Geitig- Turkse avonturen deel 1

Er was eens een vakantie en toen waren we in Turkije. We waren er helemaal heen gevlogen voor het goede weer. Dat bleek een dom idee, want natuurlijk ging het daar regenen en was het in Nederland tropisch warm. Maar aangezien vakantie vieren alleen maar een kwestie is van verwachtingen managen, viel de teleurstelling al snel reuze mee. Want, hé, in de regen kun je prima het zwembad in duiken. Nat is nat, per slot van rekening. 

Aan het eind van de vakantie bleek dat we er niet alleen maar voor het goede weer gekomen waren. Eigenlijk waren we voor Turkse avonturen hierheen gevlogen. Want ook al hadden we ons voorgenomen nu eens niet meer te doen dan het zwembad dan wel de zee te bezoeken, wat te eten en te slapen, avonturen komen nou eenmaal altijd op ons pad. Gelukkig maar. Ik had de strandgeitjes voor geen goud willen missen. Sterker nog, ik denk dat ze een van mijn lievelingsavonturen ooit zijn. 

Het ging zo. We gingen naar het strand. We parkeerden de auto. Gingen op een strandbedje liggen. En zeiden tegen de kleine freule dat ze wat moest gaan rondkijken en de wc's moest zoeken. Ze kwam nooit meer terug. Dat was eerst fijn, want we konden een hele bladzijde in ons boek lezen. Daarna was het gek. En uiteindelijk moesten we dus van dat bedje opstaan om het kind te zoeken. Die had een geit gevonden. Op het terras van de strandtent. Sterker nog, ze had er twee gevonden, die ze blaadjes aan het voeren was. Samen met de Turkse kok die straalde van trots en overliep van liefde voor zijn huisdieren die hij gehuisvest had onder een tafel. In Ianthe had hij zijn soulmate gevonden. Het was duidelijk dat we per direct een nieuwe favoriete strandtent hadden en het was ook meteen duidelijk wat we de rest van de vakantie zouden gaan doen: bij de geitjes bivakkeren. 

Alsof het niet al leuk genoeg was om geitjes te voeren, kregen de geitjes ook de fles en mochten ze los toen alle gasten vertrokken waren.  Ze sprongen over het strand, beklommen de bedjes en werden door de strandbaas op een duik getrakteerd. Dat was niet vrijwillig, maar wel schattig. En absurd. En fantastisch. Zwemmende geitjes. Druipende geitjes op een strandbedje. Om volmaakt gelukkig van te worden. 

Later die week deden de beesten hun zwempartij nog eens over, dit maal bij ondergaande zon. Terwijl wij een ijsje aten. De zee klotste, de vissers gooiden hun hengel uit, het zand koelde langzaam af, alles kleurde roze. We zaten en keken. De wereld kan echt adembenemend mooi zijn. 

'Okko twee jaar'

Weken was ik er sentimenteel van. Mijn kleine mannetje zou zo maar ineens twee jaar worden. Hoe kon dat nou? Gister was ie een baby, vandaag is het een schreeuwend, nee gillend draakje van een jongetje. Wel een die om op te vreten is hoor, maar toch. Een echte draak. Ik maakte een uitnodiging van foto's van zijn afgelopen jaar. Het was niet te doen. Er waren te veel hoogtepunten. In een jaar leren lopen, praten, spelen, grappen maken, op avontuur gaan en met alles mee leren doen, het is bijna niet te bevatten. Maar het is echt zo, vorig jaar was Otto nog een hulpeloos wezentje. Nu kan hij paardrijden en zwemmen. Nou ja, een piepklein beetje dan. 

Maar goed, zat ik daar een beetje te sippen, terwijl het FEEST! was. FEEST, met SLINGERS en BOHLON en TAART en KADO'S! Je moet Otto een beetje kennen, wil je weten dat hij dus echt zo praat. In hoofdletters en uitroeptekens. Dat is oorverdovend. En heel enthousiast. Man, wat vond hij het geweldig om jarig te zijn. Om  IKKE TWEE JAAR te worden. Dus een feest maakten we er maar van. Hij kreeg een verjaardagsshirt met ballonnen, omdat dat nou eenmaal zijn lievelingsobjecten van de hele wereld zijn, ik naaide een kroon die hij argwanend heel even heeft op gezet, om hem meteen weer te vervangen door de (prachtige) feestmuts van de crèche en hij kreeg een heel scala aan kado's. Zo was daar een van de obscure hoogtepunten van het feest: een dino ei waar een soort rubberen vis uitkwam, nadat je het ding een dag in het water had gelegd. Daar had hij het al weken over, sinds Ianthe een pinguïn had uitgebroed. En er was een paddenstoel met kabouters, waar ik zelf een beetje verliefd op ben. Maar om te beginnen was er ons zelfgemaakte kado. Een traditie waar we nooit meer onderuit gaan komen vrees ik... Daarom is onze huiskamer nu een heuse glijbaan rijker! 

Nou hoor ik u denken; 'Een glijbaan?! Sjonge jonge. En het staat daar al zo vol gepropt met speelgoed. Een binnenglijbaan... Wie wil dat nou? Dat mens is echt niet goed, nu weet ik het zeker. Nou wie wil die glijbaan? ... IK! Hij is fantastisch, ik kan er ook af, iedereen klimt er de hele dag op en als ik hem zat ben kan ik OPKLAPPEN. (Dit was niet Otto's enthousiasme, maar het mijne...) De glijbaan is namelijk op een Ikea Bekvam kruk gemaakt door mijn Timmerman! We zagen het idee bij een klasgenootje van de dames, en de timmerman zou de timmerman niet zijn als hij natuurlijk zijn eigen draai aan het geheel zou geven. Maar het is dus zo dat ik met een simpele draai aan een knop de glijbaan los kan halen, dubbel kan vouwen en onder de bank kan schuiven. Dat kan. Maar dat doe ik dus nooit, want er wordt hier de hele dag gegleden... 

Nou goed, er kwam bezoek, dat at taart, met uitgeblazen kaarsjes, en bracht nog wat prachtige kadootjes mee (een houten vossenhol van houtwerkplaats Orion, zooooo mooi!). Toen moesten we maar eens in de zon gaan zitten in het hofje om de hoek. Dat leek even heel relaxed. Maar toen kwam het amusementsprogramma van de grote freule op gang. Ze deed talloze voorstellingen op de zandbakdeksel, dirigeerde een gelegenheidskoor bestaande uit tante, peettante en moeder om zich vervolgens moeiteloos weer als doorgewinterde regisseur op haar zus te storten. Het was hilarisch. U had er bij moeten zijn. 

En net als je denkt, nu hebben we alle verjaardagsonderdelen wel gehad, moet er ook nog getrakteerd worden. Dat mag soms ook wel eens een bekertje popcorn zijn. Met een satéprikker waarmee je iedereen naar hartenlust de ogen uit kunt prikken. Je bent een jongetje van twee, of je ben het niet. 

Koningin van het jarig zijn

Als ik dan stiekem toch allemaal oude koeien uit de sloot aan het halen ben, zoals de afgelopen drie blogs, dan kan een verjaardagsblogje van bijna twee maanden geleden er ook nog wel bij. Het voelt namelijk ook nog als gisteren dat we tot over onze oren in de traktaties en feestjes en taart zaten. Zal wel komen door al die vakantieweken en vrije dagen, die tellen niet mee in het echte leven. Als je zo denkt, dan valt het eigenlijk nog best mee. Dan is het hooguit een week of twee geleden dat we deze verjaardag vierden. (Ja. Mensen. Dit was een confronterend kijkje in mijn brein dat altijd de neiging heeft om tijd naar mijn standaard te buigen. En om een loopje te nemen met de werkelijkheid. Ik vecht er al jaren tegen. Geloof mij, het is zinloos. Geef me maar gewoon gelijk.)

Dus, de grote freule werd nog een beetje groter, en dat kwam niet alleen door die enorme verjaardagstaarten. Waar je overigens nooit die blauwe van moet eten. Echt niet. Je verwacht onder zo'n klassieke fototaart slagroom en smakeloze cake. Dat zou best prima te hachelen zijn. Maar hieronder zat iets dat voor chocoladesmurrie moest doorgaan en met mierzoete kersenjam. Echt, echt geen aanrader. En ik kan het weten, want ik eet alles, ze noemen mij niet voor niets thuis liefkozend Cleanbin de vuilnisbak.

Omdat het kind zo groot werd, bestelden wij, in een weken durend wik en weeg en google proces, een grandioze nieuwe fiets voor haar. U weet vast nog wel hoe diepgeworteld die fietsenliefde zit. Ik schreef er al eerder over. Nou goed. Het wensenlijstje werd afgestreept en zo vonden wij de perfecte 'blauwe fiets, met voorrekje en een zadel dat in een kommetje loopt'. Je doet uiteindelijk toch alles voor die strontverwende kinderen he? 

De fiets kwam, opa en oma gaven hem, hij werd extatisch unboxed en hartstochtelijk uitgeprobeerd. Wat bleek? Die grote freule was net ietsjepietsje minder groot dan we dachten. De fietstocht was levensgevaarlijk, het kind des duivels en de verjaardag niet zo feestelijk meer. We hadden een PROBLEEM. Maar soms zijn dingen uiteindelijk toch niet zo moeilijk als ze op het eerste gezicht lijken. De internetwinkel die de fiets gebracht had, bleek hier tien minuten vandaan, op zondagochtend open en een maatje kleiner op voorraad te hebben. Goddank zit er af en toe iets mee in de strijd tegen de elementen. 

Zo hadden we uiteindelijk toch een grote stralende jarige, en konden alle gasten opgelucht (de lekkere) taart eten! Hoera! 

(Ja, dit is de jarige, naast al haar kado's en in al haar kado's, terwijl ze probeert te doen alsof ze een pop is. Dat je het even weet.)

Nu vaarwel

PROLOOG

Hé Marrit! Ben je nou al terug van vakantie?

'Ja, al twee weken eigenlijk.'

Maar waarom komt er dan niks op je blog? Ben je me vergeten ofzo?

'Nee, nou, dus, dat komt zo. Ik ben fysiek niet meer op vakantie. Maar dat hoofd van mij heeft alles nogal losgelaten.'

Oei, klinkt ernstig...

'Nee, valt mee. Dat was de bedoeling. Bij een goede vakantie hóórt je hoofd alles los te laten. En nou komt er niks meer vast te zitten.'

Ehh...

'Ja, da's best onhandig. En ik had het druk. Met dingen. Zoals toch maar weer naar de sportschool gaan. En onkruid wieden. En elke avond werken. Het leven zeg maar.' 

Goed. Heb je ook last van een bipolaire stoornis dat je een verhaal aan jezelf zit te tikken? 

'Geen commentaar.'

Vandaag lag ik onder mijn appelboom in de moestuin een beetje voor mij uit te staren. Tussen de struiken door keek Dromerige Bert mij aan. Dromerige Bert, zo heet onze tuinkabouter. (Niet voor iedereen. De grote freule heeft het mannetje zich toegeëigend en hem omgedoopt tot Sterretje. Het arme kereltje.) En zo dacht ik ineens weer aan de zondagmorgen waarop wij zo maar in een begrafenis verzeild raakten. In de netten van de buren hing namelijk een dode vogel. Hij had verstrikt gezeten en was, nou ja, heel erg dood. De meisjes vonden hem en tja, zo werden hun tere kinderzieltjes ineens hard geconfronteerd met de bittere werkelijkheid van het bestaan. We zeiden 'ach wat zielig'. En 'mooie vogel.' En 'kijk eens wat een prachtige snavel hij had.' En daarmee was de kous wel een beetje af. Tot de freules het arme beest nog een keer vonden, dit maar weggegooid op de mesthoop door hun eigen vader. Er brak een klein pleurisje uit. 

Zo moesten wij ineens een volwaardige vogeluitvaart verzorgen. Dat bleek niet moeilijk. We groeven een gat, haalde heilig moestuinwater, 'waar hij zo van had gehouden', gingen plechtig rond het graf staam en zongen een droevig lied. 'Nu vaarwel...' Dat leek even gepast, die eerste zin. Daar hield het dan ook meteen op. De rest van de tekst paste helemaal niet meer bij een begrafenis: 'Leef vrij en blij.' Ehm nee, dat ging deze vogel niet meer doen. Maar het slot was dan wel weer mooi: 'Denk aan jou, doe dat dan ook aan mij.' Nou ja, dode vogels kunnen vast heel goed terug denken aan de kinderen die ze begraven hebben. Dus dat lied zat ook wel goed. Tot slot zetten we Dromerige Bert naast het graf, zodat hij over de arme vogel kon waken. Tot in de eeuwigheid. Zijn Dromerige Berten heel goed in. 

Maar nu moeten we dus elke keer als we in de moestuin zijn, even bij Dromerige Bert en de dode vogel kijken. Tot afschuw van de grote freule zat er al tot twee keer toe een slak op de kabouter. Vandaag zat ie zelfs in zijn broek. En wat doe je met dat soort dieren? Juist! Die plet je doelgericht met je hak, en vorm je om tot een wanstaltig prutje. 'Want slakken zijn hele vervelende en afschuwelijke beesten.' Tot zo ver de kinder-dierenempathie. 

Kou

Goed. Het slaat helemaal nergens op dit blogje. Maar het staat al wéken klaar. Nee, máánden. Van toen we nog in de kou en winter zaten. Van toen wintersport bij het seizoen paste. Maar ja. De knop 'publiceren' indrukken, was nog niet gelukt. Dus excuus. Misschien lijkt het weer vandaag beter als je bedenkt dat je ook in de sneeuw had kunnen zitten. Ofzo.
(Het is een beetje als de was na de vakantie. Die krijg ik ook altijd wekenlang niet weggewerkt. Zo is het ook met die foto's...)

Goed. Een eeuw geleden gingen we dus skiën. Met twee freules. Daar ging een heleboel een getwijfel aan vooraf. Vooral het schrikbeeld dat ik heftig zwetend in een dik skipak in een donkere skilocker ruimte naar lichtknopjes aan het zoeken was, onderwijl gevallen wantjes uit een plasje gesmolten sneeuw vissend, en onwillige kinderen insmerend terwijl ik een stapel ski's en stokken niet probeer om te laten vallen, hield me wat tegen. Het gedoe. Maar we gingen toch. Wat je weet: sneeuw, zon, van bergen af glijden is het leukste wat er maar is. Vind ik dan.

En weet je wat? Dat bleken die freules ook ineens te vinden! Met hun toen nog vier en vijf jaar. De eerste dag was er nog wat paniek en gegil en gedram op de piste. Maar eenmaal tussen onze benen in geklemd zoefden we gezellig naar beneden. Dag twee begonnen de klasjes. Ik zag al weer van die doemtaferelen voor me met dramatisch huilende kinderen die de hele dag bevroren op een hellinkje sneeuw geplakt zouden liggen. Nou niks hoor. Dag twee konden die freules gewoon skiën. De een werd subiet gepromoveerd tot 'sneeuwvlok' en mocht de skilift in en de piste op. De ander leerde remmen. Wat niet overbodig bleek later die week, toen ze zich met doodsverachting van elke helling recht naar beneden liet donderen. 

En zo gingen dag drie, vier en vijf en zes voorbij. Het was fantastisch. 's Ochtends met z'n tweetjes op pad, 's middags met elkaar zingend in een treintje de berg af. Dat had ik nooit, nooit, NOOIT! kunnen denken. Dat ze het gewoon even leuk zouden vinden als wij. Dat ze bochten zouden kunnen draaien en remmen en in liften stappen en niks eng vinden. Ik weet dat ouders hun kinderen altijd fantastisch vinden. (Nee, meestal). Maar zo uit mijn voegen barstend van trots was ik nog nooit geweest. Wat een knappe kinderen! En zo leuk en gezellig ook. Er ging er ook nog een helemaal alleen 'lait' halen in de Franse supermarkt. En ze zaten ook nog uren in bad (met hun slee) zoet te spelen. En een ander vrat elke Franse kaas onder onze neus vandaan. Nee, ze leken echt ineens heel erg leuk die meisjes. 

Zo stonden we dus een week lang jubelend van geluk op een berg in de kou. Das goed voor een mens. 

 Nou goed, het bruggetje naar een andere berg, eentje in de hitte, is hierna nog maar klein. Dus wordt vervolgd, met andere vakantie avonturen!

Even op een berg

Excuus. Ik zit op een Turkse berg. Daar doe ik niks. Ehm, weinig. Nee, zo min mogelijk. Elke dag wil ik een blog schrijven, dat wel. Maar pas zei iemand tegen mij: 'Niet alles wat je wil, hoef je te doen.' Zodoende. 

Dus als ik niet meer in de zon hoef te zitten, in het zwembad hoef te duiken, aan zee een biertje hoef te drinken, of 's avonds een boek te lezen dan wel drie afleveringen van Game of Thrones achter elkaar hoef te kijken, nou dan ben ik er weer. Ondertussen verzamel ik wel wat goede verhalen, deal?