Pagina's

woensdag 17 augustus 2016

Spelen



Het is wel duidelijk he, dat ik nogal druk ben. Met ehm, spelen. Met het leven van het echte leven, zonder al te veel computers en werktijden enzo. Ik ren van vakantiebestemming naar vakantiebestemming, sleur onderwijl het trio en al zes weken dezelfde tassen mee, inmiddels in een nieuwe auto waar ook nog alles inpast. Het is me wat. Als er een zeldzaam moment is dat ik niet iemand van eten, drinken, schone luier, zakdoekje, schep, of  haarspeldje moet voorzien, dan werk ik. Dat lijkt onmogelijk, dat is het ook, maar ik doe het wel. En het werkt tot nu toe wonderwel. Ik kan me niet voorstellen dat we volgende week weer in een echt ritme zitten, met alle bijbehorende to do lijsten. Daarom, mijn excuus. Ik geniet nog even. Van niks meer moeten dan het hoognodige. Daar hoort bloggen nog even niet bij. Volgende week. Met dat ritme enzo. Dan moet het weer goed komen. Voor nu wat portretten van de prachtige mensen waarmee ik me het liefst omring. 





woensdag 3 augustus 2016

Staren



Alleen tijdens een lange echte vakantie lukt het me nog: staren. Zitten, liggen, hangen en dan gewoon wat voor je uit staren. Naar de lucht. Een uitzicht, een stroom mieren, een schattig kindertafereeltje, naar niks. Het moment dat je je hoofd wat schudt en denkt, goed, wat ging ik ook al weer doen, zo'n tien minuten geleden? Dan heb je het bereikt: de ultieme vakantieontspanning.

Zet hem op allemaal, zorg dat je flink wat staart nog deze zomer. Het liefst naar adembenemende wolken als deze.

maandag 4 juli 2016

Sint Jan- de regenman

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik een sucker voor tradities ben. Ik hou ervan als dingen terugkomen. Dingen die mooi zijn, waar je je elk jaar weer op kunt verheugen. De halve perziken uit blik met cranberrysaus met kerst, een uitzinnig gedekte ontbijttafel als er iemand jarig is, en alles wat met sinterklaas te maken heeft. Ik hou er van. Het zijn gelukjes. 

Zo heb ik aan mijn rijtje 'lievelingsdingen in het leven' een paar dingen toegevoegd sinds twee jaar geleden de grote freule naar school ging. Zo bleek ik ineens immens veel gevoelens voor het pinksterfeest te hebben, omdat iedereen dan in het wit naar school mag en om een meiboom gaat dansen, terwijl ze ijl liedjes zingen. Héérlijk! Of Sint Maarten, dat had ik een paar jaar geleden nog nooit gevierd, maar sinds ik een paard bij kaarslicht onder de dom zag met een ridder erop wiens mantel echt in tweeën gesneden werd, wil ik hem nooit meer in mijn leven missen. En dan ook een echt hoogtepunt voor iemand die altijd al in een Astrid Lindgren boek wilde wonen: het Sint Janfeest. De langste dag van het jaar, bloemenkransen in het haar, samen zingen en eten en over vuur springen en eindigen bij een toneelstuk onder een boom. Beter wordt het volgens mij niet. Pure magie. Maar! Maar... Er komt een maar. 
Sint Jan kwam ineens niet dit jaar. Dat had ik nog niet bedacht. Dat tradities ook niet kunnen doorgaan. Ik werd een klein dreinend, recalcitrant kind. Ik wilde mijn feest! Kon mij het schelen dat het wel eens zou kunnen gaan onweren. Over het vuur zouden we springen! Kom op! Maar nee, de boel werd afgeblazen door school. En die avond? Was het bloedheet, zon en in de verste verte geen bui te bekennen. Natuurlijk. Maar feest was het niet. Al zat ik in een park, heel vastberaden te picknicken. Het was toch niet hetzelfde. 
De week erna zouden ze het opnieuw proberen. De buienradar liet dagen aaneen alleen maar regen, regen, regen zien. Ik zag de bui al hangen. (Haha. Sorry. Maar haha.) En twee uur van te voren zag school dat ook. Al miezerde het alleen maar een beetje, het feest ging weer niet door. Daar zat ik dan. Met al mijn zin en verheugingen en alles. Poef. 
Nou goed, lang verhaal kort. Ik was er zo chagrijnig van, dat ik gewoon toch bloemenkransen ging maken. Want waarom ook niet? En toen nodigde ik mezelf ook nog eens uit op een pannenkoekenfeestje bij een schoolvriendinnetje van de freules, want gedeelde smart is halve smart. Zo kregen we toch een beetje zomergevoel terug. Wat misten we nog?  

Juist! Vuur om over te springen! En dat bleek daar gewoon voorradig, al was het in houten vorm. Gesprongen werd er...
 Magie moet je zelf maken. En feest ook. Met je regen...



woensdag 29 juni 2016

Wees vrij mijn liefjes


Niet vaak genoeg zeg ik het de freules: wees vrij mijn liefjes. Wees vrij in wat je wil, denkt, doet, kan, bent. Wees jezelf. Het is geen gegeven in deze wereld dat je vrij mag zijn. Ze zouden me nogal gek aankijken als ik dat soort onzin ga uitkramen. Vrij? Betekent dat dat je niet naar school hoeft? 

De meisjes zien het nog niet, maar ik zie ze steeds meer op hun pad opstapelen: verwachtingen. Ze moeten zo langzamerhand mee gaan doen in de maatschappij. Zich gedragen. Presteren. Voorbeeldig, slim, aardig, beleefd en conform de leercurves zijn. En daarmee stapje voor stapje hun vrijheid en eigenheid inleveren. Ik zou ze zo graag zo lang mogelijk zonder deze last houden. Vrij en wild. Het volwassen leven duurt nog zo lang.                  

Ik besef me dat het mijn gevoel is dat ik graag hun onbevangenheid wil vasthouden. Zij strijden er niet tegen. Alleen tegen mij als ik met onzalige ideeën kom. Zoals daar zijn: op tijd uit bed komen, aankleden, aan tafel blijven zitten of je ontbijt binnen afzienbare tijd opeten. Tot zover hun NOT to do lijst. In de rest van de wereld storten ze zich vol enthousiasme. En dat maakt mij de bewaker van die verwachtingen waar ik mezelf zo tegen verzet. 

Dat zal het lot van een moeder zijn. Dat je met lede ogen moet aanzien dat ze echt groter groeien. Dat ze gaan meemaken wat jij al hebt meegemaakt. Dat ze dezelfde worstelingen moeten ondergaan, de onzekerheden, dat ze dingen moet doen die ze helemaal niet willen of willen leren. Wat zou ik ze daar graag tegen beschermen. Het zal niet gaan. Het hoort erbij. 


Na de zomervakantie komt de eerste grote stap in het 'echte' leven: mijn grootste freule wordt een eerste klasser, zoals dat heet op de Vrije School. Het leren gaat beginnen, aan een eigen tafeltje dat uitkijkt op het schoolbord. Heel echt, heel serieus. Elke dag gaat er meer kennis in haar hoofd gestampt worden. Ze is er klaar voor. Zij wel. 

Wat een geluk dat ze dan op een school zit die om te beginnen het woord 'Vrij' in zijn naam heeft. Totaal misleidend voor de meeste volwassenen trouwens. Die zien een anarchistische school voor zich waar de kinderen zelf mogen bepalen wat ze doen. Niets is minder waar. Klassikaal onderwijs is het. Met een heel duidelijk, vol en vaststaand leerprogramma. Maar ook heel rijk, en vrij in die zin dat er aandacht is voor het ontwikkelen van het eigen kind doordat er veel meer vakken aangeboden worden dan rekenen en taal. Ik hoop dat ze het een feest gaat vinden. En dat ze met net zoveel enthousiasme, levensvreugde en geluk straks in de schoolbanken klimt, zoals op de pony op deze foto's. (En vooruit, op termijn is het best wel leuk als ze straks kan lezen wat ik zoal over en voor haar schrijf...) 

maandag 20 juni 2016

Gewoon mooi en een geniaal idee -Turkse avonturen deel 3






Vanochtend zong ik uit volle borst met het koor op school: 'Zingt, zingt het is zomer, zingt dat alles weerklinkt!' Dat was enigszins absurd aangezien ik nog druipend op mijn kaplaarzen stond, in een warme trui. Dus terwijl in Nederland voor de vijfde of zesde of zevende keer dit jaar de herfst is begonnen, hunker ik naar warmte. Zon, geen kleren aan, geen weerbericht bekijken en vooral gewoon een onbekommerde zomer. Nou ja. Wat niet is, kan nog komen. Maar ik dacht ineens, wellicht moet ik iedereen vandaag gewoon op wat zonnige plaatjes trakteren om in zomerse sferen te komen. Ik zal ze toch voor we alwéér op vakantie gaan, moeten laten zien. Haha. Dat zet ik er voor de zekerheid maar achter. Want ik begin zelf ook wel in te zien dat de vakantieplannen dit jaar wat manische vormen beginnen aan te nemen. 



Misschien moet ik daar in de toekomst maar mijn werk van maken: professioneel vakantie vieren. En dat ik daar dan een boek over schrijf hoe je dat doet enzo. Willen jullie dat? Serieus? Dan ga ik dat doen hoor! Boordevol tips zit ik. En anekdotes, en heel goede verhalen ook. Van het hoe ga je op een avontuurlijke kampeervakantie, tot een alleen-op-vakantie-met-mn-trio verhaal, het hoe ga ik op reis in eigen (moes)tuin hoofdstuk, tot hoe overleef ik een urendurende vliegreis met drie kinderen met vertraging en turbulentie. Het grote vakantieboek. Maar dan net anders. Nou goed, wie een uitgeverij weet, meldt u maar! Dan ga ik alvast een roadtrip plannen. Bijvoorbeeld. (En nou niet mijn idee jatten he. Dat dat even duidelijk is. Ík ga dat boek maken.)




Nou goed. In de categorie reisbestemmingen, in deze aflevering: de relaxte gezinsvakantie op een zonbestemming. Deze categorie doe ik niet zo vaak, maar ik kan uit ervaring zeggen: dit is de hemel! Je kunt slapen, zwemmen, zonnen en dutten en lekker eten, genieten van mooi uitzicht en de kinderen doen dit allemaal ook. Je moet alleen even wat tickets kopen en een vliegreis doorstaan. Klein minpuntje. Maar je bespaart ook al snel kosten... 


Op zwemleskosten bijvoorbeeld. Heb je een kind dat nog zijn A diploma moet halen? Dan is een zonbestemming met zwembad zeer aan te raden. Je bespaart jezelf zo een half jaar afzien in een bloedhete hal, door gewoon tien dagen zelf privé les geven. Kan het kind bij thuiskomst meteen afzwemmen. En je sport zelf gratis mee. Want zeg nou eerlijk, wanneer heb je voor het laatst een minuut gewatertrappeld? Zwáár man! 


Hierboven het levende voorbeeld van de besparing: de grote freule die aan het eind van de vakantie keurige baantjes op haar rug trekt, terwijl ze de dagen ervoor woest fulminerend aan elke vakantieganger duidelijk probeerde te maken dat de rugslag achterlijk, idioot, veel te moeilijk en levensgevaarlijk was. Want er komt dan water in je ogen. Dus waarom zou je? Ze mag zondag afzwemmen voor haar A. Ik moet nu al huilen van trots. Haar allereerste diploma... 


Voordat ik dat halve vakantieboek hier ga schrijven, dan gewoon nog wat mooie plaatjes. Daar is zo'n zonvakantie ook goed voor. De esthetiek van stenen, parasols, glitterend water, kleine handjes op grote ruggen en gelukkige kinderhoofdjes. Dat heeft iedereen nodig. Zeker als in Nederland het moesson seizoen is begonnen. Dus kijk, geniet, en verheug je op betere tijden. Houdt moed! 





woensdag 15 juni 2016

Een hachelijke situatie- Turkse avonturen deel 2



Als je de vorige post leest, dan zou je bijna denken dat de grote freule niet mee was op vakantie. Niets is minder waar. Maar de grote freule zou de grote freule niet zijn, als ze niet met haar eigen projectjes bezig was. Zoals ekster spelen op het strand. En daar dan ook daadwerkelijk een roze Lacoste portemonnee vinden, muntjes om het ding te vullen onder de strandbedjes opgraven en op strooptocht gaan voor de mooiste stenen. Dan blijft er dus nauwelijks tijd over om geitjes te aaien. Ook bij het appartement was madame bezig. Of ze ging in haar uppie brood halen, onderweg een straathond verzorgen en een veldboeket plukken. Of ze dook het zwembad in, om daar pas uren later weer uit te komen. Zonder zwemdiploma. En zonder bandjes. Want als je zelf vindt dat je kunt zwemmen, nou, dan kun je dat ook. Maar, we hadden ook een gezamenlijk project: foto's maken.  



Een diep gekoesterde wens van de grote freule is een kidizoomer, of hoe zo'n hels gekleurd plastic apparaat ook mag heten waar kinderen foto's mee kunnen maken. Nou ja, die krijgt ze dus niet. Maar wel nam ik voor haar mijn oude compact camera mee op vakantie. Ik legde haar wat foto beginselen uit, zoals: kijk wat je mooi vindt om op de foto te zetten. En verzin eens een goede plek om een foto te nemen. Is dat van bovenaf of juist van beneden? Tot zover de interesse van de zes jarige, we moesten op pad. 


Dus dat gingen we, met z'n tweeën op avonturentocht, zoals we het noemden. Beiden gewapend met een camera. En zij met een springtouw om haar middel. Want dat heb je nodig als je de Turkse bergen in gaat. En een lange broek en dichte schoenen. Ik lachte schamper om dit overdreven gedoe van mijn kind. Maar daar kwam ik na vijf minuten al op terug. Hoe kan het ook anders, Savine heeft altijd gelijk. Daar bleef ze me de hele weg aan herinneren. Zodra ik mijn benen open haalde aan een rots of gemene plant met stekels ('Ik zei toch dat je een lange broek aan moest!'), toen ik vast zat in de modder ('Had je maar goede schoenen aan moeten doen!') of toen ik uitgleed over rotsen en een stukje naar beneden kletterde ('Daar heb ik toch dat touw voor, zodat we elkaar kunnen vasthouden!'). Ja, het was volstrekt onduidelijk wie van ons twee de ouderlijke macht verdiende. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat we diep in de penarie raakten en dat zij ons daar uithaalde. Nou ja, zei ik maar de hele tijd, anders wordt het ook maar een avonturentocht van niks... Je moet toch wat om je vege lijf als ouder te redden. 


Nou goed, we sloegen het eerste beste pad in dat we tegen kwamen en het was meteen fantastisch. We stonden tussen de bananenbomen, liepen langs hete kassen vol joekels van aubergines en klommen over een moerbei heen. We hadden het springtouw nodig om een moeilijke kloof af te dalen en niet uit te glijden. Er waren bloemen, vreemde rode beestjes, stenen, velden vol hoog gras en gekke hutjes waar de boeren die het land bewerkten hun dutjes deden. Het was heerlijk. Heet en heerlijk. We klommen nog maar eens over een rots en vonden een paadje naar beneden. Onderaan bleek een riviertje te stromen. We voelden ons echte avonturiers. So far so good. Ik had zelfs iets lekkers voor onderweg meegenomen. 




Maar toen moesten we maar weer eens terug. Avonturiers bewandelen nooit twee keer hetzelfde pad, dus we vonden een andere route omhoog. Op een rotsachtige vlakte kwamen we uit. Vlak naast het appartementencomplex en naast de weg die we als eerste hadden ingeslagen. Er was alleen een klein probleempje. Die weg konden we niet bereiken. Wegens ondoordringbare woestenij en een gapend diep dal. De 'Ik zei toch dat je naar mij moest luisteren's waren niet van de lucht. Inmiddels konden we het begaanbare pad terug naar de rivier ook niet meer vinden. Penarie dus. Dikke vette hete penarie. We vergaten zelfs helemaal foto's te maken van de hachelijke situatie's waarin we ons vanaf dat moment stortten. Zoals het moment dat Savine aan haar roze springtouwtje bungelde om zo een woest gladde steentjes afgrond af te dalen. Of hoe we door een boomgaard kropen. Door de bosjes worstelden en daar allemaal rare striemen en bulten aan over hielden. En hoe we uiteindelijk toch de weg terug bereikten, allemaal dankzij de dapperheid en doortastendheid van de grote freule.

(Ik wou dat ze bij me was geweest toen ik ooit als student in een ander hachelijk avontuur op een berg terecht was gekomen, al was dat een avontuur met sneeuw midden in de nacht bovenin de Alpen, waar een reddingsteam uit Grenoble aan te pas moest komen. Daarover ooit meer. Of niet. Sommige dingen hoef je niet te vaak op te rakelen.) 


Eenmaal weer terug in Nederland, bedacht ik me dat ik nooit meer naar de foto's van Savine had gekeken. Wat vond zij nou de moeite waard om vast te leggen? Dat waren een paar ehm, interessante natuurfoto's zoals: het rode beestje in de modder...

De rots...
De bramen die bij nader inzien moerbeien waren...

En nog wat vage plaatjes met in de verte een beestje erop. Maar dat was niet alles. Er stonden nog zeker vijftig heel andere plaatjes op. Allemaal vergelijkbaar met deze:


Heel, heel, heel veel lekker zoet Turks snoep en taartjes. Waarom ze die foto's had gemaakt, vroeg ik haar. Dat bleek heel simpel: 'Zodat pappa weet hoe hij dat moet maken.' Aha.

De meest geniale foto's vond ik die waar ze per ongeluk zelf op staat:



Het ontroerde me, de blik van mijn meisje, mijn dappere, stoere, eigengereide, heerlijke kind. Wat een geluk dat ze me vaak mee neemt op haar avonturen. God, wat hoop ik intens dat ze dat nog heel lang blijft doen. 


(Deze foto is met haar cameraatje volgens haar aanwijzingen gemaakt. Ik hou er van. )