Allemaal instappen!

Een klein zondagochtendfeestje in de trein.
De conducteur was zeer streng.
Ze verordonneerde iedereen plaats te nemen dan wel uit te stappen.
Zusterlief werd braaf op het roze pluche geplemd.
Bedolven onder de overige berenpassagiers had ze de lol van haar leven.
Of vond ze ons maar een stelletje gekken?

Zomerfeest

Het eerste crèche feestje is een feit.
Nadat Savine al bijna een jaar in de kinderpret daar wordt ondergedompeld waren wij aan de beurt.
Dag ouders, dag andere snottebellenkindjes, dag leidsters.
Hier zijn wij ook.

Wij babbelden wat ongemakkelijk met wat (achter)buurgenoten over het grut en ander geneuzel als huizen en eventuele gemeenschappelijke kennissen.
Dronken een sapje, knabbelden op een rijstwafel.
Savine maakte het een feestje.
Het was geweldig om te zien hoe thuis ze er is,
hoe ze tussen de kindjes scharrelt en hoe ze haar zin weet te krijgen.
Van de babyschommel was ze niet af te slaan.
Ze spande zelfs een vreemde vader voor haar karretje die haar braaf zo'n tien minuten bleef duwen.

Zoals dat gaat op zomerfeesten moest er een hapje meegenomen worden.
Hartig, doch gezond.
'Wat is toch hartig?' vroeg mijn dyslectische Timmer-man zich af.
Wij belandden in een pittige discussie over dadels, met of zonder kaasvulling, krentenbollen, pindakaas en rozijntjes.
We zijn nog niet uit de definitie, maar kozen voor kaascroissantjes, door Savine geserveerd in haar paasmandje.
Dat andere ouders het eigenlijk ook niet wisten, bleek uit de populaire stapel pannenkoeken.

Feest is verder: een springkussen en schminken.
Ik deed een manmoedige poging onze wiebelkont tot vlinder om te toveren.
Zelf vond ze het resultaat zo geslaagd dat ze er mee naar bed is gegaan.
Kon ze eindelijk haar vader echte vlinderkusjes geven.

Zeeuwse zomerpret

Je zou het bijna vergeten met de verwarming aan en de regen tegen de ramen,
maar vorige week was het toch echt zomer.
Zo zomers dat onze slaapkamer zo'n 32 graden was volgens een hevig piepende babyfoon.
We plakten, zweetten en huilden de nachten door.
Tijd voor een Zeeuwse zomer, een vakantie waar we plotseling in belandden.

Onverwacht maakt alles leuk.
Het zwembadje waar Savine zonder pardon ook in het diepe sprong.
Koortsige Ianthe die luchtig bij me hing.
Oma die een wandelpad in het gazon sleet met de dubbeldekse kinderwagen, in de hoop dat het gespuis een dutje deed.
En een heerlijk dagje strand, met bbq toe.
We bleken zo te zijn bijgekomen, dat we zelfs van de urenlange file op terugweg genoten. Relativerend om te kunnen zeggen dat we prachtig uitzicht op zee, dijk en strand hadden vanuit onze auto.

Meer boerderij

Met een pinksterweekend voor de deur nog een terugblik naar ons Hemelvaartsuitje.
Savine bij tante op schoot in de huifkar, of op een pony.
(en nam ook dapper een plons in het koude ven)
Ianthe die niet zo gecharmeerd was van de ietswat illustere figuren die er rondliepen.
Wat raar om in deze hitte te zien dat we vorige week nog heel wat dikker ingepakt rondliepen.
Ik ben klaar voor een weekend aan zee!

Verborgen paradijsje #2

Het tweede verborgen paradijsje is onze moestuin.
Ook al is het paradijselijke op het moment alleen te zoeken in het overvloedige onkruid, zodra je een schop in de grond zet, is alles vergeten.
Niks zo goed voor de mensch als een stukje spitten.
Dat relativeert zo lekker.
Stress schep je eruit.
Terug krijg je een vruchtbaar akkertje.
Een hoop takken verbranden, een prachtige iris die bloeit of simpele boterbloemen.
Het voelt weldadig op ons landje.

Verborgen paradijsje #1

 

Verborgen paradijsjes. Ik zie ze in overvloed.
De kunst is om ze te kieken.
Voor mijn foto opleiding allereerst, maar ook voor mij.
Wat laat je zien? Wat laat je weg?

Een lastige voor een twijfelkont als ik.
Kiezen!
Dit is het allergrootste verborgen paradijsje op aarde: de boerderij.
Het is er magisch, mooi, echt, vol, levend, vrij, verwonderend en ontroerend.

Daar zijn sprookjes echt.
Ik hoop dat je dat ziet op deze foto's.
Het zijn er vijf, maar eigenlijk meer dan 100.
De rest moet ik maar in andere opdrachten sjoemelen...

Texels geluk

 

Omdat het alweer twee weken geleden is: wat Texelse gelukjes.

Een dag mooi strandweer.
Kwam dat even goed uit voor de zandkastelenreportage die ik moest maken!
Opa's oranje jaren 70 gieter ging mee, voor extra stevige vestigingsmuren.
Tegen de zee was m'n kasteeltje wel bestand.
Tegen Savine iets minder.
Gelukkig bleken er tal van bouwsel te worden opgetrokken uit het zand, dus met die repo kwam het wel goed.

Meer gelukjes: een per ongeluk dutje in de tuin tijdens het spelen
Twee konijntjes op bezoek
Rollen in de wieg (aai, gevaarlijk!)
Zelf brillen maken
Een groooote familie kabouters
Rock en rollen op een gele mattenklopper met pappa's schoenen