Appelig

We zijn wat appelig de laatste tijd. We zijn namelijk druk bezig om met zijn vijven viertien-en-een-halve kilo's appelen te verorberen. Dat klinkt als een immense hoeveelheid. En dat is het ook. Alleen tijdens het plukken leek het mee te vallen, ieder een tasje. Wij stadse mensen zijn dat natuurlijk niet zo gewend he, live oogsten en dan een beetje hoeveelheden inschatten. Zo midden in de natuur enzo. 

Want wat een stadse gebeurtenis is die hele appelplukdag. Net als vorig jaar (klik) liep heel Utrecht uit om nou eens even met de laarzen in de klei een boerderijbeleving te ondergaan. Lekker idyllisch bloemen plukken en struinen over de boomgaard. En daar dan foto's van maken, omdat we met z'n allen zo fijn oer bezig zijn. Ondertussen onze kinderen uitgebreid onderwijzend over appels en dat ze aan een boom groeien en niet in een zakje in de supermarkt. Nou wisten onze moestuinkabouters dat al lang, maar die waren gewoon hebberig. Uit onze tuin kwam een miezerige aangevreten appel. Daar heb je niks aan. 

  

Viertien-en-een-halve kilo. Ik zeg het nog maar eens. Da's een berg. We maakten een lijstje wat je met zoiets doet. Elke week een nieuw appelrecept was mijn plan. Met een verlekkerende foto erbij, zodat ik uw allen hier op allerhande verukkelijke recepten kon trakteren. Maar weet je? De meeste appelrecepten zien er eigenlijk niet heel aantrekkelijk uit. Appelmoes bijvoorbeeld, waar we liters en liters van maakten en opaten, da's gewoon geel-bruine prut. Kun je in een leuk potje of pannetje presenteren, maar het blijft smurrie. Met een bruine zweem. Rode kool met appeltjes, leek een goed idee. Maar ik heb geen foto, ik was te druk bezig met het voorkomen van een permanente kleursverandering van mijn interieur, aangezien Otto het maaltje dusdanig smerig vond, dat hij er liever mee gooide. Ik maakte tarte tatins, appelpannenkoeken, appelmoes-pannenkoeken, gekarameliseerde appeltjes met vla en  allemaal waren ze op voordat ik ze op de foto had kunnen zetten. Alleen deze jongens kreeg ik aan het poseren: 

De appelflappen. Nou geloof ik niet dat iemand daar een recept voor nodig heeft (vouw in stukjes gesneden appel met rozijnen en kaneel in een plakje bladerdeeg)  dus daar ging mijn appelplan de soep in. Daar zeg je me wat. Zou dat lekker zijn? Appelsoep? Wie weet is het wel fotogeniek... 

Om op te eten

Weten jullie nog van mijn voornemen? Dat ik niet die afschrikwekkende vette moeke wilde zijn op dat schoolplein waar ook hele knappe BN'ers zitten? Nou ja. Ik doe mijn best. Ik rende dit weekend 6 kilometer door het bos. Daar ben ik best wel trots op. Maar goed, er zijn nog steeds mensen die denken dat ik zwanger ben. Daar heb je dus niks aan. Dus naast rennen en mezelf rood puffend en zwetend opsluiten in een hete cabine en me dan trillend in een plank wurmen, moet er nóg meer. Ik deed een detox. Schrapte suiker, zuivel, tarwe, alcohol, koffie, kortom alles uit mijn menu. 

Dus wat ik wel at. Quinoa, natuurlijk, dat hoort erbij, anders tel je niet meer mee volgens de foodies. En havermout. Heel veel havermout. Groente, fruit, water citroen. Ik kan het iedereen aanraden, echt. Het is gewoon weer eens wat anders. En heel veel hetzelfde ook wel. Na drie weken wende het wel. Plus er was 3 kilo weg. Maar toen was ik ook wel klaar met alleen sla en ging ik op zoek naar wat anders. Zo vond ik mijn nieuwe lievelingsrecept. Bananenbrood. Dat is cake, maar dat eet ik dus als brood, want het mag. En dat mogen jullie ook. Dus maak dit. Het kost geen tijd, je wordt er dun van (toch?) en het is ook heel populair bij de freules. Drie keer scoren dus. 

Doe 

3 bananen

3 eieren

160 gram havermout

5 dadels

1 theelepel bakpoeder

1 theelepel kaneel

in de keukenmachine en maal tot pap. Gooi er zo'n 75 gram rozijnen bij en doe alles in een cakevorm waar je eerst bakpapier in hebt gedaan. 40 minuten op 175 graden bakken en klaar is kees! 

Waarom ik jullie opzadel met een recept waar je gezond van wordt? Omdat ik er een foto van had gemaakt. Een merkwaardig bijeffect van een fotografiecursus dus... En als bonus dan hier ook nog de mooiste pioen uit onze moestuin. Omdat ie zo mooi bij een cake-die-geen-cake-is past. 

Liefde gaat door de maag

Al twee jaar bakken we taarten op vaderdag. Niet zo maar taarten, poezentaarten, die een prijs moeten winnen op ons jaarlijkse buurtfeest. En ze winnen hoor, al twee keer. De eerste keer ging m'n Timmerlief tot mijn ontsteltenis er met de derde prijs vandoor. Vorig jaar hadden Savine en ik de hoofdprijs te pakken, goede revanche vond ik wel. De druk is groot en de lat ligt hoog dit jaar. Maar we moeten nog een week wachten. Want deze vaderdag hadden we naast ontbijtjes op bed ook een huwelijk. (goede reden om het buurtfeest een week te verschuiven vond ik als organisator, moehahaha) En daar bakte ik dan weer twee bruidstaarten voor. 

Ze wonnen geen prijs de bruidstaarten, maar ik was er wel apetrots op. Dat wil zeggen op zaterdagavond, toen ze net af waren. Ik plantte ze zorgvuldig in de leeggehaalde ijskast en vervoerde ze met een ingenieus draagsysteem op mijn schoot in de auto. Daar begon de ellende. Onderweg voltrok zich een catastrofe. 

De blauwe marsepein van mijn zorgvuldig geboetseerde taart begon, ehm, te smelten. Zeg maar weg te lopen. Te druipen. Ik griende en mokte en smeekte dat het op zou houden. Denk dat er al gauw acht uur liefde en ziel en zaligheid daar op mijn schoot aan het vergaan was. Iets met te waterige bakkersroom dat eigenlijk botercreme had moeten zijn. Nou ja. De taart kwam aan. Ik kwakte hem op de indrukwekkende taartentafel. En even later nam een dappere Scout het op zich om het ding in stukken te snijden. Ik heb niet meer gekeken. Dat kon ik niet aan. In plaats van een lieflijk zeilbootje op zee, zoals op het trouwkaartje was afgebeeld, stond er een hoop met blauw smurfensnot op tafel. 

Van de tientallen taarten die die dag tot en met de laatste kruimel op gingen, bleef er een over. Juist, het smurvensnot geval van mij. Dat had een bijkomend voordeel. De stukjes werden bewaard voor het bruidspaar. Ha, en weet je wat? De bruid appte mij net met de vraag wat er toch allemaal inzat, want hij was zo lekker! Eat that feestgangers, lekkerste taart van allemaal gemist! Niet alleen het oog wil wat, hij moet vooral lekker smaken! Ik zie het weer zitten, die taartenwedstrijd gaan we winnen!

O ja: vaderdag, daar zou dit stukje eigenlijk over gaan. De beste man kreeg een beschilderde kleerhanger met een geplastificeerde stropdas van Ianthe, een bekladde zakdoek van Otto en een blaadje over de Tour. Gelukkiger kon hij niet worden. Of, nog een klein beetje. Omdat de grote freule niet zulke fantastische knutsels op school maakt, deden we het thuis. Ze verblijdde vaderlief met een gekleid bakje versierd met strijkkralen. En om het geheel nog kitscheriger te maken, deze foto's erbij. Och, wat een wolk liefde toch hè? 

Keer het om- Voor Kleine Sam

Tot de grote freule haar Vrije School betrad, had ik nog nooit van Maria Lichtmis gehoord. Sterker nog, tot twee weken geleden had ik er nog nooit van gehoord. Toen bleek er ineens een feestje op school gevierd te worden. Vond ik wel een mooi plan, wat gezelligheid zo midden in de donkere depressieve winter. Savine kon me er niet veel meer over vertellen dan dat de juf een kaars van ijs had gemaakt en dat er koekjes waren. Feest geslaagd. Natuurlijk zat er meer achter. Volgens mij betekent de feestdag het zoiets als dat het tijd is om het innerlijk licht weer naar buiten te laten, nu de dagen alweer langer worden. Een omkering eigenlijk en daarom worden er vaak pannenkoeken op die dag gegeten: die moet je ook omkeren. Waarom Savine koekjes kreeg en wat Maria er mee te maken heeft, weet ik (nog) niet. Maar ik vond het een goed idee om een aloude familierecept uit het vet te halen dat je ook om moet keren. En daar schreef ik dan weer een stukkie over voor Kleine Sam. 

Deze maanden zit geluk in kleine dingen. Het licht is grauw, de dagen te kort, de regen koud. Ja, mijn stemming is wat winterbleu om het zo te zeggen. Dat kleine Otto om de haverklap ziek is, helpt natuurlijk ook niet. En moeders die veelste weinig slapen, moeten dus goed zoeken voor die kleine gelukjes.

Regelmatig vind ik mezelf de laatste weken terug in een soort vegetatieve toestand. Starend tussen de wasmanden en de omgekieperde duplodozen, terwijl ik manisch het Frozen liedje ‘Laat het gaaaaan, laat het looooooos,’ murmel. Klinkt rijp voor opname, maar de ratelende machine die gezin-met-drie-kinderen heet is de afgelopen maand even vastgelopen. Kinderen die ziek zijn, doen niet aan machinerie namelijk. Zo belandden we een maand geleden ineens in het ziekenhuis met een uitgedroogd super zielig hoopje baby. Na drie nachten aan de sonde deed hij het gelukkig weer. Maar een week later kwam er een nieuw virusje om de hoek kijken die naast de inmiddels vertrouwde K3 (Koorts-Kots-dunneKak) liters snot met zich meebracht. Op het nippertje redde hij zichzelf er dit keer uit. Maar liefst vijf hele dagen kon ik hem volproppen zodat hij weer een beetje op zichzelf ging lijken.  En toen: Baf! Weer koorts, weer spugen, weer terug bij af. Nou ja. Nu wacht ik gewoon op de lente.

Lees verder ---->

Verjaardagsgeluk #2

Ik ben niet zo goed in dingen half doen.
Ik trek liever áltijd álles uit de kast.
Letterlijk.
Zo kun je hier regelmatig niet met goed fatsoen over de vloer komen.
Want de freules houden ook van kasten leegtrekken.
Maar goed, soms neem ik me dingen voor
dat het wel wat minder kan bijvoorbeeld.
Omdat ik ook wel eens moet slapen
(Is vandaag mislukt, ik hoor de Dom middernacht slaan
maar ik heb nog zoveel verhalen te vertellen! New York wacht nog en
dit weekend vol onverwachte wendingen...)
of gewoon, omdat het ook wel minder mag.

Zo zijn er ongemerkt in de vier jaar dat ik nu kinderverjaardagen mag vieren
heel wat tradities ingeslopen.
Daar hou ik van.
Dingen vieren volgens een bepaalde manier
zodat je je er van te voren al zo op kunt verheugen.
Maar de verjaardagstradities lopen een beetje uit de hand.
Zo moest ik én een ontbijttafel met jaarring, bloemetjes, kadootjes en verse croissantjes dekken
én een zelfgemaakte verjaardagskroon daarbij klaarleggen
én een feestje met een indrukwekkende marsepeinen taart organiseren
bovendien blijven al mijn vrienden altijd plakken
dus er hoort complete catering bij zo'n feestje.

Dan zijn we er nog lang niet.
Want de meisjes krijgen altijd een zelfgemaakt kado van ons,
en een zelfgemaakt verjaardags t-shirt
en gaan we op de echte verjaardag met z'n allen naar de dierentuin
en trakteren we iets wat we lekker met elkaar kunnen bakken.
Goed.
Ik ben nu moe van het opsommen van dit lijstje.
Jullie van het lezen ervan waarschijnlijk
en dus moest het dit jaar maar niet allemaal.

Nou ja, wat ik van dit lijstje niet uitvoerde?
Ik vergat de verjaardagskroon.
En vond een rondslingerend exemplaar van de grote freule
(die inderdaad al 1,5 jaar gewoon slingert)
de jarige was er gelukkig mee.
Ik niet.
Want ik had dat verjaardags t-shirt ook nog niet gemaakt.
En zo stond ik (wederom na middernacht)
te knippen en te strijken aan een shirt,
terwijl de verjaardag, ook de echte, al was afgelopen.
Uit schuldgevoel...
Maar, ze moest nog wel trakteren, en daar hoort ook een feestoutfit bij
en... nou ja. Zo gingen de hormonen weer eens met me aan de haal.
Ik ben niet goed snik, ik weet het.
Toch heb ik hoop dat het ooit goed komt.

Dus zie hier de gelukkige drie Jarige
met traktatie
die ze zelf graag wilde maken. Koekjes.
Ik vond dit een nogal simpel plan,
Gewoon koekjes in een zakje.
En lekkere, echte koekjes met suiker enzo
want dat mag vanaf volgend jaar niet meer
met verantwoorde schooltraktaties....
Werd ik toch weer aangekeken
als dat irritante wijf dat de lat van trakteren veel te hoog legt.
Tenminste, niet dat iemand je echt vuil aankijkt hoor,
maar ik hoor het als ze kraaien
'wat creatieeeef!'
Gelukkig zijn kinderen veel blijer met de flesjes bellenblaas
en stempels die de rest uitdeelt
en dat vind ik een geruststellend idee.
Dat ik het lekker toch een beetje voor niks doe
dat hele gebak.

Dan nog een ding dat ik niet deed:
we gingen niet naar de dierentuin.
Maar speelden met het verse speelgoed.
Dat kinetic sand, man wat een goed kado!
Dat moet iedereen in huis halen.
Urenlang kneedplezier.
Geen kind aan.
Daar kan geen olifant, aap of tijger tegenop!

Stralend verjaardagsgeluk #1

Mijn kleine freule is niet meer zo klein.
Ze wordt morgen namelijk drie.
DRIE!
En gisteren was ze nog een baby.
Die zo knap was dat ik de hele dag foto's van haar maakte.
waardoor ik deze blog begon om maar iets met al die plaatjes te doen.
Zo'n schattige, voorbeeldige baby die fijn sliep en at en lachte naar iedereen.
Nu is ze nog steeds heel lief en schattig
maar ook best wel heel groot.
En ze lacht dus niet meer altijd
maar roept ook heel hard NEE!
(als je soms dacht dat de fase 'twee is nee' afliep bij het behalen van je derde verjaardag,
hebt je het heel erg mis. Tegenvallertje ja.)
En dat slapen...
Laten we het er op houden dat ze goed is
in slechte gewoontes van haar zus afkijken.
In andere dingen is ze vooral het tegenovergestelde van haar zus,
en dat wil ik graag zo houden.
Bescheidenheid bijvoorbeeld.
We vroegen de bijna jarige wat ze nou graag zou willen krijgen.
Ze zuchtte eens diep, keek om zich heen en zei: 'Nou, niks eigenlijk.'

Je begrijpt, we hebben haar overladen met kado's voor dit antwoord.
Ze had uiteindelijk wel wensen.
En die waren volgens mij expres het tegenovergestelde van haar zus.
Die vertelt namelijk elke dag aan willekeurige vreemden dat ze wel/niet op haar feestje mogen komen
(afhankelijk van hoe geïnteresseerd de vreemde in haar verhaal is)
en dat ze dan een roze prinsessentaart krijgt.
Ianthe wilde geen prinsessentaart, maarrr
een rode trekkertaart.
Die ik moest maken.
Eitje.
Tot ik nog een uur had voor het bezoek kwam en ik alleen wat hompen luchtig gebakken cake op het aanrecht tot trekker probeerde te modelleren.
Ik word soms zooooo moe van mezelf en m'n perfectionisme en streberigheid.
Maar ja hè, wat doe je er aan.
Die taart kwam soort van goed,
ondanks de snedige Heel Holland Bakt voiceovers die mijn Timmerlief onderwijl in mijn oor fluisterde...
('Hoe lost Anouk dit op? Nog een uur de tijd en alles lijkt tegen te zitten. En dat terwijl Menno zijn taarten al staan op te stijven.)
Ja, eikel.
Zijn taarten waren nog lekkerder en populairder ook.
Dus heb je zin in taart?
Kom maar langs. Je kunt kiezen uit een stuk huifkar, of motorkap. Wielen heb ik ook nog in de aanbieding. Overigens, de smaak is voortreffelijk, al zeg ik het zelf.

Waar had ik het over?
O ja, hoe anders de kleine freule dan de grote is.
Ik herinner me namelijk het vorige 3-jarige feestje nog heel goed.
Dat draaide toen namelijk geheel om de roze 'jaardagsprinses' en haar grote wens De Fiets.
Die kreeg ze.
En toen mocht niemand in de buurt komen of kijken naar de fiets.
Je mocht ook niet tegen haar praten.
Of kado's geven, want ze had al de Fiets.
Waar ze op wilde Fietsen.
In de woonkamer die hinderlijk vol bezoek stond.
De feestvreugde was van zeer andere orde dan die van gisteren.
Ianthe kan dat wel heel goed, stralen in het middelpunt van belangstelling.
En oprecht blij kadootjes uitpakken.
Geen fiets voor haar, maar een zelfgetimmerde boerderij door pappa.
Dat is wat ze uiteindelijk verzon als kado.
En het bezoek bracht de veestapel mee.
Bijzonder goed idee.

(En in het kader van 'Van de oudste freule moet je het hebben' een groot compliment bij het naar bed brengen na alle feestvreugde. Verrukt aaide ze mijn buik en zei: 'Mamma! Je buik is weer dik! Je krijgt weer een baby, dat had ik gewenst!' Lekker dan, één stuk taart zondigen en je wordt meteen zwanger verklaard door het addergebroed.)

Taartenbakkers

Vader van drie, die timmerlief van mij.
Dus werd hij uitbundig verwend met een vol gekladderde tegel van de kleine freule
(voor aan de muur denk ik?)
een zelfgevouwen muizentrappetje van de grote freule
(Die had niks gemaakt op school. Ik vermoed dat de Vrije School niets met vaders heeft? Ik zal eens navragen waarom er geen postbakjes gefiguurzaagd werden of asbakken gekleid. Een groot gemis vind ik dat)
en namens alle drie nieuwe onderbroeken
(die hebben vaders altijd nodig)
en een door Savine uitgezocht nieuw t-shirt.
Die is dus roze. Een andere kleur bestaat er namelijk niet volgens haar.
Plus een ontbijt op bed, dat pas om half 10 geserveerd werd,
misschien wel het grootste kado van dit alles.
Of, nou ja, eigenlijk de grootste straf van dit alles.
Er is niemand op de hele wereld die een grotere hekel heeft aan eten in bed dan mijn Timmerlief.
Kruimels, omvallende jus, kinderen die op je croissant springen,dat werk.
Hij haaaat het.
En moest het met een dankbare glimlach ondergaan.

Maar het tweede onderdeel van deze dag was wel zijn favoriet.
Taarten bakken!
Al jaren hebben we namelijk op Vaderdag feest in ons buurthofje.
En sinds vorig jaar hoort daar een taartenbakwedstrijd bij.
Aangezien hij toen de derde prijs in de wacht sleepte
met een, in mijn ogen, onooglijke poezentaart, had hij heel wat te bewijzen.
Woest stond hij te spatelen, mixen en te proeven met de freules.
Heel liefjes en vaderig allemaal.
Apetrots pronkte hij met zijn rabarber-appeltaart...
(tarte aux pommes et rhubarbe op z'n Frans, want dat klinkt lekkerder)
En toen moest er nog wat met de cake die de meisjes hadden gefabriceerd.
Hier greep ik mijn kans.
Al een heel jaar krijg ik te horen dat hij, HIJ een taartenprijs had gewonnen
als ik weer eens stond te ploeteren op een baksel.
Dus.
Een prijs voor een poezentaart hè?
Nou, dat kan ik ook, dacht ik.
Er moest iets met roze marsepein en roze spikkels van de freule
(ik zei het al, er bestaat nog maar een kleur in haar wereld)
en het moest een poes worden.
Zo gezegd, zo gedaan.

Het feest was verder leuk hoor,
met springkussen, t-shirts (roze ja) bestempelen
buurtbewonersbingoën, voetbaltoernooi
en barbecue,
maar het ging natuurlijk maar om een ding:
de uitslag van de wedstrijd.
Er kwam een derde prijs,
een tweede prijs
en die waren niet voor taart 10 of 11.
Tromgeroffel zwol aan,
de eerste prijs bleek een gedeelde plaats.
- Zenuwachtig gewiebel-
de winnaars van de wedstrijd waren taart 7  en...
de poezentaart!!!
Verlegen draalde bakster Savine naar voren
om oorverdovend applaus in ontvangst te nemen.
Ik lachte in mijn vuistje
(niet echt, ik lachte hardop en breeduit)
en keek maar eens triomfantelijk naar de Vader.
Eat that! Met je poezentaart!
Nou staan we quitte.
Ik vrees dat we volgend jaar een 3D poes moeten gaan bakken...