Voornemens in museum Voorlinden

Soms, heel soms kom je op plekken die iets in je aanraken. Die je vol laten stromen met ideeën, beelden, inspiratie en schoonheid. Als je het al een tijdje niet meer hebt meegemaakt, vergeet je dat het bestaat. Dat er iets bestaat dat je een niveau omhoog kan tillen. Iets wat het bos, een duinwandeling of een verre reis net niet niet heeft. Maar kunst wel. Ik vond het in museum Voorlinden. Een museum waar ik al vele plaatjes van voorbij had zien komen. Fotogenieke plaatjes, vol licht en mooie vormen. Om er te zijn was niet als het plaatje. Het was meer. Veel meer. Helemaal omdat ik er met mijn kinderen liep. Een niet al te rustig trio, dat niet per se een voorliefde heeft voor stilstaande beelden en schilderijen. Ze vonden het fantastisch. Het eerste dat de kleine freule vertelde toen ze na de kerstvakantie weer op school kwam: 'Ik ben in een zwembad geweest waar je niet nat werd. En ik was echt onder water.' En dat terwijl ze de dag ervoor nog vier uur lang in een echt zwembad was geweest waar ze wel nat was geworden. Kortom, ook voor haar was het een belevenis.

Net zo min zal ze de de naakte vrouw vergeten die nogal kouwelijk op een krukje zat, maar helemaal niet echt bleek te zijn. Of het enorme kunstwerk van staal van Richard Serra, waarin je kunt verdwalen en verdwijnen. Terwijl Otto zijn tiende rondje rende, probeerde de Timmerman uit te vogelen hoe het in godsnaam gemaakt was. Nu kan ik verder opsommen wat nog meer heel prachtig was, maar dat zou zonde zijn. Want je moet er dus zelf heen. Om het te ervaren. Hoe mooi het licht is in het gebouw. Wat er te ontdekken is. En om vol energie te lopen. Echt.

Dus van alle voornemens voor 2018, waarvan de meesten al lang en breed in de soep zijn gelopen, blijft deze staan: ik ga meer naar musea en voorstellingen dit jaar. Om betoverd te worden en gelukkig naar buiten te lopen. Dat kan ik over de sportschool niet zeggen. 

Magische feestdagen voor iedereen!

We hebben de eerste gerechten gekookt, zien er uit om door een ringetje te halen en zijn helemaal klaar voor de kerstdagen. Rest ons nog een ding:

We wensen jullie magische feestdagen toe! 

Opdat de kerstdagen heerlijk (en vlekkeloos en stressloos) zullen verlopen 

en dat 2018 maar sprankelend en verrassend mag zijn.
(en dat we maar nog veel krankzinnige fotoshoots mogen doen)  

Heel veel liefs van ons en ons wonderlijke trio! 

In het midden van de zomermaand

De zon straalde, de bloemenkransen waren gevlochten, het picknickveld was gevuld. Wat een heerlijke Sint Jan viering! Het is me toch intens genieten als hele stromen mensen met bloemenkransen op, door de stad fietsen op weg naar Amelisweerd. Het voelt een beetje alsof je bij een geheim genootschap hoort als je de rest van de mensheid je gek ziet aanstaren met je krans op. Ik zit me erom te verkneukelen. Lekker sektarisch en een prachtig gezicht bovendien. Om voor mezelf te spreken: ik vind zo'n picknick met veel kinderen gewoon leuker met bloemenkrans, fles wijn en een vuurtje om overheen te springen. 

Zo gebeurde het dat ik in een gelukzalige roes met volle bakfiets met kleden, manden eten en de kleine freule terug fietste naar de stad. En dat ik toen van het ene op het andere moment om kiepte. BAF. Op het afvalt. Spullen overal. Kind geplet. En net geen auto, thank god, bij het anders altijd zo drukke kruispunt waar we op de grond lagen. Ik weet nog steeds niet wat er gebeurd is, maar ik vermoed dat ik met de velg van het wiel, net een stoeprandje heb geraakt, waardoor we op z'n kant gelanceerd werden. Realitycheck. Van een onaards idyllisch feestje naar het asfalt. Dat was rauw wakker geschud worden uit de midzomernachtsdroom.

Daar we net onze moed getoond hadden door over een vuur te springen, stonden we nu voor een ietswat grotere uitdaging. Gelukkig schoten lieve omstanders te hulp om ons overeind te hijsen, de spullen bij elkaar te graaien en om te kijken of we nog heel waren. Dat bleek een heel eind het geval. De fiets niet. Die duwden we tot een strategisch punt, vlakbij een bushalte. We trokken alle kleren die erin lagen over elkaar aan, sjouwden alle tassen en spullen mee en vervolgden manmoedig onze weg met de bus tot we vlakbij huis waren. Eind goed al goed. 

Iemand op Insta zei me ooit, na het zoveelste mislukte verhaal/ avontuur dat ik deelde: Het Leven Van Marrit Is Nooit Saai. En zo is het. Die zet het nu in als geuzenstrijdkreet als er weer eens wat mis gaat. Nooit saai! 

Hoe de bloemenkransen de vorige jaren stonden, zie je HIER 
(weet je nog, met het jaar dat het niet doorging, en toen baby Otto ook een krans had)

Opruiming

Zo tegen het eind van het jaar wil ik graag schoon schip maken. Dit jaar moet afgesloten worden, zodat we fris en opgeruimd aan een nieuwe kunnen beginnen. Alleen, dat is onmogelijk. Nu heb ik het een keer niet over het zwijnenhol waarin ik woon. Dat heb ik al lang opgegeven. Ook mijn werkjaar lijk ik mooi af te kunnen sluiten, met leuke nieuwe klussen op het programma van volgend jaar. Nee, ik heb het over jullie. Over de onwaarschijnlijke verwaarlozing van dit blog. Van de duizenden foto's die klaar staan om bekeken te worden, bewerkt te worden en vooral op de verhalen die erbij verteld moeten worden. Maar het is zo veel. Die opruiming red ik niet op tijd. 

Toch moet er iets. Want ik sloeg vandaag een ouderwets fotoboek open. Uit de tijd dat ik nog dingen af liet drukken, en dan inplakte met snedige onderschriften of leuke herinneringen. Het was zo fijn. Een bladzijde en ik wás weer in 2004. Toen ik een scriptie aan het schrijven was of een romantische wandeling in de sneeuw maakte. En daarna liet Facebook me ook een foto uit lang vervlogen tijden zien, te weten vijf jaar geleden, toen de Timmerman met een heel klein Savientje op schoot gewoon midden op de dag een dutje deed. Het vervulde me met weemoed. Niet naar het onderschrift van die laatste foto, want daar stond dat het kind ziek was en de vader wel zes keer eruit was geweest 's nachts, dus dat het schattige slaapje meer een genadeloze uitputting was. Maar wel naar alle tijden die zo snel voorbij vliegen. Die in mijn herinnering eergisteren waren, maar dat dat dus gewoon niet waar is. 

Daarom ga ik gewoon dit doen. Foto's die al maanden klaar staan om gedeeld te worden, ook gewoon maar eens delen. En dan niet altijd met een lekker doordacht verhaal. Maar gewoon. Delen, omdat het anders niet gebeurt. En dan vind ik ze nooit meer terug. In de krochten van mijn krakende computer in ieder geval niet. Want als ik eerlijk ben zou ik die als allereerste moeten opruimen. Maar ja. Da's echt lang zo leuk niet als dit blog schandalig vol proppen in deze laatste weken van het jaar. 

Dus zie hier. De jaarlijkse cheeeeeesy fotoshoot voor Vaderdag. Die doen we elk jaar omdat Vaderdag daar om vraagt. Zodat er ooit een hele serie is ontstaat van foto's van het trio met hartjes en andere zoetsappige liefdesuitingen. Deze keer was het heel leuk. Savine maakte met twee vriendinnetjes de tekening op de tuinmuur en de dames wilden maar al te graag op de foto voor hun pappa. Maar toen kwamen mijn eigen kinderen. Die dat hele fotograferen zo langzamerhand wel gezien hebben. Tenminste, als ze moeten doen wat ik zeg. Namelijk met z'n drieën dezelfde kant opkijken. Ik probeerde het vorige week weer, in de sneeuw. Onbegonnen werk. Er staat er altijd een te huilen, iemand loopt boos weg en de derde is al weer vergeten dat het ergens mee bezig was. Het lijkt het echte leven wel. En dat is toch wat ik het liefste zie. 

Enfin, lieve bloglezers. Houd u vast. Ik ga een stortvloed aan gedachtes en foto's uitstorten. Opgeruimd het nieuwe jaar in!