Zo. Dat was Pasen. Ik weet niet hoe het bij u zit, maar ik kan geen ei meer zien. Bovendien kan ik wel weekend gebruiken na al dat vertier. Gelukkig mag ik morgen werken om bij te komen. Dat is natuurlijk een grapje. Bijkomen bestaat niet echt als werkende moeder geloof ik. Ik heb namelijk nogal wat deadlines deze week. Een stapel boekrecensies, een stapel knutselreportages, een stapel verjaardagstraktaties, een stapel feestjesvoorbereidingen en de gebruikelijke stapels werk die hier altijd te doen zijn. Nou ja, ik ging een vrolijk stukje over pasen tikken, krijg je dit. Dat was niet de bedoeling.
Opnieuw. Ik had me toch een fijn weekend! We zagen de dierentuin, de Timmerman nam de freules tot twee keer toe mee om een hele middag te timmeren. Het resultaat is hier later ongetwijfeld te bewonderen, aangezien een van de timmerwerken een roze bouwwerk is geworden dat als verjaardagskado deze week wordt ingezet. We verstopten en vonden heel veel eieren, Marie Kondoden mijn kast (10 vuilniszakken weg. Minstens. Het effect is vooralsnog desastreus: overal stapels en zakken die nog ergens heen moeten. Ik ben nog een beginner, dat is duidelijk. Maar ik heb ook nog maar 10 onderbroeken en 5 draagbare shirts. Dat vind ik best een prestatie.) wroetten wat in de moestuin en gingen vooral ook naar de boerderij.
1
De boerderij, de allerbeste plek om pasen te vieren. Niet dat je er op je paasbest vandaan komt. We legden zondagavond twee plakkerige hooibaaltjes in bed. Maar wel hele gelukkige. Ze hadden namelijk nog nooit zoveel eieren bij elkaar gezien, met die lieve paashaas en eierpoeper erbij. Bovendien mochten ze shetlander Manus borstelen en op hem rijden. En het blijken twee rasechte ponymeisjes te zijn die daar heel gelukkig van worden. Maar het beste vermaak aller tijden is hooi. Heel veel hooi. Om te voeren, om af te springen, om in te liggen, om te gooien, om zelf te worden. Ik wil ook een hooiberg thuis. Herstel. We gaan vaker naar deze hooiberg toe. Het badderen erna is al gedoe genoeg...
