Twee violen en een traktatie en een taart

Je zou zeggen dat je er met een beetje spetterend kinderfeestje wel bent, wat verjaardagen betreft. Maar nee. Een jarige heeft ook nog (zelfgemaakte) kado's nodig, feestkleding, een traktatie en een grote mensenfeest. Zie hier. Dat alles. Van ons driedaagse-degrotefreuleisvijf-festival. Eigenlijk is het krankzinnig. Dat hele twee violen en een traktatie en een taart gebeuren... 

Maar kijk nou. Voor dat blije hoofd doe je dat dan allemaal... 

Dus daar gingen we. Aan al onze zelfopgelegde tradities voldoen. 1. het verjaardagsshirt. Check. Zie hierboven. De uitvinding van de eeuw: de Timmerman vormpjes laten snijden. Kan ie knettergoed. Scheelde zo weer een uur nachtrust. 2. Nieuw stekertje in de verjaardagsring. Check. Hierboven zet ze hem erin. Heerlijk als ze zich er zo op verheugen.

3. Verjaardagskleren/ kleine kadootjes/ ontbijt met croissantjes/ verjaardagshaar check. Pff, maar gelukt. 

4. Hét ding. Ons zelfgemaakte kado. Ik had een best wel goed idee. En de Timmerman is echt best wel goed in het uitvoeren van moeilijke projecten. Dus zo konden we ineens weer een levensgroot object aan onze woonkamer toevoegen: de kromme plank. Of te wel, een soort Wobbel . Een fantastisch concept en een instant hit bij de kinderen. Dus heb je geen geniale Timmerman in huis lopen die heel veel flinterdunne latjes op elkaar lijmt en dan om een mal spant, bestel er dan een. 

Hier hebben ze de hele dag ruzie om wie er aan de beurt is, er worden elk uur talloze tenen en vingers geplet in de strijd, maar vooral er wordt heel veel gestunt! Van wiebelend 'planken' (dit wordt de nieuwste sportschooltrend, mark my words) tot liggend schommelen tot extreem 'surfen'. Het is fantastisch. Ik wil er ook een.

5.Taart eten met met opa's en oma's en ooms en tantes en andere lieve mensen. Ook check. Dat was heel feestelijk en geinig, want we mochten ook met het nieuwe speelgoed spelen. En ik liet de Timmerman de taarten bakken. Zo sprokkelde ik zowaar weer wat uurtjes slaap.

6. En dan moest er ook nog getrakteerd worden. Dat was leuk, want daarvoor maakten we iets uber nostalgisch. Vlinderwafeltjes! Een traktatie zoals mijn moeder hem vroeger voor mij maakte. Al jaren liep ik met het plan in mijn hoofd om die herinnering van vroeger nu nieuwe leven in te gaan blazen. Dat zou moeten kunnen, want al sinds ik op kamers ben gegaan, verhuist het gietijzeren vormpje en het handvat met me mee. Waar een ander het al twintig keer weggegooid zou hebben wegens ondefinieerbare troep, wachtte ik op het juiste moment om het te gebruiken. Na achttien jaar dus, toen ging ik maar eens googelen op recepten. En jawel! Ik vond iets dat op een recept leek op een nogal extreem enge en gladde site. Waar kookfilmpjes op staan waarin ze vertellen dat hun hippe geschenk verkrijgbaar is in een 'luxe casette'. Nou dan weet je het wel. Daar krijg je meteen zin van om wafels te bakken. Het ding dat ik heb is bepaald niet hip, maar wel degelijk super truttig. Zoals het hoort als het om keukengerei gaat.   

Zo kwam het dat we op Ianthe's oudejaarsavond een soort variant van oliebollen stonden te bakken. Vlinderwafeltjes dames en heren, knoop die in je oren. Ze gaan groot worden, wat ik je brom. Lijken heel veel werk, smaken heerlijk, kinderen vinden ze prachtig en het is dus eigenlijk helemaal niet veel gedoe om er zo dertig uit de pan te toveren. Willen we allemaal, indruk maken met weinig moeite. Bij deze. Mijn tip.  

Dat was het dan. Ik was van plan me eigenlijk niet meer te verroeren tot, zeg, eerste kerstdag. Maar ja. De leven. Daar staat morgenavond afzwemmen op het programma en vrijdag sint Maarten en zaterdag een etentje en zondag de intocht van Sinterklaas, en volgende week... Nou ja. Zonder hier u mijn complete agenda door de strot te duwen, begrijpt u het wel. De leven is druk. En meestal nogal feestelijk. Vooral dat laatste, onthou dat.

Reusachtig goed dromen

Op dertien september was het honderd jaar geleden dat Roald Dahl geboren werd. Elk jaar wordt er rond zijn verjaardag een feestweek georganiseerd, dat krijg je met geniën. Bij die week hoort ook een lesboekje dat dit keer over de GVR ging. De GVR, wát een heerlijk boek! De grote freule smult ervan als ik voorlees, de kleine freule verstopt zich onder de deken van de spanning. Die mag dus alleen meeluisteren als het over flitspoppers gaat, of over snoskommers of over pronksjuwelen!

Maar goed, voor dat lesboekje maakte ik de knutselpagina met hoe je zelf dromenpotten kunt maken. Dat klinkt simpel natuurlijk. Beetje brouwen met glitters, kleurtjes en voila, een droom. Maar nee. Zo werkt dat natuurlijk niet.

Nee, een echte droom lééft, golft, beweegt, is iets. Die maak je niet zo maar. Zeker niet als je je lievelings pronksjuwelen daarna ook wilt gebruiken. En een heuse trollenklopper maken, is een gevaarlijk klusje, maar dan ben je daarna ook van je nachtmerrie af. Kortom het vergt heel wat moed, gedachtes en vooral mooie verhalen die je in je dromen wilt stoppen.

Ik heb thuis nu planken vol potten. Dat komt nogal goed uit met bange meisjes die nog wel eens een stomme droom hebben. Daarom kiezen we vaak 's avonds voor het slapen een mooie pot uit, schudden hem om, kijken goed hoe hij beweegt en glittert en glanst en dan verzinnen we samen waar deze droom over gaat. (Oke, zo doet de GVR dat niet, die vangt ze gewoon, maar ja. Ik ben best groot, maar net geen reus. Ik doe het dus zo.)Vaak behelzen de dromen kabouters en egels en Manus de pony als ik het met Ianthe doe. Ik blaas de droom zachtjes over haar heen en ik geloof het of niet, het werkt meteen. Gerustgesteld en vol zin in hetgeen we net verzonnen hebben, valt ze dan in slaap. Het werkt ook als ze 's nachts wakker wordt. Even wat glitter voor haar neus zwieren, en trollenkloppers verdwijnen. Ik zweer het je. Het is echt zo. Handig. Onmisbaar. Hoe kan een mens zonder dromenplank?

Dus. Allemaal, op zoek naar lege potjes, potten, flessen en inimienie potjes! En water, glitter(lijm), olie, ecoline, watten en verf. Er zijn er heel veel manieren om dromen te maken. Immers, elke droom is anders. Een trollenklopper vang je door bijvoorbeeld je pot voor een derde met water te vullen, een kneep verf erbij te doen en te roeren. Prop er vervolgens watten bij en strooi er glitters over. Maak zo nog twee lagen met andere kleuren verf en draai goed dicht. Brr, daar ben je vanaf. Trollenkloppers zien eruit als die potten waar de knuffelige variant van de GVR tegenaan leunt hierboven.

Van die wilde, levendige dromen maak je door een pot half te vullen met water met wat druppels ecoline en glitter. Daarna giet je er olie bij. Het is wonderbaarlijk om te zien hoe deze droom vanaf het begin zijn eigen leven gaat leiden. De glitters klonteren soms zo maar samen om naar de bodem te zakken. En de rest van de glitters wil ineens niet meer in het water komen, hoe hard je deze droom ook schudt. Waanzinnig!

En dan heb je nog de snelle gnifgnuiver, zoals de groene hierboven. Stop een paar stroken crêpe papier in de pot, doe er glitter en water bij, draai dicht en schud. Een instant fascinerende droom.

Tot slot: de lievelingsdroom van de freules, waar nogal vaak ruzie om wordt gemaakt en waarvan ik bang ben dat die dop er op een dag af vliegt, zodat het hele zaakje glitterig het bed in stroomt: het roze pronksjuweel. Die wil je. In het roze of niet. Vul een potje met warm water, doe er wat druppels ecoline in je lievelingskleur bij. En knijp er een tube glitterlijm in leeg. Of twee. Roer net zo lang tot de boel opgelost is. Door de lijm dwarrelen de glitters wat langzamer naar beneden en daarom zijn deze dromen zo mooi om naar te kijken. Als je geen glitterlijm hebt, maar wel glycerine (wat me heel raar lijkt, maar het kan natuurlijk) dan kun je dat er ook bij doen. Geeft hetzelfde effect.

Vang mooie verhalen, stop ze in een pot, schudt, verwonder en droom vooral heel zacht. En (her)lees vooral ook de GVR. 

(mislukte dromen zijn er trouwens ook. Zoals die met een bos van klei op de deksel geplakt. Lelijk. Oef. En die met glow in the dark spul. Dat je dan makkelijk leeg zou kunnen knijpen in een potje. Dat kan dus niet. En als je gaat zwiepen met een opengeknipt staafje, nou ja. Dat begrijpt u vast wel, wat er dan gebeurt. Ik niet. Nu wel trouwens. Succes.)

Burn baby, burn

Voor ik verder ga met de razend spannende Zomerse Avonturen, hier eerst een vakantie-doe-tip. Gratis en voor niets. Zo ben ik. Want mensen die tips nodig hebben en zich vervelen op vakantie zijn niet goed wijs. Die hebben zeker nog nooit met een vergrootglas gespeeld... Wij maakten drie naambordjes met dank aan de zon. En waar wij staat moet u de Timmerman/pyromaan lezen. En nu ik deze foto's zo zie, bedenk ik me ernstig dat ik deze kunstwerkjes toch al weken niet meer heb gezien. Ik vrees dat ze in een Franse poubelle zijn achtergebleven. Maar ach, morgen schijnt de zon alweer! Stukkie schors zoeken en gratis en voor niets vermaak. Alweer voor noppes. Tis goedkoop hier. 

'Okko twee jaar'

Weken was ik er sentimenteel van. Mijn kleine mannetje zou zo maar ineens twee jaar worden. Hoe kon dat nou? Gister was ie een baby, vandaag is het een schreeuwend, nee gillend draakje van een jongetje. Wel een die om op te vreten is hoor, maar toch. Een echte draak. Ik maakte een uitnodiging van foto's van zijn afgelopen jaar. Het was niet te doen. Er waren te veel hoogtepunten. In een jaar leren lopen, praten, spelen, grappen maken, op avontuur gaan en met alles mee leren doen, het is bijna niet te bevatten. Maar het is echt zo, vorig jaar was Otto nog een hulpeloos wezentje. Nu kan hij paardrijden en zwemmen. Nou ja, een piepklein beetje dan. 

Maar goed, zat ik daar een beetje te sippen, terwijl het FEEST! was. FEEST, met SLINGERS en BOHLON en TAART en KADO'S! Je moet Otto een beetje kennen, wil je weten dat hij dus echt zo praat. In hoofdletters en uitroeptekens. Dat is oorverdovend. En heel enthousiast. Man, wat vond hij het geweldig om jarig te zijn. Om  IKKE TWEE JAAR te worden. Dus een feest maakten we er maar van. Hij kreeg een verjaardagsshirt met ballonnen, omdat dat nou eenmaal zijn lievelingsobjecten van de hele wereld zijn, ik naaide een kroon die hij argwanend heel even heeft op gezet, om hem meteen weer te vervangen door de (prachtige) feestmuts van de crèche en hij kreeg een heel scala aan kado's. Zo was daar een van de obscure hoogtepunten van het feest: een dino ei waar een soort rubberen vis uitkwam, nadat je het ding een dag in het water had gelegd. Daar had hij het al weken over, sinds Ianthe een pinguïn had uitgebroed. En er was een paddenstoel met kabouters, waar ik zelf een beetje verliefd op ben. Maar om te beginnen was er ons zelfgemaakte kado. Een traditie waar we nooit meer onderuit gaan komen vrees ik... Daarom is onze huiskamer nu een heuse glijbaan rijker! 

Nou hoor ik u denken; 'Een glijbaan?! Sjonge jonge. En het staat daar al zo vol gepropt met speelgoed. Een binnenglijbaan... Wie wil dat nou? Dat mens is echt niet goed, nu weet ik het zeker. Nou wie wil die glijbaan? ... IK! Hij is fantastisch, ik kan er ook af, iedereen klimt er de hele dag op en als ik hem zat ben kan ik OPKLAPPEN. (Dit was niet Otto's enthousiasme, maar het mijne...) De glijbaan is namelijk op een Ikea Bekvam kruk gemaakt door mijn Timmerman! We zagen het idee bij een klasgenootje van de dames, en de timmerman zou de timmerman niet zijn als hij natuurlijk zijn eigen draai aan het geheel zou geven. Maar het is dus zo dat ik met een simpele draai aan een knop de glijbaan los kan halen, dubbel kan vouwen en onder de bank kan schuiven. Dat kan. Maar dat doe ik dus nooit, want er wordt hier de hele dag gegleden... 

Nou goed, er kwam bezoek, dat at taart, met uitgeblazen kaarsjes, en bracht nog wat prachtige kadootjes mee (een houten vossenhol van houtwerkplaats Orion, zooooo mooi!). Toen moesten we maar eens in de zon gaan zitten in het hofje om de hoek. Dat leek even heel relaxed. Maar toen kwam het amusementsprogramma van de grote freule op gang. Ze deed talloze voorstellingen op de zandbakdeksel, dirigeerde een gelegenheidskoor bestaande uit tante, peettante en moeder om zich vervolgens moeiteloos weer als doorgewinterde regisseur op haar zus te storten. Het was hilarisch. U had er bij moeten zijn. 

En net als je denkt, nu hebben we alle verjaardagsonderdelen wel gehad, moet er ook nog getrakteerd worden. Dat mag soms ook wel eens een bekertje popcorn zijn. Met een satéprikker waarmee je iedereen naar hartenlust de ogen uit kunt prikken. Je bent een jongetje van twee, of je ben het niet. 

De maakbare winter

 'Zeg, jij knutselt zeker heel veel met kinderen he? Zo leuk. Hoe doe je dat toch?' Dat zeggen mensen wel eens tegen mij. Ik ga jullie uit de droom helpen. Ik knutsel helemaal niet vaak MET mijn kinderen. Ik knutsel, mijn kinderen doen heel graag hun eigen zin. En dat kan niet als ik iets wil maken met een plan en een eindresultaat zoals ik het voor ogen heb. Dus al die gezellige foto's die ik maak voor het magazine van de Coop? Die zet ik in scene. En dan selecteer ik alleen de foto's zonder tranen en boze gezichten. Zo. Weer een droom aan diggelen. Maar! Er komt een maar. In het laatste winternummer zat een briljant knutselproject dat ik wel door de meisjes heb laten uitvoeren. Omdat het niet kan mislukken en omdat het vooral leuk is om te doen. En bijkomend voordeel: je kunt de knutsel na een dag weggooien. Ook wel eens verfrissend, aangezien zelfs elke papiersnipper hier altijd bewaard moet worden. 

Het gaat zo: maak met lijm een tekening op een beetje dik papier. Van gewoon lijmsporen, tot woorden of ingewikkelde geometrische patronen, alles mag. Weet je hoe leuk het is om eens een keer heel lang en hard in zo'n lijmpotje te knijpen. Score!

Daarna kieper je zout over je tekening heen. Heel veel zout, net zo lang totdat elke lijmspetter volzit. De rest van het zout laat je van het papier lopen en gooi je weg. Alweer een klusje dat iedereen leuk vindt.

 Dan ga je kliederen, met verf. Hele natte waterverf. Je maakt je kwast zo nat mogelijk en legt hem dan tegen je zoutlijm aan (Sneeuw noemden we het. Bij gebrek aan echte sneeuw moet je toch wat.) Dan gebeurt er iets heel tofs; de verf trekt vanzelf door de lijmsporen heen. Magisch effect, zelfs voor volwassenen. Daar kun je dus kinderen minstens een uur mee bezig laten zijn. Minstens. Met tongen uit de mond en af en toe een Oooooh en Aaaaah als de verfsporen bij elkaar komen. Uiteindelijk kun je alles laten drogen en even tentoonstellen, maar bereid je kinderen er ook op voor dat de kunstwerken weggegooid dienen te worden. De nepsneeuw brokkelt namelijk af als je het op wil hangen. Zit niemand op te wachten.

Het lieflijke tafereel van hieronder is dus echt. De objecten die verder subtiel in de foto gezet zijn ook, het zijn de andere knutsels die ik voor de Coop maakte. Vooral de ijskristallen vielen in de smaak, en hangen eerlijk gezegd nog steeds in de woonkamer. Zo kijken we de kou naar buiten in de hoop toch nog te kunnen schaatsen dit jaar. Soms kan je de natuur maar beter een handje helpen. 

 Hier vind je de werkbeschrijvingen van alle drie de knutsels. De rest van 'Aan de keukentafel' kun je ook online lezen en wel hier.

Hieperderpiep en in de gloria! Vierjaardag to the max

Ik ben een beetje moe. Ga dan eens naar bed, hoor ik u denken. Als je moe bent, ga je geen blog zitten tikken, dan ga je slapen. Ja. Daar heeft u helemaal gelijk in. Maar mijn dochter was jarig. En werd vier. VIER! Weet je hoe groot dat is? En hoe levensveranderend dat is? Voor haar, maar ook voor mij. Ik heb nu twee schoolgaande kinderen. En daar moest ik een week lang stiekem om snikken. Hoezo werd mijn kleine kabouter ook ineens een schoolkind? En ik moest deze gebeurtenis ook drie keer vieren. Vandaar dat beetje moe.

 Nou goed. Nu hielpen al die feestjes er wel bij dat de feestvreugde overheerste en niet de melancholie. Bovendien hoefde ik me ook niet te vervelen, want er moest natuurlijk een kado komen, een zelfgemaakt kado. Want dat hebben we nou eenmaal er als een soort traditie in laten sluipen. Ik stikte in de avonduren van de vakantie een tipi in elkaar. Dat klinkt alsof ik dat heel normaal vind, maar dat is natuurlijk niet zo. Ik kan namelijk helemaal niet naaien. Of precies werken, of me aan werkbeschrijvingen houden. En ik twijfel bij elke handeling of ik toch een heel ander ontwerp moet maken. Doodvermoeiend om mij te zijn. En om mij aan te horen in dit helse tipi proces. Het was wel een heel voordelig kado: ik recyclede een kersttafelkleed, de timmerman had nog wat stokken over, economisch voordeel tot en met. Verder raakte ik een naaivoet kwijt (ja dat kan blijkbaar) ging verder met een soort ritsnaaivoetje dat het ook best deed, tornde weer eens wat los, stikte dingen weer aan elkaar en toen stond daar gewoon een wigwam. Minimalistisch en al. Dat was misschien wel de allergrootste overwinning. Dat het ding niet hels gekleurd is met allerlei tirelantijnen. 

Je zou zeggen, klaar! Maar er moest ook nog worden getrakteerd (de lelijkste kabouters ooit!), een verjaardagsshirt worden gemaakt (ook volgens de traditie om half 1 's nachts) en een kabouterfeest worden georganiseerd. Met kaboutermutsen en zo. De naaimachine stond er toch. 

 Het feest was echt allerschattigst. Na elk kado stamelde de jarige: 'dit is precies wat ik wou....'. Die precieze wensen bleken uit een schoffel te bestaan. En knutselpapier. Had ik al eens gezegd dat de kleine freule een fijn kind is? Nou bij deze. Ianthe is een heel, heel fijn kind.

Toen waren er ineens kabouterschatten kwijt en schreef kabouter Spinnenbin ons brieven. De schatten en ook nog paddenstoelen werden weer gevonden, we deden moeilijke spelletjes, kregen nog meer briefjes met boodschappen en eetbare steentjes en kabouterstenen die mee naar huis mochten in een zelfversierd doosje en poffertjes. En een fles wijn toe. (voor mij, weest gerust.) Oh ja, en er was ook een vijfjarige dochter die als een draak om de vijf minuten een krijsbui kreeg. Omdat zij niet alle kado's kreeg, als eerste mocht of heel belangrijk was. Tis me wat hoor, verwend zijn. Dat zag ze uiteindelijk zelf ook wel in toen ze snikkend zei: 'Ik mag altijd alles als eerste he mam, Ianthe nooit. Dat vind ik heel moeilijk.' Toch fijn wat zelfinzicht. En knap ook wel. Nu dat gekrijs nog afleren. 

 Kortom, genoeg feestvreugde voor een jaar. Maar toen kwamen de grote mensen nog. Daar bakte ik nou eens geen taart voor, maar kocht er een (en liet mn timmerlief de rest bakken. Zo ben ik.) Zo sneuvelde er toch een van de verjaardagstradities. Maar serieus, als je mij m'n gang laat gaan, komt er elk jaar een traditie bij, en dan kan ik straks mijn baan opgeven en het hele jaar alleen nog maar feestjes voorbereiden. Dat lijkt ook weer niet de bedoeling. Nou goed, dat met grote mensen bleek ook heel gezellig en daar mocht ik in de openbaarheid wijn drinken, dus dat was weer mooi meegenomen. 

En nu ben ik moe. Is iedereen moe. Want van afscheid nemen van de crèche, beginnen op school en feestvieren word je uiteindelijk onhandelbaar. Hoe kan het dat ik dat ook al weer was vergeten?

(Gelukkig huilt Otto al dagen nachten als ik zijn hand niet vast hou, moet ik nog twee pompoenen in Sint Maarten lampionnen omtoveren, iets met werk en reportages en deadlines doen, het sinterklaasjournaal kijken en de intocht voorbereiden, (dit klinkt als een bijzaak, maar nee echt, dat is het niet. Ik geloof zelfs dat het bovenaan mijn prioriteitenlijst in het leven staat. Ik moet namelijk zorgen dat de freules de spanning aankunnen en dat ik niet al te hard huil van ontroering. En dat Otto leert een pietenmuts op te houden. Echt. Meer is er niet. ) maar ik vermoed dat ik volgende week weer zou moeten kunnen gaan slapen. Tot dan!)