Oh, de liefde!

Ooit schreef ik dit blogje (klikkerdeklik) over het feit dat ik vind dat iedereen moet trouwen. Maar dat is eigenlijk niet helemaal waar. Dat blogje schreef ik vooral omdat ik van mening was dat mijn bróer maar eens moest gaan trouwen. Het is alleen zo dat als zussen dat zo maar in persoon tegen hun broer zeggen, dan meestal het tegenovergestelde gebeurt. Ofwel ze willen nooit meer trouwen, ofwel ze nodigen je niet uit omdat je zo'n bemoeial bent, ofwel je woorden verdwijnen in het luchtledige en je broer spreekt een jaar niet meer tegen je. Dus ik dacht zo een slimme list te hebben verzonnen met dat blogje. En jawel. Het duurde even, (Hij moest per se een aanzoek doen op een besneeuwde bergtop waar zij eerst in katzwijm zou vallen voor zijn skikunsten en dat ze dan helemaal alleen op de wereld zouden zijn voor dé vraag. Streber...) maar het heeft verdomd goed gewerkt. Getrouwd werd er!

In juni hadden we een heus huwelijk met alles erop en eraan. Het was zalig. Zie hier een gelukzalige familieaangelegenheid waar ik schaamteloos allemaal foto's van op internet plaats omdat ze gewoon heel leuk zijn. En omdat we allemaal ons best hadden gedaan iets bij elkaar passends aan te trekken. We hadden zelfs onze haren gevlochten en nagels gelakt en nieuwe schoenen gekocht. En omdat we allemaal heel blij en gelukkig waren en zo hard lachten dat we kramp in onze kaken kregen, wil ik dat graag aan jullie laten zien. 

Niet alleen de meisjes waren in hun nopjes als bruidmeisjes. De hele familie was gemobiliseerd. Mijn moeder was voor de gelegenheid een dag ambtenaar van de burgerlijke stand geworden, ik mocht een handtekening zetten bij wijze van goedkeuring van het huwelijk. En in die rol van getuige mocht ik ook het bruidspaar toespreken. Ik dacht 'ik maak een grap en een grol, wens ze veel geluk, en klaar'. Maar zo simpel bleek het ineens toch niet te zijn. Want zoals ik al in dat vorige blogje over trouwen schreef :

Vier de liefde! Wat hoe bijzonder is het als je zo maar iemand tegenkomt in je leven die je nooit meer los wilt laten? Iemand die je ziet, je kent, je doorgrondt, je liefheeft, je snapt, je steunt, er voor je is. Ik denk dat dat een van de mooiste dingen is die je kan overkomen. 

het is dus een van de mooiste dingen die je kan overkomen. Daar kon ik niet even een flauw grapje over mijn kleine broertje bij gaan maken. Dat moest op zijn minst een literair meesterwerk worden, met heel veel diepgang en eyeopeners en het liefst ook met tranen van geluk. Moeilijk joh! Kon ik natuurlijk helemaal niet. Twee dagen voor het hele gebeuren, ik had eindelijk een pak gevonden waar ik niet moddervet in leek (wat ik wel ben, maar dat zag je niet zo goed in de spiegel van het pashokje) en ook nog schoenen waar ik zelfs op kon lopen, kreeg ik er bijna een paniekaanval van. Ik had al vijf uur naar een knipperende cursor op een leeg scherm zitten staren, bijna een huwelijks ABC'tje overwogen, en toen schreef ik het midden in de nacht in een keer op. Wie ik denk dat mijn broertje is, en hoe leuk hij geworden is dankzij zijn -inmiddels- vrouw, hoe leuk ik het vind dat ik er nu een (schoon)zus bij heb en ook allemaal ingewikkelde dingen hoe het leven als getrouwde mensen is.

Dat hele gepieker over die speech, de woorden die er uit voort kwamen en de tranen die er bij de bruid toch over vloeiden (yes!) vond ik eigenlijk nog wel een van de bijzonderste dingen van de dag. Wanneer zeg je je broer nou wat je van hem vindt, wat je van hem waardeert en hoe veel je van hem houdt? Nooit! Waarop ik weer tot dezelfde conclusie kwam als in die eerste blog: trouw allemaal! Daar wordt iedereen om je heen ook gelukkig van! 

En wil je zelf écht niet trouwen? Haal dan in godsnaam je broer of zus over om het wel te doen. Want dit was het leukste feestje ooit, bijna beter dan mijn eigen huwelijk. Nu had ik wel tijd om uitgebreid taart te eten, met al mijn ooms en tantes te kletsen, ongegeneerd hard te dansen omdat ik geen immense trouwjurk aan had en op afstand te genieten van alle liefde die het bruidspaar over zich heen gestort kreeg. Oh, de liefde...

Credits voor de laatste acht foto's gaan naar fotografe Raisa Zwart

Aan de Amsterdamse grachten- Zomerse OTN-avonturen deel #2

Toen ik van de week de freules ophaalde bij een vriendinnetje, speelden ze 'woonbootje'. Op de zandbak hadden ze een knus plekje gebouwd met kussens, dekens, lekkere dingen, touwen. De radartjes in mijn hoofd begonnen langzaam te draaien. 'Schattig,' dacht ik. 'Een woonboot. Hoe komen ze daar nou op? En het lijkt wel een beetje op de boot van .. o ja! Dat deden we óók nog deze vakantie! Logeren bij Meta! Op de woonboot.' Ja ik vind het ook zorgwekkend dat ik zoveel woorden nodig heb voor een stukje gedachtestroom. 

Maar goed, het bewijst maar weer eens dat ik hersenloos ben en de freules bepaald niet. En dat zij de allerleukste belevenissen niet met foto's vastleggen, maar goed opslaan in zichzelf. De écht leuke dingen laten ze zichzelf herbeleven door het nog een keer te spelen. Man, da's toch wel een gave die verloren gaat met de jaren hè?  

Dus. Woonboot. Amsterdam. Wij provinciaaltjes uit Utrecht genoten er intens van. De kleine man uit logeren, de dames en de vader met de trein op avontuur. Een compleet heerlijk programma werd ons bezorgd door de bovenstebeste Meta.

Weet je, van alle dingen die er veranderen zodra er kinderen komen, vind ik het misschien wel het lastigste dat je niet meer spontaan met vrienden kunt afspreken. Gewoon van: Zin in wijn? Ja. Dan kom ik er nu aan. En dan de deur uitlopen. Van in de agenda kijken, etentjes plannen, oppassen regelen en gewoon gaan, daar heb ik geen kaas van gegeten. En van de hele bubs inpakken en meenemen naar een gezellige afspraak ook niet. Dan zijn er dus vrienden -zonder kinderen en met hele drukke banen- die dat gewoon snappen en dan zonder enige wroeging altijd naar jou toe komen. Sterker nog: opbellen of ze voor je mogen komen koken. Én boodschappen doen. *insert heel veel hartjes* voor Meta. Want die is zo'n vriendin. En zo kwam het dat we al vier jaar niet bij haar waren geweest. Dat kon geen seconde langer. We mochten komen logeren. Mét volledig verzorgd programma.

We aten ijs, haalden veel te lekker eten en fietsten naar de gele onderzeeër van haar moeder, borrelden, stapten op een te gek bootje, vaarden en vaarden en vaarden en aten en dronken, kletsten en keken en waren intens gelukkig. We werden afgeleverd bij haar woonboot, waar de meisjes gelukzalige kreten sloegen dat iemand zó fantastisch kon wonen.

De volgende ochtend was Meta ook nog jarig en aten we verjaardagsontbijt op het beste terras van Amsterdam: dat van haar woonboot. Ik heb denk ik nog nooit op zoveel (toeristen)foto's gestaan met slaaphoofd en in pyjama. Zal dat even lelijk tegenvallen als ze thuiskomen...

Dus lieve Meta: dank voor alles. Voor dit fantastische weekend, voor al je avonden gezelligheid en voor al je lieve diners. En fijn dat je morgen weer helemaal naar ons toekomt.....

** Volgende keer in de serie 'Zomerse OTN-avonturen'; Hoe een moeder een week lang drie kinderen, een kudde pony's, vier puppy's, drie honden, een konijn, een cavia en een zooitje kippen in leven houdt in de stromende regen. ** Dat wil je niet missen!