Een eigen huis, een plek onder de zon

Kijk, je hebt een Timmerlief of niet.
Die moet je inzetten, zodra- ie maar een beetje zin, of vooral tijd heeft.
Dat heeft hij dus nooit
tot ik hem dwong om babyverlof op te nemen.
Echt, voor iedereen die baby's krijgt, heeft of wil:
dwing die mannen (en vooral hun werk) om drie weken thuis te zijn.
In die drie weken werd m'n lief straalverliefd op zijn baby
en bovendien deed hij:
alle achterstallige administratie,
elke dag een dutje
(want Timmerliefjes kunnen bijzonder slecht tegen weinig slaap en zo bleef hij wonderbaarlijk vrolijk)
eindelijk alle klusjes in huis
las hij een boek
haalde eindeloos veel boodschappen
kookte elke dag weergaloos
ennnnn bouwde hij met de kleine freule een hut van onze oude vloerbalken
die maar ontzettend in de weg lagen te liggen in het moesje.

Een eigen huis.
Gloedje nieuw,
met twee verdiepingen
en ook bruikbaar als restaurantje
en ijswinkel.
Het absolute einde dus.
En vooral lekker kindonvriendelijk
met heel ruw splinterhout, uitstekende scherpe hoeken,
en hier en daar nog een roestige spijker.
Precies zoals een hut moet zijn dus.
Dat vind ik niet gevaarlijk en onverantwoordelijk, nee.
Eerder heel leerzaam.
Goed voor klimvaardigheden en inventiviteit.
Als je nooit een splinter in je voet hebt gehad
dan word je toch nooit een weerbare volwassene?
Dus.

Ik zei al: een hut zoals een hut moet zijn.
Maar de Timmerman vindt hem afschuwelijk.
Want: scheef, zonder verhoudingen, zelfs zonder bouwtekening
of enig plan in elkaar gezet.
Je kunt dus wel zien dat hij echt verlof had.

Het leukste van alles
in je eigen huis, gelden eigen regels.
Ianthe hoeft dus geen kleren aan thuis.
Die zouden maar in de weg zitten
terwijl ze vanaf haar bovenverdieping de wereld regeert.
Dat u het even weet.

Sprookjesboom

Soms gebeuren er toch zo maar zulke leuke dingen
(Nee geen babybroer erbij, die wacht nog geduldig)
dat ik soms bijna denk dat sprookjes echt bestaan.
Zo kreeg ik een paar weken geleden
zo maar een mail van Lydia.
Lydia had mijn blog gevonden
en vatte hem samen als kleuren, knutselen en kinderen.
Dat vond ik treffend, ja.

Nu vind ik het hoe dan ook leuk om reacties op mijn blog te krijgen,
maar helemaal van mensen met een goed idee.
Nou ja, Lydia was dus ook nog iemand met een briljant idee.
Ze stelde een ruilhandel voor, van dingen waar we goed in zijn.
Zij is dat in schilderen, ze is decorschilderes
en ik ben dat in, nou ja, schrijven en plaatjes van mijn kinderen maken.
Tja, verschil moet er zijn.

Zo kwam het dat vandaag in Ianthe's kamer een sprookjesboom is gegroeid.
En man! Wat vind ik hem mooi!
Lydia kwam vorige week even langs om een plan te maken
en we besloten dat Ianthe wel eens verwend mocht worden.
Ik bedoel, grote zus kreeg pas al een huisjesbed,
Aanstaande broer krijgt een gloednieuwe kamer en kado's en heel veel aandacht
en zij is straks zo maar de middelste.
Met een kamer die als enige vorm van decoratie een paarse muur had.
Die daar per ongeluk was gekomen en nooit was afgemaakt.
Het lot van de middelste is maar een treurig lot, of niet?

Een paar dagen later kreeg ik een schetsje voor de schildering.
En daar stond precies alles op wat ik bij Ianthe vind passen:
een egel (die staat ook op haar geboortekaartje) maar ook juist een sprookjesboom
met allerlei bewoners.
En vandaag kwam die boom dus in zo'n vier uur tot leven.
Met bewondering kwam ik af en toe even spieken...

Een opzet met krijt
een witte latexlaag over het paars heen
(toen was ie eigenlijk al prachtig!)
met zelfgemaakte stempels bladeren maken
en uiteindelijk het 'inkleuren'.
Het is zo jammer dat de kleine freule uit logeren is
want wat zou ik haar graag vandaag haar nieuwe kamer laten zien!
Ik weet zeker dat ze dolenthousiast is!

Dus ik zeg:
weg met witte muren!!
Iedereen moet een sprookjeskamer (of schilderij of poster of kaart)!
Bel/ mail daarvoor even naar Lydia Staemmler
die maakt er een prachtige Kleurrijke Kinderkamer van!

Naast dat ik het liefst vannacht in Ianthe's bed kruip,
vind ik het ook zo leuk om Lydia 'toevallig'
ontmoet te hebben.
Soms past het gewoon, snap je elkaar zonder elkaar echt te kennen.
Zo bleek ze vorig jaar al met mijn Timmerlief gewerkt te hebben
aan een prachtig decor voor het Rijksmuseum.
Nah? Dat is toch geen toeval?

Miniverbouwing deel #2

Waar waren we?
Juist.
We bezaten ineens een huisjesbed.
In een nieuwe kamer voor de oudste freule.
De Timmerman zijn taak zat er op,
het gereedschap kon terug in de kisten.
Mijn glorieuze bijdrage,
het bewoonbaar maken van de kamer,
of kamers, huis, gangen, wat dan ook,
kon van start gaan.
Ik zou eens even mijn stylingtalent gaan toepassen.
Ben ik keigoed in, vooral ook dat opruimen wat er bij komt kijken.
En ik moest achter de naaimasjien,
want een huis heeft gordijnen.

De freule was heel duidelijk geweest:
haar gordijnen zouden roze worden met cakejes.
Ja.
Dus ik troonde haar mee naar de lapjesmarkt
in de veronderstelling haar eens even te laten zien
dat zoiets wanstaltigs niet bestond.
Maar dat ze keuze had uit vele andere beeldige motiefjes.
Bij kraampje drie lag het al...
een grote rol, roze met cakejes.
In haar nopjes stond ze daar
en ik kocht twee meter.
Want, tja wat kon ik tegen zoveel overmacht inbrengen?
Wel sleepte ik de meisjes helemaal tot het einde van de markt mee.
Je weet pas zeker dat je de goede keuze hebt gemaakt
als je alles hebt gezien toch?
Mijn twijfelachtige aard,
ik kan hem niet vroeg genoeg opleggen.

Ik had al een list verzonnen
en die was goed gekeurd.
De roze stof zou aan de binnenkant komen,
(zodat de freule hem extra goed zou kunnen zien, boehahahaha)
voor de buitenkant vonden we rood met witte stippen.
Zo.
Opgelost.
Maar toen zagen we het ineens.
Een veel veel veel mooiere stof.
Met bomen, en vosjes en eekhoorns en alles.
Dralend stond ik daar maar
met al vier meter stof in een tasje.
Voor drie piepkleine gordijntjes.
(meten is voor sufferds)

Nou, van die twijfelachtige aard opleggen
komt ook al niks terecht,
want Savine, de wijze, sprak mij bestraffend toe:
'Maar mamma, het is hier hartstikke druk
en al die mensen vinden deze stof mooi.
Je moet hem niet een andere keer kopen,
want dan is-ie op.
Koop hem nu.'
Ik zei het al: de wijze.
Dus dat deed ik,
en we zouden er een bosdak van maken.

En zoals dat gaat:
alle plannen veranderd,
en nu zijn er bosgordijnen.
En hoor ik niemand meer over cakejes of roze.
(een piepklein stukje gordijn was blijkbaar ook genoeg)

Hoe ik die prachtgordijnen naaide?
Gewoon.
Rechte stukken stof uitknippen
(kunnen mensen dat echt?
of zijn daar trucs voor die mijn oma mij is vergeten te vertellen?)
dan met de goede kanten op elkaar leggen
GOEDE!
ze dus verkeerd tegen elkaar aan stikken,
daar midden in de nacht achter komen,
(omdat je alles zo godvergeten graag in een keer af wil hebben)
de volgende dag een uur lang alles lostornen,
ze zo recht en gelijk mogelijk naaien,
iets met binnenstebuiten omkeren doen,
en nog een tunnel stikken
en dan door een net iets te kort stukje
spiraaldraad halen.
(ik zei het al, meten is voor sufferds)
En ophangen.
Een kind kan de was doen.
Of cakejes verkopen vanuit haar raampje.

(Op mijn fabuleuze styling
kom ik nog wel een keer terug.
Of als we nieuwe boekenkasten hebben
die ergens anders passen
dan in een kinderkamer.
Bovendien vind de 'Wijze'
het vast heerlijk om te ontdekken
zodra ze kan lezen
er meters Nietzsche, Proust, dichtbundels
en andere hoogwaardige literatuur
voor het grijpen staan
naast haar Nijntje boeken.)

Miniverbouwing deel #1

Mijn Timmerlief moet in een gouden lijstje.
Niet alleen omdat hij op dit moment mijn BTW aangifte aan het doen is,
en de keuken zo gaat opruimen,
maar omdat hij eigenlijk alles doet wat ik vraag.
(Da's niet echt waar, maar het komt aardig in de buurt...)

Zo kregen die zwangerschapshormonen me ineens echt te pakken.
Ik kocht de eerste pakjes, dekens (we hadden er nog maar 4...)
en rompers en die moest ik ergens kwijt.
Een babyhoek wilde ik.
Ergens.
Of we de commode van de oudste freule daarvoor niet konden gebruiken,
opperde ik voorzichtig.
En moest het arme ding niet voordat ze vier werd
in een echt bed gaan slapen,
in plaats van het kleine ledikantje?
Hele reële, niet zulke veeleisende plannen toch?

Hoe we dan toch in een heuse mini verbouwing zijn terecht gekomen,
weet ik ook niet.
Maar op vrijdag trokken we zo maar zeven (7!) kasten van hun plek
inclusief inhoud,
haalden we een oud stapelbedje bij opa en oma op,
kwam Timmerlief toch ook maar met een aanhanger steigerhout thuis
en maakten we 's avonds een plan.
Een bed.
Dat werd niet dat kant en klare bedje.
'Als je vader timmerman is, kun je toch niet in een gewoon bed slapen?'
Zijn woorden, niet de mijne hoor!

En dus kwam er een huisjesbed.
De freule hielp alle uren mee,
zat bij 'de Mier' met de werkmannen koffie te drinken
terwijl pappa de boel op maat zaagde,
gaf alle schroefjes aan
en blies vrolijk het zaagsel in hoeken en kieren.
En na een dag
hadden ze gewoon samen een bed gebouwd.

Ik val nog steeds van verbazing achterover.
Een dag!
Zo mooi!
Dat kan-ie gewoon!
En ben stinkend jaloers.
Ik wil ook zo'n bedstee!!!
Dag twee kwam een inbouwkast erbij
(er was toch hout over)
en werd het huis enigszins weer bewoonbaar gemaakt.
(E-NIGS-ZINS...7 kasten, waarom?!)

Zondagavond was het dan zover,
het bed ging in gebruik genomen worden.
Sereen zaten de meisjes nog samen een boekje te lezen
op het nieuwe bankje.
(Doen ze nooit, zeldzame neveneffecten zo'n nieuwe kamer...)
En zo gebeurde het
dat niet de freule
maar de Timmerman
het eerste slaapje in het huisjesbed deed...

Als tijd vliegt...

Een week geen tijd
en er lijkt een eeuwigheid voorbij...
Een weekend zonder freules hadden we vorige week.
En konden we eens doen waar wij zin in hadden.
Dat bleek opruimen te zijn (echt?! Nee natuurlijk niet, maar laten we doen alsof')
De zolder ging ´leeg´
en Ianthe´s kamer kreeg de drie jaar geleden voorgenomen opknapbeurt.
Er stond nog een pot verf klaar
En toen was er ineens een muur donkerpaars.
De heerlijk eerlijke reactie bij thuiskomst:
´Neeeeheee! Ikke boos, ikke niet mooi, ikke wille niet.´
Nou ja.

En toen was het de volgende dag ook al Sint Maarten.
Savine had heel goed geoefend
op een liedje.
Maar alle peuters uit de straat hadden een compleet repertoire
en daar kwam het simpele
´sinte sinte Maarten, de koeien hebben staarten´
niet in voor.
Niet getreurd.
Ze playbackte keurig mee
en haalde een jaarvoorraad suiker en E stoffen op.
De bio snoepjes die ze bij onze deur kregen zullen
wel vies zijn tegengevallen!
En vraagje aan ervaren Sint Maarten vierders:
mogen jullie kinderen echt al dat snoep opeten?
Ik heb stiekem de helft achterover gedrukt...

Kortom

Niks nieuws in dit bericht,
Slechts een samenvatting.
Voor-tussen-na.
Om voor mezelf te bevatten
Wat we ook al weer de afgelopen maanden hebben gedaan.
Nou, best veel.
'Voor' kan ik me haast niet herinneren
'Tussen'- tijdse stofwolken beginnen op te trekken
En met 'Na' vermaak ik mezelf nog wel een tijdje.
Kortom, we hebben voor het eerst weer eens een echt weekend genomen!