Een pracht van een paasei

Tot over mijn oren zit ik in een luxeprobleem. Ik doe te veel leuke dingen. Daardoor hou ik veel te weinig tijd over voor... ehm, alles eigenlijk. Vakantietassen liggen onuitgepakt door het hele huis. Net als vieze en schone was. Overal stapels, dingen, rekeningen, post, gedoe. Had ik maar niet constant op pad moeten gaan. Of elke avond dat ik wel thuis ben, moeten zitten werken. Nu wachten er nog zo'n 1500 foto's om bekeken te worden. En schreeuwen verhalen in mijn hoofd om verteld te worden. Duidelijk is dat ik deze weken goed mijn prioriteiten moet kiezen. Iets met een goed georganiseerd en volwassen gezinsleven zou gewenst zijn. Helaas. Het vrije uurtje dat ik had, vulde ik met iets veel leukers: Paaseieren maken. 

Dat was best nuttig, want ik had school beloofd 12 paaseitjes aan de paashaas te leveren. En Maud had mij veel te enthousiast gemaakt met haar foto's voor Babyccino (klik voor de eierbeschrijving) waarin ze op een fantastische manier eieren gingen kleuren. Dat moest ik gewoon even proberen. Zo kwam het dat ik op de dag dat de wereld in België verging, ik mijn hoofd over iets heel overzichtelijks boog: een heksensoepje maken van uienschillen. Vervolgens knipte ik een panty in stukken en stond ik in een plantsoen plantjes te plukken. Dat vinden mensen in de stad heel raar. Want prompt werd ik aangesproken of het soms heel bijzondere kruiden waren die ik daar had gevonden. 'Ehm nee. Het zijn ondergepieste blaadjes. Die ik pluk om in een panty om een ei te doen,' was mijn bevreemdende maar ware antwoord. 

 De voldoening die het geeft om na wat gepruttel in een bruinig soepje, een paar oogverblindende eieren uit de derrie te scheppen, is onbeschrijfelijk. Apetrots had ik precies 12 eitjes klaar voor mijn bestelling. Best wel jammer dat toen ik even niet oplette (een mens kan niet alles) de grote freule de eieren vond en even wilde testen of ze wel echt waren. Ja dus. En nogal breekbaar. Toen waren het er nog maar elf. Kon ik fijn 's avonds weer in de weer met panty's, uien en blaadjes. Alles beter dan het journaal kijken of de was doen. Met een fijn lang paasweekend voor de boeg, hoop ik dat jullie allemaal even de tijd hebben om mooie eieren te maken. Om te vieren dat de lente in de lucht hangt. Om te genieten van kleine, fijne dingen. Dat hebben we nodig, ik in ieder geval wel.

Blommig!

Ik ben niet vaak trots op wat ik maak. Want meestal denk ik 'dat kunnen anderen echt veel beter.' Gedachtes van een stomme volwassene. Als ik naar de freules kijk, kan ik wat trots betreft nog veel van ze leren. Elke tekening wordt gekoesterd alsof het een meesterwerk betreft. Gewoon omdat er tien minuten werk in zit en het er gezellig gekleurd uitziet. Maar nu heb ik een knutsel gemaakt die wel mijn goedkeuring kan wegdragen: een bloemenkrans. Van lege eierdoppen. Lulliger kan haast niet, maar serieus, het resultaat is verbluffend. 

Het hele hoe en wat van deze knutsel kun je lezen in de gids van de Coop die nu in de winkel ligt. En
Hier staat ook een stukje. De pagina's kan ik je helaas niet helemaal ongeschonden laten zien, aangezien de grote freule het ding aan de hele school heeft laten zien, waar ie letterlijk verslonden werd. Weer een gevalletje onbeschroomde trots. Maar erg moeilijk is het niet, dat spreekt vanzelf, wel rustgevend. Gewoon lekker eierdozen in stukjes knippen en verven en opplakken. Voila. Dat was eigenlijk de hele uitleg. Nu het toch bijna Pasen is, en je vast omkomt in de eierdozen, zou ik zeggen, begin vandaag! Dat knippen kost wel enige tijd namelijk. En je krijgt er spierpijn in je vingers van. Maar dan heb je ook wat.

Nah! Kijk nou hoe leuk! (Nog een laatste tip, gratis en voor niets: haal zo'n bledje waar 20 eieren op passen, daar knip je de mooiste blommen uit.)

Doe het buiten! -portretjes #9

Ik heb een afwijking. Zodra de zon schijnt, de temperatuur rond 20 graden ligt en het naar zomer ruikt, moet ik naar buiten. Ik voel me opgesloten als ik een dag op mijn kantoor moet tikken. Zit ik als een soort dierentuinbeest te wiebelen op mijn stoel. Ik wil buiten lunchen, koffie drinken, wandelen, in het gras liggen, buiten eten, buiten álles. Maar buiten werken lukt helaas vaak niet zo goed. Iets met schermen en oogverblindend licht. Maar goed. Nu snappen jullie dat zodra het kan, ik alles naar buiten sleep. Zoals de schildersspullen.

  

Verven met de meisjes vind ik namelijk het einde. Iets minder dol ben ik op het schoon boenen van kleren, tafels en vloeren en alles wat ze per ongeluk mee schilderen. En dat is nogal wat in het geval van Ianthe die altijd zo maar het glas verfwater om weet te donderen. Binnen moet ik dus opletten, buiten mag ik observeren. Die intens geconcentreerde blikken, de vastberadenheid waarmee ze hun kwast op het papier zetten. Geen vooropgezet plan, geen spoor van twijfel over hun werkwijze. Daar kan ik alleen maar jaloers op zijn. De laatste keer dat ik zo onbevangen ergens aan begon? Ik weet het niet meer. 

 

We hingen de schilderijen te drogen in de boom en dat was dat. Ook zo mooi, geen trots, geen teleurstelling dat het misschien niet was geworden zoals voorgesteld. Het was gewoon af. Een schilderij. Leuk om te maken. Klaar als het droog is. Stop maar in een tasje. 

Weg met rommel, knutsel met afval

Soms ben ik ergens weken, zo niet maanden mee bezig voor mijn werk. Vergaderen, ideeën verzinnen, interviews en fotografen regelen, teksten schrijven en knutselpagina's maken. En dan lever ik de hele bubs in bij een opmaker. Er gaan nog wat belletjes en correcties over en weer en dat is dat. Klaar. Af. Zo gaat het in mijn hoofd. Ik hoef niks meer te doen. Maar eigenlijk begint het dan pas voor de rest: een krant/ magazine/ artikel verschijnt en kan door iedereen gelezen worden. Op dat moment hoor ik van de daken te schreeuwen: Kijk! Heb ik gemaakt! Maar dat vergeet ik dus meestal. Omdat ik dan al lang weer met iets anders bezig ben. En omdat het vaak al weken geleden is dat ik aan het project werkte. Stom en zonde! 

Dus daarom, in het kader 'beter laat dan nooit': ik presenteer u: De recyclekrant. Al een maand geleden kregen alle Kidsweek abonnee's hem thuis. Een krant boordevol informatie over recyclen (waarom, hoe dan en hoe werkt dat?) tips, weetjes, testjes, puzzels, proefjes, spreekbeurttips, interviews, een kijkje in de papierfabriek en een knutselpagina. Apetrots ben ik er op, een krant die ik verzon, redigeerde en vol schreef samen met Liesbeth Vijfvinkel in samenwerking met Kidsweek en een heleboel recyclebedrijven. Omdat het altijd leuk is om iets te knutselen, al helemaal met afval zeg ik: allemaal een pennenbak maken. Ruimt ook lekker op. Wie wil dat nou niet in tijden van de voorjaarsschoonmaak?  

Nou ja, en al dit soort foto's met tekst bij elkaar zien er dan zo uit: 

Verder durf ik dus nooit meer oud papier in mijn vuilnisbak te gooien. Of een spaarlamp in de glasbak. Ik overweeg om een tweede vuilnisbak te kopen om plastic in te zamelen. Zo gaat dat als je ineens alles van recyclen weet. 

Leve de herfst!

Zoals dat gaat in bladenland
schoot ik in de zomerse bloedhitte
plaatjes voor het kakelverse herfstnummer van de Coop keukentafelgids.
Ik zocht me wezenloos naar bladeren die er herfstig uitzagen
en naar een achtergrond waar je niet al te veel bloemen in bloei zag.
En zoals dat gaat als je zzp-er met zwangerschapsverlof bent
(maar wel gewoon je leuke werkklussen wilt doen)
dit alles met drie kinderen om me heen dartelend.

Dus dat deze productie nu in het blad staat
is te danken aan opa's en oma's!
Niets dan hulde aan mijn lieve moeder
die handenmodel speelde,
kinderoppas en flessengever tegelijkertijd was,
en de beste zomerse herfstboom in haar tuin heeft!

Ga allen naar de Coop voor je eigen nummer
(ik moet ook, want het blad heb ik zelf nog niet in handen gehad)
of naar de online versie (klik)
zodat jullie ook je huis kunnen pimpen met een:

Schattige afvaluil

Een vrolijke herfstbladerenslinger (die eeuwig goed blijft, de mijne hangt al maanden)

en zelfmaakvogelvoerbakje.

Leve de herfst!

Trouwens, het zomernummer ben ik helemaal vergeten te noemen.
Hij ligt niet meer in de winkel,
maar mocht je nou met deze warme temperaturen toch zin hebben
om zelf zomerse spelletjes te maken,
dan kun je hier (klik) terecht.
Want zeg nou zelf,
reuzenbellenblaas,
kegelen,
schaken,
een overgooispel
en een handige zelfmaak etui zijn altijd goed!

Het knutselhalfuurtje van Joke

 

Vakantie al lang en breed voorbij
het nawerk nog lang niet.
Ik overdrijf niet als ik zeg dat nog steeds niet alle vakantiezooi
terug op z'n plek is.
De laatste vakantiewas draaide ik gister. GISTER!
Daaruit kun je meerdere conclusies trekken
waaronder dat ik een ronduit waardeloze huisvrouw ben
ofwel dat ik de vakantierelaxheid er nog een tijdje in heb weten te houden.

Maar goed. Vakantiefoto's zijn er ook nog in grote stapels.
Waaronder deze van Joke's knutselclubje.
Toch wel een van de hoogtepunten van de vakantie
als elke ochtend om half 11
de meisjes elkaars hand pakten
naar ons zwaaiden
de berg op klommen
en nog een keer uitbundig riepen:
'Wij gaan naar Joke! Knutselen!'

Om even later met medaille,
beplakt doosje, een masker of een heuse zonneklep
weer uitgelaten naar beneden te huppelen.
Die Joke, een ware tovenares, naast campingeignares.
Want naast uitstekende knutselkunsten
beschikt ze ook over uitmuntende kookkunsten.
Zo kregen wij een heerlijk driegangendiner voorgeschoteld, midden tussen haar schuren.
Het was de laatste keer van het seizoen dat ze voor al haar gasten kookte.
Pech voor ons, de laatkomers.
Want wat had ik graag vaker aangeschoven voor al dit heerlijks!