Ontsnapping- portretjes #4

Ik geloof dat ik net ben ontsnapt. Ontsnapt uit mijn eigen opgejaagde web van opgelegde regeltjes, voornemens, doe-lijsten, klusjes, verwachtingen, werk, administratie, teleurstellingen en valse beloftes aan mezelf. Het kostte precies twee uur en een kwartier om mezelf te bevrijden. Niet gek, want als een ware Houdini had ik mezelf al weken in dat web verstrikt laten raken. Elke minuut, nee elke seconde moest ik nuttig besteden. Ik had zoveel te doen, er moest veel gebeuren en alleen ik kon het doen. In een tredmolentje rende ik rond en zo kwam ik nergens. Tot dus twee uur en een kwartier geleden. Toen ging ik in de zon op mijn dakterras zitten, vergezeld door twee magazines en een lunch. 

Tien minuten pauze gaf ik mezelf. Maar toen voelde ik de warmte van de zon en dacht: 'Wat gebeurt er als ik blijf zitten?' Eerst: niks. Toen: een schuldgevoel. Daarna: gehaastheid. Ja, terwijl ik dus in de zon niks zat te doen. En toen dacht ik: al dat gehaast zit in mijn hoofd, al die klusjes moeten wel. Maar niet NU, niet HIER en al helemaal niet ALLEMAAL TEGELIJK. Ik bleef zitten en de gehaastheid ging over in een ontevreden gemurmel. En verdween uiteindelijk om plaats te maken voor de gelukzalige gevoelens die lentekriebels heten. Dus allemaal: Weg met de winterwebben! En spijbel! 

Elk jaar leer ik ditzelfde lesje weer: ik kan niet tegen weinig lucht, licht en buiten zijn. Daarom deden we dit weekend ook al een snelle wandeling. Even adempauze. De kleine freule was voor het eerst in haar uppie uit logeren. Een weekendje Amsterdam. Dat was voor iedereen geweldig. Zij had de tijd van haar leven en grote zus kon alle tijd weer eens voor zichzelf opeisen. Met haar lange stelten wurmde ze zich in de draagzak bij haar vader en wilde net als haar kleine broertje rondgedragen worden. Lief. Zo groot en stiekem toch zo klein. Heel lang had ze het geduld ook niet, want op iemands rug valt niet veel te ontdekken. 

Want liever nog dan knuffelen, plukt ze bloemen, zoekt ze kabouterholletjes en spuugt ze van oude bruggen in het water. Ik kon haar eindelijk te pakken krijgen voor de camera, zoals ze is. Eigenwijs, vol ernst, verwondering en vol eigen plannen. Plus in de outfit die ze nooit meer uit wil doen. Opdat we later met weemoedige glimlach terugdenken: weet je nog? Van die roze/geel geruite rok, dat kleine gele t-shirt met konijn, die vale lila maillots en de te kleine roze gympen die je altijd maar aan wilde omdat je net je veters kon strikken? Wat was je toch schattig.

Was het leven altijd maar zo simpel dat het enige echte strijdpunt in je hoofd je kledingkeuze betreft...

Prinsesje Fiebelpiep

Ik weet niet of jullie dat al door hadden
maar ik ben dus erg slecht in niks doen.
Een dagje thuis en de muren vliegen op me af.
Een dag van huis en dan krijg ik het weer op m'n heupen
omdat dan alles wat moet gebeuren niet gebeurt.
Zo is het dus ook nooit goed.

Zo zijn dit weekend de freules uit logeren
en deze ongekende vrijheid en zeeën van tijd met slechts een baby thuis
resulteert eigenlijk alleen maar in keuzestress.
Ik overdrijf niet als ik zeg dat mijn timmerlief en ik al vijf uur
aan het bakkeleien zijn over de plannen van vandaag.
Gaan we naar het strand, de moestuin, een wandeling maken, ergens lunchen of... ?
Conclusie: ik zit nog stinkend ongedoucht in mijn pyjama in de woonkamer.
'Zal ik anders gewoon eens die plank boven mijn bureau ophangen?' opperde de Timmerman net maar.
'Dat we gewoon hier thuis blijven. Dat is toch ook wel eens fijn?'
Ik knikte wat ongemakkelijk ja.
Thuis blijven.
Kan.
'We hoeven toch niet per se naar het strand zodat jij weer wat hebt om over te bloggen?' grapte hij.
Hmm.
Hmmmmm.
Nee daarvoor hoeven we niet naar het strand nee.
Er liggen nog genoeg verhalen danwel foto's klaar om nog talloze blogjes mee te vullen.
Maar weet je,
als ik niet een keer per week iets te vertellen heb
over wat ik heb meegemaakt,
gezien,
gehoord,
geproefd
of beleefd
anders dan ik heb de wassen, boodschappen en de schooltripjes weer voor elkaar gekregen,
dan word ik gewoon ongelukkig.
Voor de dagelijkse sleur doe ik het geloof ik niet.

Daarom hier een wandeling van vorige week
op een landgoed hier in de buurt.
We zagen het kasteel en de tuin van prinsesje Fiebelpiep.
Het lichtend voorbeeld van de oudste freule.
U kent haar misschien niet, dat prinsesje
maar ze houdt dus alleen van roze.
Eet roze koeken, heeft alleen roze jurken
en plonst in een roze zwembadje.
Ademloos luisteren de freules elke avond naar verhaaltjes die vaderlief over haar vertelt.
Dus hoe prachtig was het dat we haar huis nu eens van een afstandje konden bewonderen.

Wat ik eigenlijk dus wil zeggen
vooral tegen mezelf
vergeet toch niet telkens
dat je voor de mooiste avonturen
niet ver weg of op pad moet.
Ze zitten allemaal al in je hoofd.
Je moet alleen de rust vinden om ze daar te zoeken.