Zoals het zou kunnen zijn

Heel soms maak ik in mijn huis foto's van hoe het zou kunnen zijn. Er is elke week ongeveer één uur waarin dat kan. Het uur nadat de schoonmaakster net weg is, en de rest van het gezin nog niet terug. Heel even lijkt het op het huis zoals ik het wel eens in gedachte heb. Zie hier foto's van de vernieuwde kamers van de freules, zoals ze zouden kunnen zijn. 

Af en toe denk ik dat ik er wel wat verstand van heb, hoe een leuke kinderkamer eruit zou kunnen zien. Een paar jaar geleden maakten we bijvoorbeeld een huisjesbed. Een soort bedstee, met plankjes, nisjes en een venster dat open en dicht kan. Een bed om nooit meer te verlaten. Dachten we. Twee jaar later dacht de rechtmatige eigenaresse daar heel anders over. Elke keer als we op vakantie waren riep ze bij het zien van de soort ziekenhuisbedjes die in vakantiehuisjes staan verrukt uit: 'Dit! Precies zo'n bed wil ik!' Waarop wij stamelden, 'maar je hebt een bed. Het leukste bed van de wereld.' Maar nee, het huisjesbed voldeed niet meer. Het was niet hetzelfde als dat van haar vriendinnen, je kon er niet makkelijk op zitten en nog meer onnavolgbare redenaties volgden over alle verschrikkelijke eigenschappen van de bedstee. Ze wilde een gewóón bed. Tss. 

Tegelijkertijd was er nog een freule in ons huishouden die zich best bescheiden opstelt. Alles is wel goed. Maar die begon ook ineens te morren over haar bed. Een lief stapelbedje. Waar ze niet meer in zou passen. Toen we nog eens goed keken bleek het magere scharminkel inderdaad nogal klem te liggen tussen de latjes en alleen moeilijk opgevouwen op haar matrasje, formaat ledikant, te passen. Goed. Oke. Ze had een punt. Haar wens? Een huisjesbed. Nah.

Een en een is twee: we gingen van kamer ruilen! Hoppa, een beddenwens vervuld. Ik deed wat leuke styling, met egeltjes, objectjes, plantjes en andere dingen die wel eens in een magazine staan. Haalde zelfs een hele kast leeg voor wat minimalistisch effect. En was bijna tevreden. De kleine freule niet. Die deed alle stilistisch verantwoorde prullaria in een hoek, zette prominent een pastelkleurig plastic kasteel in haar kamer en bevoorraadde haar bed met duizenden onooglijke knuffels. Wat dacht ik ook wel niet.

Nou goed. Project twee: het maken van een perfect normaal, gewoon, ontzettend saai en degelijk bed. Voor een meisje van vijf met een Timmerman als vader. We ontwierpen wat en nog wat en lieten heel veel leuke plaatjes zien. De klant keurde dit alles geen blik waardig. Er zat niks anders op. Wilde ze ooit weer gaan slapen, dan moest en zou er een gewoon bed komen. Zo'n matras tussen een hoofd en voeteneind. Zodat ze haar bed lekker netjes kon opmaken. Want dan doen meisjes van vijf blijkbaar heel graag. Gelukkig kregen we er op het laatste moment nog een heel fijne gadget in gefietst: het doodgewone bed mocht ook uitgerust worden met een logeerfunctie! Ha! Een middagje zagen en toen had dat fantastische Timmerliefje dat samen met een vriend gewoon maar weer gefixed.

De logeerfunctie valt zeer in de smaak. Je kunt er met je vriendinnen alle poppen uit het hele huis in te bedde leggen. Je zusje mag in de weekenden bij jou komen slapen. En als je ziek bent, kan je vader gewoon de hele week naast je liggen.

Ja, ook hier deed ik nog een manmoedige poging tot styling. Maar goed. Alle leuke kleedjes liggen inmiddels op zolder een ingestorte hut vol kattenhaar voor te stellen, het plantje heeft sinds aanschaf geen water meer gekregen en op van die leuke kartonnen doosjes met grafische print voor gevonden schatten zijn inmiddels barbiestickers geplakt. I give up.

Ik weet niet hoe al die mensen met perfecte huizen in een stijl dat toch doen, maar hier lukt het niet. Hier wonen mensen met uitgesproken meningen. Die kun je maar beter alle vrijheid van een eigen kamer geven. Wat zeg ik, eigen verdieping. Dat komt de wereldvrede ten goede. En de nachtrust. Want daar waren die kamers per slot van rekening voor.

Styling, of hoe ik jammerlijk faalde

Ik schreef al dat ik hier tussen de glitters woon.
Daar kan ik niks aan doen.
Ik ging namelijk mijn huis stylen.
Mijn boom is elk jaar een bonte verzameling van sprookjesfiguren.
Zo iets kinderachtigs ging ik dit jaar niet doen.
Welnee, ik ging daar één kleur voor verzinnen
en dan heel minimalistisch aan de slag.
Goud ging het worden trouwens.
Jawel. En koper.
Toen kwam mijn timmerlief thuis met de kerstboom.
Ik had de edele taak om er een uit te zoeken
een keer aan hem overgelaten.
Ik leer het wel dat loslaten.
Hij kwam thuis met een lange tak.
een, ehm, slanke den zeg maar.
En een doos plastic gouden ballen.
Toen wist ik het niet meer.
Dat hele gestyle liep al spoedig compleet de soep in.
Uit mijn dozen (3 ja) kwamen al die bonte figuren
en in combinatie met de freules was er geen houden meer aan.

Het moest en zou allemaal de boom in. 

Nou ja, wie gunt zijn kinderen zulk kerstgeluk nou niet?

Naast de mislukte boom

Wil de rest ook maar niet een oogstrelend geheel vormen. 

Laten we het maar eclectisch noemen

Koper en folklore,

Zwart witte patronen en Amaryllissen

Brooddeegfiguren en viltfiguren. 

Of eclectisch, kringloopwinkelig komt meer in de buurt.

Dan vragen jullie je natuurlijk allemaal af: 

Dat beeldige kerststalletje in een kaars, och wat prachtig!

Waar koop ik dat?

Nou, dat koop je niet.

De grote freule kreeg het van de Sint op haar school.

Dat was meteen een lesje Vrijeschools handwerken voor ouders...

Want wat bleek?

De goedheiligman geeft louter zelfgemaakte kadootjes op school weg

Gemaakt door fijne hulppieten

Alias ouders. 

Zo zat ik een hele avond te kleien met bijenwas en kaarsen uit te hollen.

Een mens zou zich nog eens gaan vervelen he? 

Ik vloekte en tierde ook nog wat

Maarrrr ik voelde me een hele piet toen ie af was.

Zo. En nu ga ik me storten op het eerste kerstdiner.

Fijne dagen! 

En morgen hier mijn digitale kerstkaart.

Woei!

Stt, wij lezen #2, Voor Kleine Sam

Kiezen is niet mijn sterkste kant. 

Iets kort houden ook niet.

Dus toen ik voor Kleine Sam een stukje mocht schrijven over kinderboeken

werden het twee stukjes. 

Zie hier deel 2: 

Zoals ik in mijn vorige column schreef, lopen mijn boekenkasten thuis over van de kinderboeken. Een hebzucht maakt zich van mij meester in een kinderboekenwinkel. Mooi vormgegeven prentenboeken, grappige voorleesboeken, gewoon klassiekers die je moet hebben, of die ene spannende kinderserie waar iedereen het over heeft. Ik wil ze. Waar er talloze ongelezen romans zich verschuilen op mijn planken, hier is geen kinderboek ongelezen.

Daarom, als je aan mij om mijn lievelingskinderboek vraagt, dan heb ik geen antwoord voor je. Zelfs geen top 10. Het zijn er te veel. Ik kan alleen maar wat stukgelezen kaften voor je opsommen. Als die boeken niet in je huis te vinden zijn, moet je naar de kinderboekenwinkel rennen. En wel meteen. Of vooruit, de bieb. Da’s ook goed. Komt-ie:

Lees verder >>>>

Leve de herfst!

Zoals dat gaat in bladenland
schoot ik in de zomerse bloedhitte
plaatjes voor het kakelverse herfstnummer van de Coop keukentafelgids.
Ik zocht me wezenloos naar bladeren die er herfstig uitzagen
en naar een achtergrond waar je niet al te veel bloemen in bloei zag.
En zoals dat gaat als je zzp-er met zwangerschapsverlof bent
(maar wel gewoon je leuke werkklussen wilt doen)
dit alles met drie kinderen om me heen dartelend.

Dus dat deze productie nu in het blad staat
is te danken aan opa's en oma's!
Niets dan hulde aan mijn lieve moeder
die handenmodel speelde,
kinderoppas en flessengever tegelijkertijd was,
en de beste zomerse herfstboom in haar tuin heeft!

Ga allen naar de Coop voor je eigen nummer
(ik moet ook, want het blad heb ik zelf nog niet in handen gehad)
of naar de online versie (klik)
zodat jullie ook je huis kunnen pimpen met een:

Schattige afvaluil

Een vrolijke herfstbladerenslinger (die eeuwig goed blijft, de mijne hangt al maanden)

en zelfmaakvogelvoerbakje.

Leve de herfst!

Trouwens, het zomernummer ben ik helemaal vergeten te noemen.
Hij ligt niet meer in de winkel,
maar mocht je nou met deze warme temperaturen toch zin hebben
om zelf zomerse spelletjes te maken,
dan kun je hier (klik) terecht.
Want zeg nou zelf,
reuzenbellenblaas,
kegelen,
schaken,
een overgooispel
en een handige zelfmaak etui zijn altijd goed!

Sprookjesboom

Soms gebeuren er toch zo maar zulke leuke dingen
(Nee geen babybroer erbij, die wacht nog geduldig)
dat ik soms bijna denk dat sprookjes echt bestaan.
Zo kreeg ik een paar weken geleden
zo maar een mail van Lydia.
Lydia had mijn blog gevonden
en vatte hem samen als kleuren, knutselen en kinderen.
Dat vond ik treffend, ja.

Nu vind ik het hoe dan ook leuk om reacties op mijn blog te krijgen,
maar helemaal van mensen met een goed idee.
Nou ja, Lydia was dus ook nog iemand met een briljant idee.
Ze stelde een ruilhandel voor, van dingen waar we goed in zijn.
Zij is dat in schilderen, ze is decorschilderes
en ik ben dat in, nou ja, schrijven en plaatjes van mijn kinderen maken.
Tja, verschil moet er zijn.

Zo kwam het dat vandaag in Ianthe's kamer een sprookjesboom is gegroeid.
En man! Wat vind ik hem mooi!
Lydia kwam vorige week even langs om een plan te maken
en we besloten dat Ianthe wel eens verwend mocht worden.
Ik bedoel, grote zus kreeg pas al een huisjesbed,
Aanstaande broer krijgt een gloednieuwe kamer en kado's en heel veel aandacht
en zij is straks zo maar de middelste.
Met een kamer die als enige vorm van decoratie een paarse muur had.
Die daar per ongeluk was gekomen en nooit was afgemaakt.
Het lot van de middelste is maar een treurig lot, of niet?

Een paar dagen later kreeg ik een schetsje voor de schildering.
En daar stond precies alles op wat ik bij Ianthe vind passen:
een egel (die staat ook op haar geboortekaartje) maar ook juist een sprookjesboom
met allerlei bewoners.
En vandaag kwam die boom dus in zo'n vier uur tot leven.
Met bewondering kwam ik af en toe even spieken...

Een opzet met krijt
een witte latexlaag over het paars heen
(toen was ie eigenlijk al prachtig!)
met zelfgemaakte stempels bladeren maken
en uiteindelijk het 'inkleuren'.
Het is zo jammer dat de kleine freule uit logeren is
want wat zou ik haar graag vandaag haar nieuwe kamer laten zien!
Ik weet zeker dat ze dolenthousiast is!

Dus ik zeg:
weg met witte muren!!
Iedereen moet een sprookjeskamer (of schilderij of poster of kaart)!
Bel/ mail daarvoor even naar Lydia Staemmler
die maakt er een prachtige Kleurrijke Kinderkamer van!

Naast dat ik het liefst vannacht in Ianthe's bed kruip,
vind ik het ook zo leuk om Lydia 'toevallig'
ontmoet te hebben.
Soms past het gewoon, snap je elkaar zonder elkaar echt te kennen.
Zo bleek ze vorig jaar al met mijn Timmerlief gewerkt te hebben
aan een prachtig decor voor het Rijksmuseum.
Nah? Dat is toch geen toeval?