Geluksvogels, voor Kleine Sam

Ken je dat? Van die irritante mensen die gewoon wél dingen winnen als ze meedoen aan een prijsvraag, of obscure wedstrijd? En dat ze er dan niet eens echt iets voor doen. Of dat winnen super belangrijk vinden, maar gewoon af en toe hun geluk willen beproeven? Heel, heel vervelend. Tenzij je een geluksvogel bent. Zoals ik. Mea Culpa. 

Mijn levensgeschiedenis kent een heel aantal vreemde prijzen die ik zo maar, onverwacht, en zelfs in mijn ogen onverdiend (waar heeft een mens zoveel geluk aan te danken?) binnen wist te slepen. Zoals daar zijn: een vlieger met een kleurwedstrijd (echt, echt geen mooie tekening. Vond ik als zevenjarige ook niet.), kaartjes voor de Efteling voor het verzinnen van een nieuwe naam voor het wezen op de Nibbit chipszakken (Nibbie was de geniale naam waar ik mee kwam naar ik mij herinner), een cd van de Rolling Stones met een slagzin, een reis naar Stockholm waar ik een week lang aan alle festiviteiten rondom de Nobelprijsuitreiking mee mocht doen samen met een vriendin dankzij ons briljante Biologie onderzoek naar het Montignacdieet (geen woord van gelogen en een waanzinnig hoogtepunt uit mijn leven. Vooral toen ik bevangen van de champagne lallend de Nobelprijswinnaar van economie op zijn schouder stond te timmeren dat ik hem zo goed vond en dat we maar eens samen op de foto moesten...), een enorme stolp voor een foto op Instagram omdat ik die een # had gegeven waardoor ik blijkbaar meedeed in een mij onbekende wedstrijd. Nu heb ik voor het gemak nog even wat imposante sportbekers voor sporten waar ik heel heel heel erg slecht in ben, maar waar blijkbaar zo weinig anderen aan meededen dat ik toch iets won, achterwege gelaten. (Tennistoernooi. Ik. En ik sla altijd mis.) Maar vorige maand won ik iets wat ik heel graag wilde winnen en waar we allemaal heel erg blij mee zijn. En daar schreef ik een stukkie over voor Kleine Sam: 

Waarschuwing: hier volgt een lovend stukje over een dikke vette prijs die we hebben gewonnen. Dat kan heel irritant zijn. Want iedereen wil dit winnen. Maar wij waren de geluksvogels. Sorry. Niet sorry, we zijn echt heel erg blij met het beste stuk speelgoed uit ons huishouden: het Sylvanian Families huis!

Niet vaak doe ik mee aan online prijsvragen, de kans dat je wint is te verwaarlozen en zo zit je je dan te verheugen op iets dat niet gaat komen. Dit jaar deed ik één keer mee. Aan de kans om bij Kleine Sam een huis te winnen met echte lampjes kon ik niet voorbij gaan. Uit naam van de freules natuurlijk, maar toegegeven, zélf wilde ik dit huis ook heel graag. Omdat er échte lampjes inzitten, met écht schakelaartjes! En omdat ik stiekem ook zo dol ben op de bewoners ervan, te lieve konijntjes, poesjes en andere dieren, met schattige kleertjes en aaibare huidjes. De kleine freule stopt haar konijntjes elke dag in bed. Verzorgt ze alsof het haar eigen familie is. En behandelt ze zoals zij ook zelf graag behandeld zou willen worden: zonder kleren (aankleden is gedoe) en heel veel lekker lui in bed of op een kleedje naar het plafond starend. Haar kleine broer is er ook dol op, zij het op een wat minder vredelievende manier: die sabbelt net zolang op oren of staartjes tot ze langzaam kaal worden. Zielig. En eng, omdat hij er op een maniakale manier bij lacht.  

Lees verder --->

Keer het om- Voor Kleine Sam

Tot de grote freule haar Vrije School betrad, had ik nog nooit van Maria Lichtmis gehoord. Sterker nog, tot twee weken geleden had ik er nog nooit van gehoord. Toen bleek er ineens een feestje op school gevierd te worden. Vond ik wel een mooi plan, wat gezelligheid zo midden in de donkere depressieve winter. Savine kon me er niet veel meer over vertellen dan dat de juf een kaars van ijs had gemaakt en dat er koekjes waren. Feest geslaagd. Natuurlijk zat er meer achter. Volgens mij betekent de feestdag het zoiets als dat het tijd is om het innerlijk licht weer naar buiten te laten, nu de dagen alweer langer worden. Een omkering eigenlijk en daarom worden er vaak pannenkoeken op die dag gegeten: die moet je ook omkeren. Waarom Savine koekjes kreeg en wat Maria er mee te maken heeft, weet ik (nog) niet. Maar ik vond het een goed idee om een aloude familierecept uit het vet te halen dat je ook om moet keren. En daar schreef ik dan weer een stukkie over voor Kleine Sam. 

Deze maanden zit geluk in kleine dingen. Het licht is grauw, de dagen te kort, de regen koud. Ja, mijn stemming is wat winterbleu om het zo te zeggen. Dat kleine Otto om de haverklap ziek is, helpt natuurlijk ook niet. En moeders die veelste weinig slapen, moeten dus goed zoeken voor die kleine gelukjes.

Regelmatig vind ik mezelf de laatste weken terug in een soort vegetatieve toestand. Starend tussen de wasmanden en de omgekieperde duplodozen, terwijl ik manisch het Frozen liedje ‘Laat het gaaaaan, laat het looooooos,’ murmel. Klinkt rijp voor opname, maar de ratelende machine die gezin-met-drie-kinderen heet is de afgelopen maand even vastgelopen. Kinderen die ziek zijn, doen niet aan machinerie namelijk. Zo belandden we een maand geleden ineens in het ziekenhuis met een uitgedroogd super zielig hoopje baby. Na drie nachten aan de sonde deed hij het gelukkig weer. Maar een week later kwam er een nieuw virusje om de hoek kijken die naast de inmiddels vertrouwde K3 (Koorts-Kots-dunneKak) liters snot met zich meebracht. Op het nippertje redde hij zichzelf er dit keer uit. Maar liefst vijf hele dagen kon ik hem volproppen zodat hij weer een beetje op zichzelf ging lijken.  En toen: Baf! Weer koorts, weer spugen, weer terug bij af. Nou ja. Nu wacht ik gewoon op de lente.

Lees verder ---->

Stt, wij lezen #2, Voor Kleine Sam

Kiezen is niet mijn sterkste kant. 

Iets kort houden ook niet.

Dus toen ik voor Kleine Sam een stukje mocht schrijven over kinderboeken

werden het twee stukjes. 

Zie hier deel 2: 

Zoals ik in mijn vorige column schreef, lopen mijn boekenkasten thuis over van de kinderboeken. Een hebzucht maakt zich van mij meester in een kinderboekenwinkel. Mooi vormgegeven prentenboeken, grappige voorleesboeken, gewoon klassiekers die je moet hebben, of die ene spannende kinderserie waar iedereen het over heeft. Ik wil ze. Waar er talloze ongelezen romans zich verschuilen op mijn planken, hier is geen kinderboek ongelezen.

Daarom, als je aan mij om mijn lievelingskinderboek vraagt, dan heb ik geen antwoord voor je. Zelfs geen top 10. Het zijn er te veel. Ik kan alleen maar wat stukgelezen kaften voor je opsommen. Als die boeken niet in je huis te vinden zijn, moet je naar de kinderboekenwinkel rennen. En wel meteen. Of vooruit, de bieb. Da’s ook goed. Komt-ie:

Lees verder >>>>

Sttt, wij lezen, voor Kleine Sam

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik dol ben op lezen.
Van kinderboeken wel te verstaan.
Dus toen Lisette van de webwinkel Kleine Sam vroeg
of ik wat wilde schrijven over Kinderboekenweek en boeken,
tja, toen ging het mis.
Of nou ja, mis, ik liep ineens over.
Van zin om te vertellen hoe leuk alle boeken in mijn boekenkast wel niet zijn.
En dat past natuurlijk niet in een klein stukje tekst.
Het werden twee lappen tekst.
Waarvan dit het begin van de eerste column is:

Tandenpoetsen, pyjama’s aan wurmen, naar de wc en klaar voor bed. Toch? Nou, hier in huis niet. Dan begint het naar bed brengen pas. Met een verhaaltje. Of twee, of drie...

Voor mijn enorme boekenkast voeren de meisjes elke avond weer discussies over welk boek we gaan lezen. Om de beurt mogen ze er een uitkiezen. Want, elk heeft een heel andere smaak. De kleine freule van twee houdt van grappige, spannende boeken waarin ze kan meekijken. Ze kent haar klassiekers, van De Gruffalo, Rupsje Nooitgenoeg, Monkie (van het echtpaar Schubert) krijgt ze geen genoeg. Maar ook het net uitgekomen prentenboek Snip (Claudia Lagermann en Hanneke Siemensma) over een vogeltje dat niet durft te vliegen en daarom alleen achterblijft in de winter, vindt ze prachtig.

Haar grote zus van vier daarentegen, is heel uitgesproken. Die vindt alles zielig of eng. En die wil dus nooit over het monster  Gruffalo lezen, want te spannend. Monkie? Absoluut niet, een kind dat zijn knuffel kwijtraakt? Van het idee alleen al krijgt ze slapeloze nachten. Haar doe je een plezier met Jip en Janneke, en dan door het liefst het gehele oeuvre achter elkaar voor te lezen. Of Balotje op ballet (Yvonne Jagtenberg), De prins op het witte paard ( Dolf Verroen & Thé Tjong-King) en Drie dappere paardjes (Rian Visser & Margriet van Noort). Drie prentenboeken die naadloos aansluiten op de prinsessenwereld van dit paardenmeisje. Oh ja, en ook Het Muizenhuis (Karina Schaapman), want daar komt in het tweede deel een ballettend muisje in voor. Dus. 

De rest van de column lees je HIER, over hoe Jip en Janneke op de cover van mijn scriptie kwamen, en over grootse toekomstdromen. 

Nog twee weken, dan is het kinderboekenweek. 

Heeft er iemand nog boekentips voor onontdekte pareltjes die ik in huis moet halen?

Babarber- voor Kleine Sam

Niks zo handig als dochters die meehelpen in de tuin.
Maarten 't Hart zei het al van de week in zijn programma over zijn moestuin
dat het toch wel jammer was dat hij ze niet had.
Maar dat ze waarschijnlijk toch geen onkruid gingen trekken als ze een jaar of vijftien waren.
Nou, ik hoop de onze wel.
Al houden ze ook niet van kweekwortels uit de grond pluizen
of aardbeienplanten schoonmaken.
Wel van kalk strooien, Savine kreeg er geen genoeg van.
Mos zullen we dus wel niet krijgen dit jaar...

Over mijn moestuin schreef ik een column voor Webwinkel Kleine Sam.
Dat het jeukt, kriebelt, roept die tuin.
Het zal het ontluikende leven wel zijn.
Maar wat zit die enorme buik toch verdomde in de weg bij het onkruid wieden.
Tijd dat die broer maar eens komt
en ook zijn handen uit de mouwen gaat steken!

Om mezelf te verwennen kocht ik vandaag het allerleukste tuinboek aller tijden:
De Moestuin van Mme Zsazsa
Een jaar lang zaaien, koken en proeven (hier laat Mme Zsazsa al zien wat dat is, klik er op lieve mensen, echt! Je wil het niet missen)
Ik kocht het, maar Timmerlief pikte het subiet in.
En racete naar de tuin, zodra het boven stil was.
Dat krijg je dus van zo'n mooi boek.
Zin in het leven,
en als je al een tuin hebt
zin in je tuin.
Mooie plaatjes,
fijne informatie
die nu eens niet gortdroog, maar goed fijn en gezellig is geschreven.
En dan ook nog eens met lekkere recepten.
Kortom, ik wou dat ik het zelf gemaakt had.
Maar nu is het dus mijn nieuwe lievelingsboek.

Aftellen, voor Kleine Sam

Omdat ik rond, dik, en onuitstaanbaar ben
maar daar natuurlijk absoluut niks aan kan doen
schreef ik maar een column (klik!)
voor de webwinkel Kleine Sam.
En niet denken dat het hier een en al stress is hoor.
Ben je gek.
Daar doen we niet aan.
Maar dan zou het zo'n saai stukkie worden,
begrijp je wel...

In m'n uppie, voor Kleine Sam

Ik zei het al
vorige week liep alles in de soep.
Timmerlief weg
piesende poes en zieke zusjes
(en nog een heleboel klein leed,
maar dat zal ik jullie besparen...)
en gelukkig een heleboel hulp
van lieve familie en vrienden.
Ik schreef er hier (klik) over voor Kleine Sam.

Nu is het weer goed,
natuurlijk.
De dag dat vaderlief
weer voet op de drempel zette
begonnen de freules weer te eten en te slapen.
Zo gaan die dingen.

Verwennerij voor kleine Sam

Ik ploeterde me weer eens door mijn eigen twijfels en schuldgevoelens heen
en schreef over mijn schaamteloze verwennerij van de freules (of valt het toch mee?)
voor Kleine Sam.
Hier lees je mijn blog.

Oogstfeest voor Kleine Sam

Ik schreef weer een blog voor Kleine Sam
over het oogstfeest wat we afgelopen week vierden.
Hier vind je het recept voor appelmoes(tuin) met kameel en kozijntjes.

Bloemenmeisjes

Wat?! Alweer online in je vakantie?
En alweer zo'n vreemd opgemaakte blog?
Ja!
Er is internet in het huisje.
Dat is gunstig voor de beloofde werkmailtjes die ik er nog uit moest doen.
En ongunstig voor de familieleden die hoopten op een schermloze vakantie.
Aangezien het op m'n iPad ook nog eens een hoop gepruts blijkt om
Foto's op de juiste plek te zetten en uit de juiste map te halen
En prutsen resulteert in een hoop gemopper en gevloek
Zweer ik dat dit het laatste is wat jullie hier van me horen.
Deze week dan
Denk ik...

Maar ik had wel een leuk nieuwtje:
Ik ben gevraagd als Gastblogger op de blog van webwinkel Kleine Sam
En daar staat nu mijn eerste stukje.
Over vlekken. Tja. Ik weet ook niet.
Leek me belangrijk.
Vooral voor een winkel vol mooie kleren.
Maar het gaat ook over de prachtige pruimenboomgaard van Irene,
Een fotograaf waar ik vaak mee op pad ga.
Die kocht een nieuw huis
En meteen ook maar een pruimenboomgaard.
Toen ze de sluitel ontving
Pakte ze geen verhuisdozen uit,
Maar trok ze met ladders, kruiwagens en kistjes de gaard in.
Ik hielp een middagje oogsten.
Dat wil zeggen
Ik riep oh en ah, stak tientallen pruimen in mijn en de freules mond
Vulde een beeldig mandje dat handig om mijn schouders hing tijdens het plukken
En nam die volledige oogst mee naar huis.
Die kilo's kookte ik tot jam en clafoutis
En daar maakte ik natuurlijk allemaal beeldige foto's van.
Die ik niet met u kan delen zonder gefrustreerd iPads door de lucht te smijten.
Dus u moet het zich maar voorstellen.
Adembenemende boomgaard, snoezige meisjes, potten jam.
En nu ga ik maar eens het strandzand tussen mijn tenen vandaan spoelen.


En o ja
hier ziet u dan ook nog eens twee bloemenmeisjes
Met de allergrootste dahlia's uit de tuin.