Oppassen

Er waren van die momenten dat ik me het moederschap voorstelde als een groot feest. Beetje pannenkoeken bakken, knutselen, buitenspelen en verhaaltjes voorlezen. Dat was toen ik oppaste op drie jongetjes en mijn dagen er inderdaad zo uitzagen. Ik haalde ze op van school, verzon elke donderdag een nieuw speelplan, kookte samen met de mannen en legde ze in bed na eindeloos voorlezen. Dat koken was trouwens noodgedwongen. Ze aten namelijk niks, dus verzonnen we samen gerechten. Ik legde de gehele inhoud van de ijskast op tafel en dan gingen we kiezen wat het zou moeten worden. De keuzes waren geen culinaire hoogstandjes, maar we verzonnen thema's waar het eten aan moest voldoen. Zo verkleedden we ons als brandweermannen en aten rode en oranje dingen (vuur) met spaghetti (de brandweerslangen). Dit alles moest op tafel gebeuren, want brandweermannen hebben geen tijd om rustig op een stoel te zitten. Logisch. Super leuk. En het werkte nog ook. Alles op. 

Maar op een of andere manier is dat moederschap nooit op oppasmiddagjes gaan lijken. Ik heb me toch een partijtje zitten peinzen hoe dat nou toch kan. Toen bedacht ik me dit:
1. Die oppaskindjes waren extreem lief, coöperatief en gezellig. En dat zijn mijn kinderen niet  een heel stuk minder. Als ik bij ze in de buurt ben tenminste. Bij anderen schijnen ze dat ook te zijn.

2. Ik was hun moeder niet, dus hoefden de oppaskinderen met mij geen strijd aan te gaan over allerhande niet voor de hand liggende vraagstukken, zoals de positionering van mijn voeten op een krukje of het wel of niet in stukjes snijden van een boterham . En dat moeten mijn kinderen wel.

En 3. Ik verliet het huis om een uur of acht 's avonds in chaotische toestand, met metershoge kapla bouwwerken midden in de woonkamer, om lekker naar huis te gaan in de veronderstelling dat ik een middag had gewerkt en nu dus niks hoefde te doen. Dan kwam ik thuis en las een boek, of ging ergens bier drinken of deed iets met een goed gesprek met andere mensen. En als moeder is dat precies omgekeerd, dat als die kinderen eindelijk in bed liggen, dan begint het werken pas omdat ik de hele middag nergens aan toegekomen ben. En moet ik zelf dat kaplabouwwerk in een onvindbare doos proppen. En nog drie keer naar boven lopen en roepen dat ze nú hun kop moeten dichthouden en gaan slapen.

Kortom, ik zou wel eens een middagje op mijn eigen kinderen willen passen. Dat ze juichen als ik zeg dat we even boodschappen gaan doen en dat zij voor een keertje mee mogen. Dat we schilderijen maken, of verjaardagstaarten bakken omdat we daar zin in hebben of sneeuwballen gooien naar voorbij rijdende auto's omdat dat eigenlijk niet mag. En dat iemand anders dan moppert dat ze hun jassen niet aan de kapstok hebben gehangen, of een schooltas in de gang hebben laten slingeren. Dat iemand anders zich zorgen maakt of dat brandweereten wel genoeg vitamines bevat. Dat iemand anders 's avonds de deur niet meer uit kan omdat er kinderen liggen te slapen. En helemaal dat iemand anders zorgt dat het huis weer in staat van woonhuis wordt teruggebracht, in plaats van speelpaleis.  En 's avonds op de bank bedenkt dat er geen schoolbrood in huis is en dat de gymkleren nog gewassen moeten worden en dat ze morgen echt wél twee minuten hun tanden moeten poetsen. Maar ja. Zo is het nou eenmaal niet. Moeder zijn kun je niet even uitzetten. 

Wat het dichts in de buurt komt bij de oppas van mijn kinderen zijn, is om alleen met ze op vakantie te gaan. In een huis waar ik niet op hoef te ruimen, want over een week verlaat ik de bliksemse bende weer. En waar ik een week lang niet al te gezond hoef te koken, want vakantie. En waar we elke dag leuke dingen gaan doen. Wasmachines zijn er over het algemeen niet, heerlijk. Er is geen programma waar je je aan hoeft te houden en er zijn geen schoolopdrachten waar je over na hoeft te denken. Het enige jammere is dat je 's avonds nog steeds geen bier kunt drinken, in de kroeg tenminste, of goede gesprekken kunt voeren, maar ach. Daar ben je toch te moe voor als je alles in je uppie moet doen. Dat boek op de bank, dat zou de oppas ook doen. Dus dat mag dan eindelijk.

Zo kom ik toch altijd wel uitgerust, zij het op een andere manier dan ooit tevoren, thuis van een weekje alleen-op-vakantie-met-mn-trio. Omdat moeder een weekje vrij had en de oppas het overnam. En die vond fantastische hutten in het bos (meer een vrijstaande villa te noemen), kneep haar ogen tot spleetjes tegen de zon in, zocht paddenstoelen, at roze koeken in het bos en liet kinderen in de zee zwemmen terwijl dat natuurlijk veel te koud is. Maar ja, van de oppas mag dat allemaal lekker wel...

Oh die goede oude Sint!

Jongens heb je het al vernomen? Tralalalie, tiralalala,
Sinterklaas is aangekomen, Tralalalie, tiralalala,
Laat ons zingen hand in hand,
Sinterklaas is weer in't land,
Tralalalie, tiralalala Tralalalie, tiralalala...

Ik weet zeker dat u allen dit zingend hebt gelezen. Zéker.
En beter kan ik het niet zeggen: Laat ons zingen hand in hand, Sinterklaas is weer in't land!
Want ook al worden gekken de baas aan de overkant van de oceaan, ook al ruziën grote mensen op grond van misverstanden, woede en argwaan over zaken als de kleur van een magisch figuur, Sinterklaas is weer in het land. En dat vieren we hand in hand. Wat je ook vindt.

Na een prachtavond op vrijdag waarop we een andere Sint eerden met lichtjes, lampionnen en mooie liedjes, moesten we zaterdag alweer omschakelen naar de échte Sint, zoals de freules het voor zichzelf uitlegden. Die Sint die niet dood is. Oh man, de vreugde toen de doos vol verkleedkleren en mooie spulletjes naar beneden kwam, was groot. De grote freule bouwde een enorm pieterparcours in de woonkamer, de kleine freule  trok de kachel open om daar handen vol as te pakken voor wat roet. (...) En het kleinste Pietje in huis bleek alles van vorig jaar nog te weten.

We keken ademloos het Sinterklaasjournaal en ik slikte wat bezwaren en mitsen en maren door, toen ik zag hoe de kinderen keken. Die zagen een piet die niet door de schoorsteen durfde, dus wit was met een ring, een piet die niet zo vaak door de schoorsteen ging en huispiet. Klaar. Niks meer aan doen. Prachtig, heerlijk, helemaal goed. Op een ander moment ga ik u uitleggen dat het waanzinnige idee van een pietenpretpark, het gebruik van het woord schmink en krankzinnig gekleurde pieten te zot voor woorden zijn. En dat de scriptschrijver van het journaal niet zo debiel moet doen door er 'voor ieder wat wils' in te willen stoppen. Maar goed. Eerst de intocht.

Daar hadden we namelijk onnoemelijk veel zin in. Onnoemelijk. Ondragelijk bijna. Savine haalde een verrekijker van zolder, om er zeker van te zijn dat zij Sint als eerste zou zien. Ze knalde bijna uit elkaar van ongeduld. Dat doet ze vaker. Maar ach, dat arme kind. Alles zal en moet ze in zich opnemen. En terwijl ik zo naar de wachtende menigte keek, merkte ik dat ik alerter was dan ik ooit in mijn leven ben geweest. Dat vond ik stom. Heel erg stom. Ik heb vertrouwen in mensen, dacht ik. Maar ik vroeg me ernstig af wat die twee donkere pubers met een plat Utrechts meisje nou toch deden bij de intocht, op hun plekkie helemaal vooraan bij het hek. Het bleek genieten te zijn. Ze lachten vertederd naar mijn kinderen en mij, deinden wat mee, op een manier waarop coole pubers dat doen. Ze stonden daar om de intocht te kijken. Wat had ik dan gedacht?

Vervolgens kwam een man met zwaar buitenlands accent naast mij staan. Heel dichtbij. Zo dichtbij dat ik het niet zo fijn meer vond. Maar dat deed hij omdat hij dan Sinterklaas kon zien. En mij, bijna een zoen gevend, in mijn oor kon roepen: 'Vandaag is een feestelijke dag!'

En zo is het. Een feest. Met de komst van Sinterklaas is een klein beetje van mijn geloof in de mensheid teruggekomen en vallen elke dag hopelijk meer vooroordelen, argwaan en irreële angsten van mij, van ons af. Laten we dat vieren! Zoals ik hoorde van iemand die de goede oude man erg goed kent,  dat het geweldig is om zoveel verbondenheid en vrolijkheid bij kinderen en volwassenen te zien. En om te voelen. Want ik stond natuurlijk als vanouds te grienen terwijl ik als een waanzinnige naar een boot vol pieten zwaaide. En zo hoort het.

Balkonscenes

En zo tussen alles door, blijft het maar zomer. Dat brengt chaos in mijn hersenpan. Heus niet dat ik dan rustig verantwoorde schema's en strakke werkdeadlines kan draaien. Naar buiten zullen we moeten. Op avontuur! Dus zwemmen we in de Lek, of het ven, een zwembadje, het Merwedekanaal, of zoals vanavond: het balkonbad. Plonsen to the max! Herfst is het nog lang genoeg!

(De wolken fruitvliegjes wegens nalatig huishoudschap neem ik maar voor lief. Net als de korte nachten omdat ik 's avonds werkmails moet inhalen. Of de onderbroeken die we uit de wasmand moeten vissen. Wat heb je eigenlijk aan een geregeld leven?)

Nieuw & Zomerse OTN avonturen 2016- deel #1

Nieuw 1: het schooljaar

Nieuw 2: een eerste klasser (groep drie-er in gewone mensentaal)

Nieuw 3: een heleboel inzichten die bij de start van een nieuw jaar horen

Nieuw 4: de bijbehorende goede voornemens

Nieuw 5: een auto

Nieuw 6: een kinderbureau & peuterstapelbed

Nieuw 7: alle troep die bij nieuwe dingen komt kijken

Niet nieuw 8: de deceptie van het einde van de vakantie

Niet nieuw 9: alle goede voornemens die meteen mislukken

Niet nieuw 10: de constante vraag: over hoe lang is het weer vakantie?!

Kortom: Hallo! Hier ben ik weer!

Ik dacht dat ik er zin in had. Maar dat is niet zo. Ik vind het allemaal maar nogal kolerig veel werk. Van de vakantiespullen die echt nog niet opgeruimd zijn (1 augustus kwamen we thuis van het kamperen. Dat is bijna 1,5 maand geleden. Da's best lang om om campingijskastjes, slaapzakken, bodyboards en flippers heen te lopen), tot het voor elkaar krijgen van een 'geregeld bestaan'. Mijn agenda staat vol schoolgedinges (ik dacht dat het míjn agenda was, maar blijkbaar zit je als moeder ook weer op school). Mijn kinderen zijn in 2,5 week weer compleet ontspoord (slapeloze nachten x 3, al twee familieleden ziek en één freule boos op het bestaan in het algemeen, die vorige week geheel gemeend zei: 'Ik wil wat opa en oma zijn, hoe heet dat? Ja, met pensioen, dat wil ik.' Dat hele gewerk komt haar nu al d'r neus uit. Ik weet óók niet van wie ze dat heeft.). 

Maar nog een laatste Nieuw 11: op de eerste ochtend na, zijn we elke dag op tijd geweest. 

*insert vuurwerk, triomfgeschal en applaus*

En dat is een begin lieve mensen. Een ongelofelijk begin naar een nieuw leven. Een volwassen leven. Een gemakkelijk, gestroomlijnd en opgeruimd leven. Echt waar. Als dit ons lukt, zit er potentie in. Ik hou u op de hoogte van de vorderingen.

Maar eerst het belangrijkste: waar oh waar was ik toch al die maanden? Da's niet in een zin uit te leggen. Ook niet in een blogpost. Ik dacht aan een reeksje. Ultieme deadline: voor de volgende vakantie van start gaat. Da's over zes weken. Ik moet nog opschieten.

Ik presenteer: 

Zomerse OTN avonturen 2016- deel 1

Laat ik beginnen met de inzichten. Da's lekker overzichtelijk.

- Verander nooit een winnend concept-

-Ga nooit meer meteen na de start van de schoolvakantie weg-

Om bij het tweede punt te beginnen: Dan moet je namelijk in die laatste ellendige schoolweken die al idioot druk zijn, ook nog eens twee keer zo hard werken als normaal aan een to do lijst van ongekende proporties. Zoals daar op staan: kat ontvlooien, vooruit werken zodat je drie weken geen dringende mails ontvangt, een flatterende bikini zoeken, de moestuin onkruidvrij achterlaten, een kattenoppas zoeken, en nog een en nog een, een vouwwagen zoeken, de ene vouwwagen in de andere overpakken, een opvouwbare keuken kopen, drie paar kindersandalen halen, en campingbeddengoed, het huis smetteloos achterlaten voor eventuele logees, een immense medicijnen en EHBO kit samenstellen, tientallen potten pindakaas, pakken hagelslag en kilo's kaas inslaan, de out of office reply werkend krijgen, de auto door de APK krijgen, een leenauto zoeken wegens afkeuring van de APK en o ja, een vakantiebestemming uitkiezen. Dit alles in willekeurige volgorde van belangrijkheid. Een mens zou van minder over de kook kunnen raken. 

Wie zegt dat op vakantie gaan pure ontspanning is, is gek. Vakantie vieren is keihard werken. Dat dat duidelijk is. Maar goed, als je dan eenmaal in de auto zit, vijf uur rijdt en je kampement hebt opgeslagen, dan héb je ook wat. Als je inzicht 1 aanhoudt tenminste: we kozen dus gewoon voor dezelfde eerste bestemming als vorig jaar! En wederom was dit een grandioos succes. Binnen een minuut had iedereen vriendjes, zaten er kippen in de tent, zagen we adembenemende zonsondergangen en uitzichten en waren we in een klap volmaakt gelukkig. Zo makkelijk gaat dat. 

Het is zo wonderlijk hoe sommige plekken op deze aardbol in elkaar zitten. Er zijn er bij waar ik me totaal ontheemd voel, maar er zijn er ook waar ik meteen nooit meer weg wil. Deze camping behoort tot de tweede categorie. Serieus, als je ooit een boek wilt lezen op vakantie, dan moet je hierheen. Er is een trampo, een verkleedtent en dus allemaal razend leuke Nederlandse kinderen die elkaars entertainmentteam vormen. Met zelfverzonnen speurtochten. Zie je ze nooit meer terug. Of incognito als drie schattige heksjes. Nou ja. De lofzang op deze camping is hetzelfde als vorig jaar, en da's bijzonder, want je loopt het risico natuurlijk ook bij een herhaling dat de tweede keer alles ineens vies tegenvalt. Een goede plek dus om nog tot een nieuw inzicht te komen:

-Een beetje saai is juist goed-

Die is vooral voor mijn manische ik die altijd maar iets moet en vindt en op zoek is naar avontuur en daardoor niet een uur op haar gat kan zitten om te genieten. En was daar nou niet precies die vakantie voor? Juist. Saai. Heerlijk. 

~Volgende keer in de serie Zomerse OTN avonturen: Hoe we, zoals het rasechte Hollanders betaamd, zonder gene gratis dingen grabbelen bij de Tour de France en koopjesjagen in de Franse kringloop. Dat wilt u niet missen! ~

Wees vrij mijn liefjes

Niet vaak genoeg zeg ik het de freules: wees vrij mijn liefjes. Wees vrij in wat je wil, denkt, doet, kan, bent. Wees jezelf. Het is geen gegeven in deze wereld dat je vrij mag zijn. Ze zouden me nogal gek aankijken als ik dat soort onzin ga uitkramen. Vrij? Betekent dat dat je niet naar school hoeft? 

De meisjes zien het nog niet, maar ik zie ze steeds meer op hun pad opstapelen: verwachtingen. Ze moeten zo langzamerhand mee gaan doen in de maatschappij. Zich gedragen. Presteren. Voorbeeldig, slim, aardig, beleefd en conform de leercurves zijn. En daarmee stapje voor stapje hun vrijheid en eigenheid inleveren. Ik zou ze zo graag zo lang mogelijk zonder deze last houden. Vrij en wild. Het volwassen leven duurt nog zo lang.                  

Ik besef me dat het mijn gevoel is dat ik graag hun onbevangenheid wil vasthouden. Zij strijden er niet tegen. Alleen tegen mij als ik met onzalige ideeën kom. Zoals daar zijn: op tijd uit bed komen, aankleden, aan tafel blijven zitten of je ontbijt binnen afzienbare tijd opeten. Tot zover hun NOT to do lijst. In de rest van de wereld storten ze zich vol enthousiasme. En dat maakt mij de bewaker van die verwachtingen waar ik mezelf zo tegen verzet. 

Dat zal het lot van een moeder zijn. Dat je met lede ogen moet aanzien dat ze echt groter groeien. Dat ze gaan meemaken wat jij al hebt meegemaakt. Dat ze dezelfde worstelingen moeten ondergaan, de onzekerheden, dat ze dingen moet doen die ze helemaal niet willen of willen leren. Wat zou ik ze daar graag tegen beschermen. Het zal niet gaan. Het hoort erbij. 

Na de zomervakantie komt de eerste grote stap in het 'echte' leven: mijn grootste freule wordt een eerste klasser, zoals dat heet op de Vrije School. Het leren gaat beginnen, aan een eigen tafeltje dat uitkijkt op het schoolbord. Heel echt, heel serieus. Elke dag gaat er meer kennis in haar hoofd gestampt worden. Ze is er klaar voor. Zij wel. 

Wat een geluk dat ze dan op een school zit die om te beginnen het woord 'Vrij' in zijn naam heeft. Totaal misleidend voor de meeste volwassenen trouwens. Die zien een anarchistische school voor zich waar de kinderen zelf mogen bepalen wat ze doen. Niets is minder waar. Klassikaal onderwijs is het. Met een heel duidelijk, vol en vaststaand leerprogramma. Maar ook heel rijk, en vrij in die zin dat er aandacht is voor het ontwikkelen van het eigen kind doordat er veel meer vakken aangeboden worden dan rekenen en taal. Ik hoop dat ze het een feest gaat vinden. En dat ze met net zoveel enthousiasme, levensvreugde en geluk straks in de schoolbanken klimt, zoals op de pony op deze foto's. (En vooruit, op termijn is het best wel leuk als ze straks kan lezen wat ik zoal over en voor haar schrijf...)