Opruiming

Zo tegen het eind van het jaar wil ik graag schoon schip maken. Dit jaar moet afgesloten worden, zodat we fris en opgeruimd aan een nieuwe kunnen beginnen. Alleen, dat is onmogelijk. Nu heb ik het een keer niet over het zwijnenhol waarin ik woon. Dat heb ik al lang opgegeven. Ook mijn werkjaar lijk ik mooi af te kunnen sluiten, met leuke nieuwe klussen op het programma van volgend jaar. Nee, ik heb het over jullie. Over de onwaarschijnlijke verwaarlozing van dit blog. Van de duizenden foto's die klaar staan om bekeken te worden, bewerkt te worden en vooral op de verhalen die erbij verteld moeten worden. Maar het is zo veel. Die opruiming red ik niet op tijd. 

Toch moet er iets. Want ik sloeg vandaag een ouderwets fotoboek open. Uit de tijd dat ik nog dingen af liet drukken, en dan inplakte met snedige onderschriften of leuke herinneringen. Het was zo fijn. Een bladzijde en ik wás weer in 2004. Toen ik een scriptie aan het schrijven was of een romantische wandeling in de sneeuw maakte. En daarna liet Facebook me ook een foto uit lang vervlogen tijden zien, te weten vijf jaar geleden, toen de Timmerman met een heel klein Savientje op schoot gewoon midden op de dag een dutje deed. Het vervulde me met weemoed. Niet naar het onderschrift van die laatste foto, want daar stond dat het kind ziek was en de vader wel zes keer eruit was geweest 's nachts, dus dat het schattige slaapje meer een genadeloze uitputting was. Maar wel naar alle tijden die zo snel voorbij vliegen. Die in mijn herinnering eergisteren waren, maar dat dat dus gewoon niet waar is. 

Daarom ga ik gewoon dit doen. Foto's die al maanden klaar staan om gedeeld te worden, ook gewoon maar eens delen. En dan niet altijd met een lekker doordacht verhaal. Maar gewoon. Delen, omdat het anders niet gebeurt. En dan vind ik ze nooit meer terug. In de krochten van mijn krakende computer in ieder geval niet. Want als ik eerlijk ben zou ik die als allereerste moeten opruimen. Maar ja. Da's echt lang zo leuk niet als dit blog schandalig vol proppen in deze laatste weken van het jaar. 

Dus zie hier. De jaarlijkse cheeeeeesy fotoshoot voor Vaderdag. Die doen we elk jaar omdat Vaderdag daar om vraagt. Zodat er ooit een hele serie is ontstaat van foto's van het trio met hartjes en andere zoetsappige liefdesuitingen. Deze keer was het heel leuk. Savine maakte met twee vriendinnetjes de tekening op de tuinmuur en de dames wilden maar al te graag op de foto voor hun pappa. Maar toen kwamen mijn eigen kinderen. Die dat hele fotograferen zo langzamerhand wel gezien hebben. Tenminste, als ze moeten doen wat ik zeg. Namelijk met z'n drieën dezelfde kant opkijken. Ik probeerde het vorige week weer, in de sneeuw. Onbegonnen werk. Er staat er altijd een te huilen, iemand loopt boos weg en de derde is al weer vergeten dat het ergens mee bezig was. Het lijkt het echte leven wel. En dat is toch wat ik het liefste zie. 

Enfin, lieve bloglezers. Houd u vast. Ik ga een stortvloed aan gedachtes en foto's uitstorten. Opgeruimd het nieuwe jaar in! 

Liefde gaat door de maag

Al twee jaar bakken we taarten op vaderdag. Niet zo maar taarten, poezentaarten, die een prijs moeten winnen op ons jaarlijkse buurtfeest. En ze winnen hoor, al twee keer. De eerste keer ging m'n Timmerlief tot mijn ontsteltenis er met de derde prijs vandoor. Vorig jaar hadden Savine en ik de hoofdprijs te pakken, goede revanche vond ik wel. De druk is groot en de lat ligt hoog dit jaar. Maar we moeten nog een week wachten. Want deze vaderdag hadden we naast ontbijtjes op bed ook een huwelijk. (goede reden om het buurtfeest een week te verschuiven vond ik als organisator, moehahaha) En daar bakte ik dan weer twee bruidstaarten voor. 

Ze wonnen geen prijs de bruidstaarten, maar ik was er wel apetrots op. Dat wil zeggen op zaterdagavond, toen ze net af waren. Ik plantte ze zorgvuldig in de leeggehaalde ijskast en vervoerde ze met een ingenieus draagsysteem op mijn schoot in de auto. Daar begon de ellende. Onderweg voltrok zich een catastrofe. 

De blauwe marsepein van mijn zorgvuldig geboetseerde taart begon, ehm, te smelten. Zeg maar weg te lopen. Te druipen. Ik griende en mokte en smeekte dat het op zou houden. Denk dat er al gauw acht uur liefde en ziel en zaligheid daar op mijn schoot aan het vergaan was. Iets met te waterige bakkersroom dat eigenlijk botercreme had moeten zijn. Nou ja. De taart kwam aan. Ik kwakte hem op de indrukwekkende taartentafel. En even later nam een dappere Scout het op zich om het ding in stukken te snijden. Ik heb niet meer gekeken. Dat kon ik niet aan. In plaats van een lieflijk zeilbootje op zee, zoals op het trouwkaartje was afgebeeld, stond er een hoop met blauw smurfensnot op tafel. 

Van de tientallen taarten die die dag tot en met de laatste kruimel op gingen, bleef er een over. Juist, het smurvensnot geval van mij. Dat had een bijkomend voordeel. De stukjes werden bewaard voor het bruidspaar. Ha, en weet je wat? De bruid appte mij net met de vraag wat er toch allemaal inzat, want hij was zo lekker! Eat that feestgangers, lekkerste taart van allemaal gemist! Niet alleen het oog wil wat, hij moet vooral lekker smaken! Ik zie het weer zitten, die taartenwedstrijd gaan we winnen!

O ja: vaderdag, daar zou dit stukje eigenlijk over gaan. De beste man kreeg een beschilderde kleerhanger met een geplastificeerde stropdas van Ianthe, een bekladde zakdoek van Otto en een blaadje over de Tour. Gelukkiger kon hij niet worden. Of, nog een klein beetje. Omdat de grote freule niet zulke fantastische knutsels op school maakt, deden we het thuis. Ze verblijdde vaderlief met een gekleid bakje versierd met strijkkralen. En om het geheel nog kitscheriger te maken, deze foto's erbij. Och, wat een wolk liefde toch hè? 

Taartenbakkers

Vader van drie, die timmerlief van mij.
Dus werd hij uitbundig verwend met een vol gekladderde tegel van de kleine freule
(voor aan de muur denk ik?)
een zelfgevouwen muizentrappetje van de grote freule
(Die had niks gemaakt op school. Ik vermoed dat de Vrije School niets met vaders heeft? Ik zal eens navragen waarom er geen postbakjes gefiguurzaagd werden of asbakken gekleid. Een groot gemis vind ik dat)
en namens alle drie nieuwe onderbroeken
(die hebben vaders altijd nodig)
en een door Savine uitgezocht nieuw t-shirt.
Die is dus roze. Een andere kleur bestaat er namelijk niet volgens haar.
Plus een ontbijt op bed, dat pas om half 10 geserveerd werd,
misschien wel het grootste kado van dit alles.
Of, nou ja, eigenlijk de grootste straf van dit alles.
Er is niemand op de hele wereld die een grotere hekel heeft aan eten in bed dan mijn Timmerlief.
Kruimels, omvallende jus, kinderen die op je croissant springen,dat werk.
Hij haaaat het.
En moest het met een dankbare glimlach ondergaan.

Maar het tweede onderdeel van deze dag was wel zijn favoriet.
Taarten bakken!
Al jaren hebben we namelijk op Vaderdag feest in ons buurthofje.
En sinds vorig jaar hoort daar een taartenbakwedstrijd bij.
Aangezien hij toen de derde prijs in de wacht sleepte
met een, in mijn ogen, onooglijke poezentaart, had hij heel wat te bewijzen.
Woest stond hij te spatelen, mixen en te proeven met de freules.
Heel liefjes en vaderig allemaal.
Apetrots pronkte hij met zijn rabarber-appeltaart...
(tarte aux pommes et rhubarbe op z'n Frans, want dat klinkt lekkerder)
En toen moest er nog wat met de cake die de meisjes hadden gefabriceerd.
Hier greep ik mijn kans.
Al een heel jaar krijg ik te horen dat hij, HIJ een taartenprijs had gewonnen
als ik weer eens stond te ploeteren op een baksel.
Dus.
Een prijs voor een poezentaart hè?
Nou, dat kan ik ook, dacht ik.
Er moest iets met roze marsepein en roze spikkels van de freule
(ik zei het al, er bestaat nog maar een kleur in haar wereld)
en het moest een poes worden.
Zo gezegd, zo gedaan.

Het feest was verder leuk hoor,
met springkussen, t-shirts (roze ja) bestempelen
buurtbewonersbingoën, voetbaltoernooi
en barbecue,
maar het ging natuurlijk maar om een ding:
de uitslag van de wedstrijd.
Er kwam een derde prijs,
een tweede prijs
en die waren niet voor taart 10 of 11.
Tromgeroffel zwol aan,
de eerste prijs bleek een gedeelde plaats.
- Zenuwachtig gewiebel-
de winnaars van de wedstrijd waren taart 7  en...
de poezentaart!!!
Verlegen draalde bakster Savine naar voren
om oorverdovend applaus in ontvangst te nemen.
Ik lachte in mijn vuistje
(niet echt, ik lachte hardop en breeduit)
en keek maar eens triomfantelijk naar de Vader.
Eat that! Met je poezentaart!
Nou staan we quitte.
Ik vrees dat we volgend jaar een 3D poes moeten gaan bakken...

Ons hofje

Vaderdag.
Springend van de zenuwen (waarom toch?!)
kwam Savine mij om 7 uur uit bed halen.
'Mamma, wil jij de melk openmaken?'
Ah. Ze was al een tijdje in haar uppie beneden bezig met een cappuccino voor vaderlief.
Drie is ze hè, even voor de goede orde, maar een barista in de dop.
Dus om kwart over 7 was de koffie klaar en gingen de croissantjes de oven in.
Maar ja, het slachtoffer van al deze liefdesuitingen in kwestie,
lag pas een luttele 4 uur in zijn bed, na een wilde vrijgezellendag.
Die kon ik toch moeilijk nu al trakteren op alle vaderdagaandacht.

Dus daar zat ik dan, te rekken en te trekken, tot ik vond dat het wel uitgeslapen genoeg was
(Lees 9 uur. Echt heel lang rekken is dat hoor)
Mijn arme timmerman kreeg zijn ogen niet open, maar wel een twee uur oude cappuccino,
een geglitterde sleutelhanger, een deurhanger met 'niet storen' en een overweldigende
hoeveelheid kusjes.
Blij dat - ie was. Kijk maar naar de foto...
En omdat ik het heel leuk vond, ook een soort lege doos van mij.
Een hele bijzondere lege doos hoor. Een tijdscapsule,waar je leuke dingen in kan bewaren,
zoals een geglitterde sleutelhanger.
(Kijk maar op de site van Time Capsules, super hip vermoed ik,
want er staat dat Andy Warholl dat ook deed, tijdscapsules maken.
Dan weet je het wel)

Wat de dag voor vaderlief helemaal fantastisch maakte,
is dat hij een prijs won,
waar hij mij tot het eind der tijden de ogen mee kan uitsteken.
Zoals elk jaar op vaderdag vond het grootse Monicahoffeest plaats.
Het speeltuintje in de buurt, het Monicahof,
maakt een soort dorpsgevoel los bij alle omwonenden.
En omdat het best leuk is om te weten wie er naast je woont,
of welke moeder er op donderdagmiddag ook in de zandbak taarten zit te bakken,
viert de buurt elk jaar feest.
Dit jaar werd er natuurlijk gevoetbald,
maar ook gesprongen, gemozaïekt op een stoeptegel,
over de geschiedenis van de buurt gelezen
(Er reed een tram door de straat!
En we woonden tegenover een boerderij en weilanden.)
maar ook: gebakken!
Want er was een heuse taartenbakwedstrijd.
Aangezien ik even met koorts in bed was gaan liggen,
nam mn Timmerlief de honneurs waar,
en bakte met Savine een poezentaart (en sterrentaart en hartjestaart)
Ze gooiden alle versiersels die er te vinden waren over een cake met chocola erin,
en het bakkersduo was zeer content.
Ondankbare hond en veel te kritisch persoon dat ik ben,
kon er maar niet over uit. Een poezentaart?! Hoe kreeg- ie dat nou verzonnen...
Ik wilde namelijk rabarbertaart uit onze moestuin maken.
Ik was nog speciaal gaan oogsten.
Zo konden we toch geen verpletterende indruk maken op de buurtbewoners.
Een poezentaart, tsss...

Nou goed, ik schreef al, hij won een prijs.
De hele tafel afgeladen met de prachtigste baksels,
maar de poezentaart won de derde prijs.
Echt. Met applaus en een tas van de Ecoplaza en al.
Een prijs, voor een taart.
En ik had hem niet gemaakt én zelfs bekritiseerd.
Een groter plezier kon ik m'n lief niet doen.
Hij teert nog jaren op deze eer en vooral op leedvermaak.
Ik lik mijn wonden en oefen nog maar even op zandbaktaarten in ons geliefde hofje.

(We hebben dus allemaal getalenteerde buurtbewoners,
die dus goed zijn in feesten organiseren, flyers ontwerpen en dat soort dingen,
maar die ook in fotograferen. Een prachtig verslag van het feest zie je
hier (klik) Met bijvoorbeeld de prijswinnaars (klik) en knutselaars (klik) )