Zoetsappige liefde

Je kunt er voor kiezen om elkaar een keer per jaar te overladen met hartjes, zoenen, rode rozen en alle andere clichés. Voor Valentijnsdag. Dat kan. Maar je kunt alle zoetsappigheid ook negeren en de rest van het jaar tussen neus en lippen door de liefde vieren. Ik ben meer van die laatste optie. Al probeerde ik het gisteren nog wel hoor. Toen de Timmerman uit de supermarkt belde met de vraag of ik nog iets nodig had. 'Ja, valentijnsbloemen!' was mijn antwoord. Helaas. Hij nam mijn wens niet eens in overweging. Maar hij kwam thuis met biologische gierst. Tja. Dat is voedzaam en gezond en nogal droge kost. Alles behalve zoetsappig. Maar toch ook lief. Denk ik. 

Mijn andere Valentijn, de zoon die altijd overloopt van liefdesboodschappen, maakte me al wakker met het liefste liedje ooit. 'Mamma is de liefste van de wereld!' zong hij op mijn bedrand. Helaas vervolgde hij met de interessante strofe 'En je mag niet meer eten, want dan word je dun en dat wil je.' Hij weet in ieder geval wel heel goed mijn gevoelsleven op het moment te doorgronden. Toch knap van een driejarige. Eerlijk en oprecht ook. Belangrijke kwaliteiten als het op liefde aankomt. 

En ikzelf dan? Nou ja. Ik riep wat over tandenpoetsen, schold wat over te laat komen bij pianoles, vloekte over de in de weg staande fiets, irriteerde me aan niet betaalde rekeningen, en hees me moedeloos in mijn sportpak om maar iets met het liedje van die ochtend te doen. Kortom, ik was mijn aimabele, liefdevolle zelf, zoals altijd. En als vlag op een modderschip overhandigde ik mijn Timmerlief die avond een geknutseld luciferdoosje met de volgende tekst: I think.... we're a match. Ja. Hij was er dolgelukkig mee, dat spreekt vanzelf. 

Ik had ook een geglitterd potje hartjessnoepjes kunnen geven. Die heb ik namelijk ook nog ergens op een plank staan. Want dat luciferdoosje had ik natuurlijk ook niet die ochtend zitten fröbelen. Het waren de knutsels die ik voor een vrolijke Valentijnspagina in het Coop magazine maakte. Ik deed voor die pagina ook nog iets kunstigs met cherrytomaten en een satéprikker. Zeer romantisch allemaal. Op beeld dan. Wilt u ook eens zo'n indruk op uw geliefden maken? Dan raad ik van harte aan om hier (klik) eens een kijkje te nemen. Ik weet zeker dat het ook werkt als het geen Valentijnsdag is!

Dierenfeestje

Jullie dachten natuurlijk, 'is ze nou nóg op vakantie? Of is ze ons helemaal vergeten?' Nee. Allebei niet. Vakantie ligt alweer vele regenbuien achter me, en vergeten doe ik jullie zeker niet. Kon ik maar een kabeltje op mijn hoofd aansluiten, waarop alle verhalen rechtstreeks naar dit blog stroomden. Dat je niet eerst je computer er voor hoeft te fixen. Of een nieuwe harde schijf moet kopen om je 40 gig aan onbewerkte vakantiefoto's op te stallen. Het is namelijk zo dat elk apparaat dat ik de afgelopen weken aanraakte er subiet mee ophield. Van de melkopschuimer tot de printer, van de bel tot office op mijn computer, van het kunnen bellen op mijn telefoon tot de auto midden op een kruispunt. Een mens zou van minder een zenuwtoeval krijgen. Maar zo langzamerhand beginnen dingen weer mee te werken. En zodoende dacht ik, laat ik jullie eens wat vertellen over dierentraktaties. 

Want natuurlijk zijn jullie en masse aan het aftellen tot het dierendag is. Hebben jullie de slingers al klaar hangen en zijn jullie je hoofd aan het breken over een lekkernij die je vier oktober aan je liefsjepiefsje (mensen praten altijd heel infantiel tegen hun huisdieren) kan presenteren. Ho! Stop! Zoek niet langer! Ik heb namelijk enorm leuke traktaties in de aanbieding. Tenminste als je een hond, konijn of pony hebt. Anders heb je nog steeds een probleem. Nu kan ik jullie compleet uit de doeken doen hoe je konijsjes maakt (haha, konijsjes. haha) of hondenkoekjes of een paardentaart. Maar dat hoeft helemaal niet, want je kunt ook even langs de Coop fietsen. Daar heb ik het in hun blad geschreven. Handig! (en als je het toch graag wilt weten, maar de Coop niet kunt vinden, dan moet je me even een berichtje sturen en dan krijg je het recept) 

Het grappige van al die dierentraktaties is, dat ze er eigenlijk best smakelijk voor mensen uitzien. Oke, het bevroren konijnenvoer niet zo, maar de suikervrije worteltaart voor pony's wel. En pindakaaskoekjes voor honden klinken ook niet vies. Niet dat het die dieren iets uitmaakt of het mooi is wat je ze voorschotelt, als je het maar kunt eten. En snel een beetje.

Het leukste aan deze klus was natuurlijk dat ik dieren moest vinden die de traktaties op wilden eten. Zoals Manus met haar kersverse veulen. Dolblij was ze met haar taart  de appeltjes die rond de taart lagen. De kleine freule begeleide het fotomodel vakkundig en zo kwam het dat ze per ongeluk toch ook in het blad stond. Maar dat snap ik volkomen. Zet dat kind naast een pony en ze begint te stralen. Daar wordt elke foto mooi van.

Nu klinkt dit alsof dit allemaal een makkie was he? Beetje een taart, koekjes en ijsjes maken, die aan een dier geven en daar een foto van maken. Maar ik werd er, na het plaatsen van dit stukje, fijntjes op gewezen dat ik helemaal niet een eerlijk kijkje achter de schermen van deze fotoshoot had gegeven. Door iemand die met veel plezier had staan aanschouwen hoe ik daar in het zompige veld op mijn knieën had liggen instrueren hoe de pony met veulen precies aan moest komen lopen, zonder dat er kinderen door het beeld liepen, hoe het eerste hapje genomen diende te worden zonder slagveld te creëren en zonder dat het kleedje van de strobaal waaide. Nogal een exercitie bleek. Want pony's die een taart krijgen, eten niet rustig en keurig, zodat je een foto kan maken van een mooie taart en blije pony. Nee ze ruïneren het verfijnde baksel binnen een seconde, door er hun hele bakkes in te duwen om vervolgens die enorme hap kwijlend en druipend naar binnen te werken. Bovendien bleek het voor kinderen die hun lievelingspony met veulen zien, nogal onmogelijk om niet recht voor de camera te gaan staan. En dat kleedje... Nou ja, wie verzint er dan ook om een kleedje op een strobaal midden in een weiland te leggen? En dat was dan alleen nog maar de paardentraktatie... 

Want die konijnenijsjes bleken ook niet geheel en al eenvoudig. Worteltjes worden slap zodra je ze in een vriezer stopt (duh) en konijnenvoer lost op tot een bruine derrie die niet zo fotogeniek is. Maar goed, die zeven kleine konijntjes die net geboren waren op de boerderij maakten veel goed. De konijsjes vielen goed in de smaak en dan vooral die slap geworden wortels die niet op de foto moesten. Maar nog even he,  z e v e n babykonijntjes. Die je op schoot kon nemen. En aaien. En vast kon houden. Alle vijf vielen we in katzwijm. We wilden ze. En we kregen ze. Twee haalden we eind deze zomer op om bij ons te komen wonen. Het fotomodel hierboven heet Bob en is nog steeds heel klein en vooral heel schattig. En dan hebben we ook nog Stippel. Maar ik zie geen stippels bij de konijnen op deze foto's. Dus of toen had ie ze nog niet. Of hij houdt niet van poseren, of van konijsjes. 

En dan hadden we ook nog en beetje geluk. Want ten tijde van deze fotoshoot, waren er alleen volwassen teckels als model voorhanden. Die bleken gewoon te kunnen luisteren en te zitten en te wachten met eten tot ik de foto genomen had. Best wel praktisch. Al bleken ze het best wel stom te vinden dat we de hele tijd koekjes voor hun neus zwaaiden zonder dat ze die op mochten eten. Eén miezerig exemplaar kregen ze voor hun knappe fotokunsten. Ja. Ik denk niet dat ik vrienden gemaakt heb.

Een paar weken later werden negen puppies geboren. N e g e n. Kunt u zich voorstellen wat dat met mijn hormonen doet? Als ik een babykonijn al niet kan weerstaan? Goddank hebben we nu niet ook nog twee honden. Of negen. Want als je ze eenmaal hebt vastgehouden wil je ze allemaal mee naar huis. Had ik daar gezeten met een halve kinderboerderij en een woedende kat die echt geen indringers blieft. Maar goed. Al die hondenkinders kan ik nu dus mooi trakteren op een zelfgebakken koekje. Want serieus. Wie wil er nou niet koekjes in de vorm van een botje of teckel? Al heb ik nog een beter plan. Ik moet natuurlijk al die treurige en rouwende huisdierloze mensen daarmee verrassen op vier oktober. Want die kunnen op zo'n nationale feestdag wel een opsteker gebruiken... 

Ongeorganiseerde organisatie

Er waren eens tijden dat ik tijd had. En nu zijn er tijden waarin ik me afvraag hoe dat ook al weer voelde, de tijd hebben. Ergens kunnen zijn zonder constant de afweging te maken: is dit nuttig genoeg wat ik nu doe? Of moet ik snel overschakelen naar het volgende punt van mijn lijstje? Zo vraag ik me nu al een uur af, echt verder tikken, of maar eens voor 1 uur 's nachts in mijn bed liggen? Het is tikken geworden. Maar dat had u al door. 

Goed, waar ik me dan zoal mee bezig houd.  Het grote hamsterrad dat huishouden heet. Ik ren er elke week dezelfde rondjes in. Wassen, koken, opruimen, weer wassen, boodschappen doen etc. U kent het wel. Elke keer kom ik weer langs dezelfde bende. En dan dingen met werk. De grote freule hing pas een middag bij mij rond op mijn kantoor. Ze kon alleen maar verzuchten dat ze bijna niet kon geloven dat ik zulk leuk werk heb. Dat ik mag knutselen. En dat ik daar dan voor betaald krijg. Ik ben het volledig met haar eens. Ik bedoel, neem de nieuwe invulling van de knutselpagina's van de Coopgids: trakteren. (Ga dat magazine halen! Nu in de winkel! Gratis en voor niets! En met Otto op de cover!) Zo sleepte ik ineens zakken vol snoep ons doorgaans zo veel mogelijk suikervrije huis in. Ik maakte er pinguïns en sneeuwpoppen mee en zette mijn kinderen voor de camera. Ze speelden maar al te graag voor feestvarken, met de belofte dat ze dan ook daadwerkelijk een traktatie mochten opeten.  (en ik vrat ondertussen de overgebleven zakken leeg. Iemand moet het doen)

Hatsa, en zo was deze productie klaar. Alleen zat ik wel met een probleempje. Wat moest ik met die bergen traktaties? Mijn trio mocht dat écht niet allemaal op gaan eten in het kader van bewust opvoeden enzo. Op school kon ik er niet mee aan komen zetten, want daar eten ze louter gezonde, uit onbespoten grond ontsproten en door de zon gerijpte dingen, waar het liefst nog Bach voor gezongen is. En dit waren, godbetert E-nummers en kleurstoffen enzo.  Zo liet ik de pinguïns nog wat dagen in mijn vensterbank sudderen. Totdat de oplossing zich ineens vanzelf aanbood: 'Mam! Ik heb zo een diner bij Scouting. Iedereen neemt wat mee. Wat hebben wij?' In de tien seconden die volgenden brak een tornado aan emoties in mijn hoofd uit. 

*Argh! Diner! Vergeten! Stom, stom, stom! Ik kan ook écht niks... Eten, we hebben niks! Ik kan toch moeilijk een banaan meegeven. Wacht eens even. Suiker! We hebben dingen met suiker! Dat mag op Scouting! Die traktaties! Het kan die kinderen vast niet schelen dat de koekjes zacht en zompig zijn geworden. En de snoepjes uitgedroogd. Haha, ik geef gewoon alles mee.  Wacht eens even, daar denken ze natuurlijk dat ik zo'n manisch geval ben die drie verschillende traktaties in elkaar staat te knutselen op haar vrije zaterdagmorgen! Whaha! Wat een grap! Oh heerlijk. Wat gaat die grote freule gelukkig zijn!* 

Zo zie je maar weer. Je hoeft echt niet altijd een georganiseerd wonder te zijn om het leven er gestroomlijnd uit te laten zien. Of je kinderen zielsgelukkig te maken met  echt snoep, voor een keertje.

In het volgende nummer van Coop komen trouwens gezonde traktaties. Ik heb ze net op de foto gezet en ik kan verklappen: alles was dit keer in een middag op. Sommige dingen haalden de shoot zelfs niet, want als ik me omdraaide, zaten die verdraaide rotkinderen alles op te vreten...

Blommig!

Ik ben niet vaak trots op wat ik maak. Want meestal denk ik 'dat kunnen anderen echt veel beter.' Gedachtes van een stomme volwassene. Als ik naar de freules kijk, kan ik wat trots betreft nog veel van ze leren. Elke tekening wordt gekoesterd alsof het een meesterwerk betreft. Gewoon omdat er tien minuten werk in zit en het er gezellig gekleurd uitziet. Maar nu heb ik een knutsel gemaakt die wel mijn goedkeuring kan wegdragen: een bloemenkrans. Van lege eierdoppen. Lulliger kan haast niet, maar serieus, het resultaat is verbluffend. 

Het hele hoe en wat van deze knutsel kun je lezen in de gids van de Coop die nu in de winkel ligt. En
Hier staat ook een stukje. De pagina's kan ik je helaas niet helemaal ongeschonden laten zien, aangezien de grote freule het ding aan de hele school heeft laten zien, waar ie letterlijk verslonden werd. Weer een gevalletje onbeschroomde trots. Maar erg moeilijk is het niet, dat spreekt vanzelf, wel rustgevend. Gewoon lekker eierdozen in stukjes knippen en verven en opplakken. Voila. Dat was eigenlijk de hele uitleg. Nu het toch bijna Pasen is, en je vast omkomt in de eierdozen, zou ik zeggen, begin vandaag! Dat knippen kost wel enige tijd namelijk. En je krijgt er spierpijn in je vingers van. Maar dan heb je ook wat.

Nah! Kijk nou hoe leuk! (Nog een laatste tip, gratis en voor niets: haal zo'n bledje waar 20 eieren op passen, daar knip je de mooiste blommen uit.)

De maakbare winter

 'Zeg, jij knutselt zeker heel veel met kinderen he? Zo leuk. Hoe doe je dat toch?' Dat zeggen mensen wel eens tegen mij. Ik ga jullie uit de droom helpen. Ik knutsel helemaal niet vaak MET mijn kinderen. Ik knutsel, mijn kinderen doen heel graag hun eigen zin. En dat kan niet als ik iets wil maken met een plan en een eindresultaat zoals ik het voor ogen heb. Dus al die gezellige foto's die ik maak voor het magazine van de Coop? Die zet ik in scene. En dan selecteer ik alleen de foto's zonder tranen en boze gezichten. Zo. Weer een droom aan diggelen. Maar! Er komt een maar. In het laatste winternummer zat een briljant knutselproject dat ik wel door de meisjes heb laten uitvoeren. Omdat het niet kan mislukken en omdat het vooral leuk is om te doen. En bijkomend voordeel: je kunt de knutsel na een dag weggooien. Ook wel eens verfrissend, aangezien zelfs elke papiersnipper hier altijd bewaard moet worden. 

Het gaat zo: maak met lijm een tekening op een beetje dik papier. Van gewoon lijmsporen, tot woorden of ingewikkelde geometrische patronen, alles mag. Weet je hoe leuk het is om eens een keer heel lang en hard in zo'n lijmpotje te knijpen. Score!

Daarna kieper je zout over je tekening heen. Heel veel zout, net zo lang totdat elke lijmspetter volzit. De rest van het zout laat je van het papier lopen en gooi je weg. Alweer een klusje dat iedereen leuk vindt.

 Dan ga je kliederen, met verf. Hele natte waterverf. Je maakt je kwast zo nat mogelijk en legt hem dan tegen je zoutlijm aan (Sneeuw noemden we het. Bij gebrek aan echte sneeuw moet je toch wat.) Dan gebeurt er iets heel tofs; de verf trekt vanzelf door de lijmsporen heen. Magisch effect, zelfs voor volwassenen. Daar kun je dus kinderen minstens een uur mee bezig laten zijn. Minstens. Met tongen uit de mond en af en toe een Oooooh en Aaaaah als de verfsporen bij elkaar komen. Uiteindelijk kun je alles laten drogen en even tentoonstellen, maar bereid je kinderen er ook op voor dat de kunstwerken weggegooid dienen te worden. De nepsneeuw brokkelt namelijk af als je het op wil hangen. Zit niemand op te wachten.

Het lieflijke tafereel van hieronder is dus echt. De objecten die verder subtiel in de foto gezet zijn ook, het zijn de andere knutsels die ik voor de Coop maakte. Vooral de ijskristallen vielen in de smaak, en hangen eerlijk gezegd nog steeds in de woonkamer. Zo kijken we de kou naar buiten in de hoop toch nog te kunnen schaatsen dit jaar. Soms kan je de natuur maar beter een handje helpen. 

 Hier vind je de werkbeschrijvingen van alle drie de knutsels. De rest van 'Aan de keukentafel' kun je ook online lezen en wel hier.

(bijna) Vakantie- doe-tips

Jawel, jawel, nog een nachtje slapen en dan is het .... zomervakantie!!! Tenminste, als je vijf jaar bent en naar school gaat. Als je moeder /jongere broer en zus bent dan niet. Dan is het de komende weken vooral onhandig. En druk, omdat de grootste freule ineens de hele dag op je lip zit. Vakantie of niet, we zijn in ieder geval vrij van die vreselijke school-run elke dag. Dat vind ik persoonlijk een enorm groot feest. Geen wegrennende en spartelende kinderen in regenpakken wurmen, korstjes oudbakken brood tot feestelijke broodtrommellunch omtoveren, of spugende baby's havermout proberen te voeren onder enorme tijdsdruk. Ik ben van plan de hele bende zes weken lang in pyjama te laten rondlopen. Of alleen in zwembroek, nog beter. (Nee natuurlijk niet mam, maak je geen zorgen.) 

Nou goed. Kinderen vrij, zeeën van tijd, jullie hebben nood aan leuke zomeractiviteiten. Dat voel ik gewoon zo aan. En ik ben de beroerdste niet, dus ik verzon drie knetterend leuke dingen om te doen, voor het ultieme vakantiegevoel in je eigen tuin. En weet je wat? Ik zette het nog allemaal in een leuk blaadje voor jullie ook. Dus hop hop, naar de Coop! En haal de 'Aan de Keukentafel'! En voor de luie mensch, hier de link naar het online blad. 

Wat echt heel erg leuk is om te maken, is de waterval. Gewoon alleen al voor de kick dat je helemaal zelf iets met een schroefboormachine gaat doen. (ik neem even voor het gemak aan dat ik vooral vrouwelijk publiek heb. Ben je man? Super leuk, je bent stoer! Ook met je schroefboormachine.) Kijk, ik woon met een Timmerman in huis. Dus hij doet de dingen met hamers, schroeven en machines. Maar ik kan dat ook heus wel. Op een blauwe maandag zaagde en timmerde ik zelf nog eens een keisterke konijnenren in elkaar. Met bouwplan en al. Maar nu ging ik dus een waterval bouwen. Met een plank, lege flessen en schroeven. Het leuke is, dit kan iedereen, want je kunt het niet verkeerd doen en het hoeft niet mooi te worden. Alleen leuk.

Het moeilijkste van de hele knutsel was nog wel het eindresultaat fotograferen. Want ik zette de waterval in onze buurttuin tegen een fleurig struikje en pakte mijn camera. Ik draaide me weer om, en zoals dat dan gaat zaten er ineens acht meisjes aan de waterval te pulken. Of ze ook mochten. Het is een wonder dat niet op elke foto tien handen staan. Maar wat ik dus wil zeggen: het ding is een hit.
  

 Wat ook heel leuk is om te doen, is een ijsstokjespuzzel maken. Ten eerste omdat je er krankzinning 

veel ijsjes voor moet eten. Ten tweede omdat je denkt dat je iets simpels maakt, en dat blijkt dan een waanzinnig moeilijke puzzel te worden. Het leukste van alles vind ik eigenlijk nog wel dat de grote freule eens een keer in het blad staat. En ook nog met haar verjaardagskroon die ze nooit meer af wilde zetten. 

Goed, als ik dan toch alle knutsels aan het promoten ben: ik maakte ook nog zelf magisch zand. Voor als het regent of het strand te ver weg is. Simpel, het ruikt lekker. En ik vond het ook fijn om het na het spelen gewoon lekker weg te mieteren. Speelgoed dat er daarna niet meer is, ik hou er van. 

Succes dus allemaal en fijne (bijna) zomervakantie! 

In elk potje een plantje

Jawel, jawel, er is weer een nieuwe 'Aan de keukentafel', het magazine van de Coop. Met mijn liefste kleine freule erin, die mij geduldig hielp bij het maken van pietepeuterige plantenpotjes. Dus, ontplop allemaal de champagne en wijn, friemel na het drinken een spriet vetplant in de kurk en u bent met z'n allen heel creatief, verantwoord (want gerecycled) en groen bezig. En vast ook hip, want planten zijn in. Niet dat planten ooit uit geweest kunnen zijn lijkt me, maar kijk maar eens in een willekeurig woonblad en je zult zien dat het vensterbankgroen je ineens weer tegemoet straalt. 

Nu moet je dus twee dingen doen: champagne drinken en een paar flessen spa achterover slaan en ook nog naar de Coop wandelen om het puike blad te halen. Want dan kun je lezen wat je met deze flessen aanmoet. Geen zin in lichaamsbeweging, geen Coop te vinden, of geen boodschappen nodig? Dan ben je nog maar een vingerklik verwijderd van mijn knutseltips. Kijk maar: klik HIER voor het online magazine.  Nu willen jullie allemaal deze lieve aaibare egel maken: 

En deze gezellige diervrienden met woest haar knutselen. En zonder haar, maar met tandenborstels, kralen, scharen of potloden erin zijn ze ook onmisbaar in ieder huishouden.  

Mochten jullie denken, zeg die oudste freule, mag die niet eens op de foto? Jawel, dat mag ze wel. Kijk maar: 

Ze haalde alleen het blad niet. Bovendien zit deze dame niet te wachten op een wijsneuzige moeder die zegt wat ze moet doen, voor de perfecte foto. 'Saaaaaaaai!' is haar korte maar accurate repliek als ik het eens probeer. En dan loopt ze weg. Of doet ze het omgekeerde. Of gaat zich maar weer eens verkleden. Maar verder is ze heel lief hoor. 

Goed, allemaal de groene vingers te voorschijn en aan de slag! Oh ja, meer knutsel inspiratie vind je tegenwoordig ook nog op de Coop site, en wel HIER. Toedeloe! Verheug je maar vast op het zomernummer, want dat wordt er een vol dolle (water)pret.