Nieuwe maan

In een week tijd vergat ik een studiedag van school, Otto's laatste dag op de babygroep van de crèche met bijbehorend afscheid en traktatie, raakte ik de enige fietssleutels kwijt die we elke dag nodig hebben en ik kan nog wel even doorgaan met dit lijstje, ware het niet dat ik de rest alweer ben vergeten. Dat is geen grap. Ik ben écht alles de hele dag kwijt. Niet alleen dingen, alles. Ik hoop dat het ooit nog goed komt. Voor nu wijt ik het aan de ijsmaan. Dat is de naam van de volle maan die vorige week scheen. Ik had er nog nooit van gehoord, maar iemand die ook alles kwijt was wees me erop. (ook een moeder met drie jonge kinderen en een zzp bestaan trouwens. Hier had ik nog geen link in gezien) Dat die maan voor verstoring zorgde en voor een nieuw begin. Een schone lei waardoor je afscheid kan nemen van oude dingen. En voor nog meer dingen waar volle manen als schuldigen voor aan zijn te wijzen. Als je googelt dat vind je enorm verhelderende dingen. Zoals dit stukje. Geinig. Maar vooral, als dit dan zo is, dan heb ik bij deze afscheid genomen van mijn gezond verstand. Dat was ik niet van plan. Mijn spullen moesten de deur uit, niet mijn hersens. Timmerlief is overigens van mening dat ik gewoon eens meer zou moeten slapen dan zes uur per nacht. Dat idee ga ik nu eens uitproberen. (zo meteen dus, als dit stukkie af is)

En dan nog eens een zeer ernstig portret van ons verse 'Maantje', want zo heet de nieuwe peutergroep van de crèche waar Otto morgen voor het eerst naar toe gaat. Mijn hemel. Alweer 21 maanden voorbij. Ernstig zie ik hem niet zo vaak, het is een druk, lachend feestnummer die broer. Een liefje. Een grappenmaker. Hij trakteerde trouwens toch hoor. Ik kan best nog net voor middernacht zakjes vullen met dingen uit mijn voorraadkast. Klei, rozijntjes, confetti, hij was er in de wolken mee. (Wist hij veel dat z'n zussen op zelf genaaide en bestempelde knikkerzakjes hadden getrakteerd toen ze afscheid namen.) 'Mooi! Mooi!' riep hij de hele weg naar het kinderdagverblijf toe, terwijl hij er drie tegelijk vasthield. Binnen trok hij niet eens zijn jas uit, maar begon hij meteen met uitdelen. Hij had onderweg al bedacht welk zakje voor welk kindje was. Echt. Hij noemde de namen erbij. En zo breekt inderdaad, ijsmaan of niet, een nieuwe fase aan. Het verse aan mijn babyjongetje is er af. Misschien wilde ik dat wel gewoon vergeten...

Broer en zus

Zus en broer
moeder en pop
kleuter en knuffel.
Ze zijn dol op elkaar.
Al duurt de liefde niet langer dan een paar minuten,
want jongensbaby's laten hun affectie graag blijken
met harentrekken,
wangenknijpen
neuskwijlen
en worstelen in het algemeen.

Ik hoop dat ze nog heel lang elkaar zo lief vinden...

Driedubbelzien

De laatste maand van het jaar is ingegaan.
En ook wel de meest krankzinnig drukke week van het jaar.
Sint, heel veel werk, nog meer Sint, adventtijd, en een eindeloze lijst met dingen die ik wil.
Het stemt me melancholisch dat alles zo snel voorbij gaat.

Ineens zag ik Otto
hoe groot hij alweer is.
(ik zag hem niet ineens,
ik zie hem heel veel,
maar ik zág het ineens.
Een jongetje, het baby-ige er alweer bijna af)

Ik bedacht me dat ik al heel lang de 'dubbelzien' foto  (klik) wilde maken
die ik van de meisjes maakte
in het pakje dat ik vroeger ook aan had.
Zij waren ruim 8 maanden toen ik dat deed.
Otto wurmde ik er nog net in
voor straf poepte hij het na de foto
tot de nek vol.

Zoals dat gaat met een derde
moeten dingen snel tussendoor
is er geen tijd meer voor een uitgebreide fotoshoot.
Het ging zo:
Twee zussen zet ik buiten op de stoep.
Wachtend tot we boodschappen zouden gaan doen.
In de gang prop ik baby in een krat
maak er snel een tiental bewogen foto's van
bedenk dat die andere twee dezelfde achtergrond hadden.
bedenk dat dat boven was
en bedenk dat ik niet naar boven kan lopen als de freules buiten staan
bedenk me dan dat het al lang leuk is
als er gewoon een foto van Otto met pak en krat is
en geef het op.
(Dit ook omdat er ondertussen buiten iemand van de fiets gevallen is
binnen baby op de tocht staat
en zus twee heel lief knuffels in het krat gaat proppen.)

Driedubbel zien is dus wat overdreven.
Maar overweldigend vind ik deze foto's wel.
Als je ze zo op een rijtje zet,
zie ik het pas.
Ik heb gewoon drie mensjes op de wereld gezet.
Poeh!

(de decembertranen wijt ik nog steeds aan de hormonen.
Hoe lang mag ik dat nog blijven doen?)

Kleine vos

Zo.
Otto is al bijna twee weken oud.
Dat betekent dat ik uit mijn bubbel moet stappen.
Het leven stopte niet op 1 mei,
om voort te kabbelen in mijn slaapkamer
als een tijdloze zone
tussen waken, slaapjes, luiers en voedingen door.
Dertien dagen zijn we verder
schoolvakantie is voorbij
en dus moet ik gaan doen alsof het leven weer normaal is.
Maar ja, dat is het niet
want ik heb een verse baby.
Dus ik hou me stiekem nog een beetje vast
aan de mistige nadagen van de kraamweek.

Het enige concrete dat ik in mijn bubbel deed
was stempelen, postzegels plakken en kaartjes vouwen.
Een heel rustgevend werkje.
Na Savine-vogel, Ianthe-egel hebben we er nu een Otto-vosje bij.
Een heuse rekel, een heerlijk woord voor een mannetjesvos.
Mijn knappe nicht Annemieke maakte weer een prachtig kaartje voor ons.
(En de te gekke stempel, en die fantastische vossenknuffels!)
En nu hebben we een echt drieluik.

In het kaartje schreef ik een tekstje voor hem,
waarin ik liet doorschemeren dat ik toch hoopte dat het
een lief slapend broertje zou worden.

Opgekruld in je holletje klein
Jij dapper vosje van een broer
Avonturen waar je zussen zijn
En rekelstreken op de loer ...

Maar lief slapend is het mannetje vandaag niet
wel heeft hij een heel tja, euhm, duidelijk stemgeluid.
Misschien had ik het woord rekelstreken toch niet moeten gebruiken.
Dat 'eigen wijsje' van Savine bleek ook een self fulfilling prophecy...