Hij leve hoog!

Nou ja, toen was mijn kleine baby ineens één jaar oud! Hoe kan dat? Tijd, ik blijf het raadselachtig vinden hoor. Mijn kleine mannetje, wil zelf graag groot worden. Hij slaapt ineens door, roept om de haverklap 'eten!', stapt sinds een week aan m'n hand de kamer door, wordt dolgelukkig van ballen en ballonnen en is intens tevreden als hij met spullen kan smijten en eten over tafel kan blaasspugen. Hij is woest, wild, trekt graag haar en wangen uit je hoofd, maar knuffelt ook heel graag en kan verbazingwekkend veel van z'n -niet zo voorzichtige- zussen hebben. En zo niet, dan schreeuwt hij de boel wel bij elkaar.

Gek toch wat zo'n eerste verjaardag met je (lees met mij) doet. De laatste week kon ik alleen nog maar dwepend naar mijn telefoon staren terwijl ik schattige babyfilmpjes van Otto keek. Ik moest van mezelf de bevalling van minuut tot minuut weer herbeleven (Weet je nog? Nu belde jij de verloskundige en moest ik kotsen. Prettige herinneringen.) en ik stond ineens met veel te kleine babykleertjes en veel te kleine luiers in mijn hand die eindelijk maar eens uit zijn kast moesten verdwijnen (iemand nog behoefte aan luiers maat 2?). Alsof ik deze week de tijd probeerde stop te zetten. Of op zijn minst hem probeerde bij te benen. 

De grote kleine man kreeg minifeestjes. Eerst op de crèche, waar hij op spookjes trakteerde. (Echt. Maak dit. Voor elke moeder/vader die geen tijd heeft, of zin, maar wel veel lof wil oogsten. Men neme: mandarijnen: servetten en elastiekjes. Laat kleuters de mandarijnen inpakken, teken oogjes met stift en klaar. Of als je gek wilt doen: steek er een prikker in en zet ze rechtop.)

Op zijn 'echte' verjaardag kreeg hij wat vrijmarkt vondsten (arme man. Dat zal zijn leven lang wel zo blijven... ) een zelfgemaakte auto van m'n Timmerlief (Hij had een uur de tijd. De wielen draaien niet echt. Maar nou én.) bakten de freules en ik een suikervrij appeltaartje voor hem, opa, oma en tante kwamen zingen en hij zelf kreeg er geen genoeg van om met z'n armen in de lucht Hoera! te juichen. 

Daarna propte ik drie kinderen en duizend tassen in de auto en reden we naar Texel. Bij voor het eerst jarig zijn hoort ook lang in de file staan, heel lang op een boot wachten en tot slot soort van midden in de nacht een kleffe broccoli en lauwe nepknakworst eten. Dolle pret. Op naar weer een jaar vol overwinningen, sprongen, groot worden (lopen, praten, zelf eten en wat zal hij allemaal nog meer gaan leren?!) en heel veel slik momentjes voor z'n melancholische moeder.

(was Ianthe niet ook net 1 geworden? Nee, kijk maar (klik). Dat is toch wel echt lang geleden. 

Een hand vol

Ik voel me een nieuwbakken moeder. Zo eentje die alles nog moet uitvinden, hoe dat nou werkt een kind grootbrengen. Maar nieuwbakken, nah. Noem me maar eerder een zeer slome leerling. Vandaag vierde ik namelijk mijn eerste moeder-lustrum. Vijf hele jaren oud is die grote Savine ineens. Ik weet echt niet wanneer dat is gebeurd. Ik kan me nog herinneren hoe de moestuin rook, toen daar m'n vliezen braken. Ik weet nog hoe ik een week later voor het eerst met baby buiten de bloesemende bomen zo overweldigend vond. Het eerste badje, de gebroken nachten, de eerste stapjes, woordjes, alles weet, voel en ruik ik nog. Alsof het eergisteren was. 

Maar het allergekste vind ik dat ik zelf nog weet dat ik vijf werd. Ik had een roze jurk, de allermooiste verjaardagskroon, en rolschaatsen. Ik was met dat alles intens gelukkig. Ik weet het nog, en daarmee was ik al heel erg ik. Die herinnering hoort bij mij. Dat hele kleine kindje dat ik ooit kreeg, is Savine vanaf nu echt niet meer. Ze maakt nu eigen herinneringen die ze niet meer zal vergeten. Ze is zichzelf al geworden en kan dat nu alleen nog maar meer worden. 

Nou goed, deze sentimentele oude moeder moet duidelijk naar bed. Maar niet voordat ik heb verteld hoe het kwam dat er in mijn woonkamer ineens een immens roze- paars oorbellenwinkeltje kwam te staan. Dat ging zo: er moest een kado komen. Nee, een Kado. En tot nu toe is het ons gelukt om de freules voor elke verjaardag iets te geven wat we zelf hebben gemaakt. Dit jaar liet ik het aan mijn Timmerman over. Hij trok met twee werkvrouwen naar 'de Mier' (zijn werk dus) om iets te maken wat ik zo ongeveer omschreef als: 'leuk een klein soort keukentje voor in de tuin. Gewoon een plank waar we een bakje water in kunnen hangen weet je wel?' Dat soort omschrijvingen moet je dus nooit, NOOIT aan een timmerman geven. Die begrijpen daar niks van en gaan dan met enorme platen hout in een enorme werkplaats aan de gang. En dan bouwen ze iets enorms. En onze tuin is heel erg, ehm, petite. 

Het keukentje werd dus een oorbellenwinkeltje. Dat krijg je als je de grote freule het zelf laat verzinnen. Nog iets wat je dus NOOIT moet doen. En toen vroeg de Timmerman: 'moet er niet ook wat verf op?' Dat moet je ook NOOIT aan twee meisjes vragen. Er moest dus roze op. En paars. Ze schilderden het wel helemaal zelf. En zonder knoeien. Dat moet ik ze nageven. Al kreeg m'n lief wel een hartaanval toen de kleine freule het voor elkaar kreeg om een kleine emmer verf in een grote emmer verf te laten vallen. Heeft- ie ook weer allemaal zelf opgeruimd, dus daar had ik dan weer niet zoveel last van. Toen bleek het kleine 'dingetje' voor in de tuin niet meer in de auto te passen en moesten er hele bussen aan te pas komen om het bouwwerk te vervoeren. En uiteindelijk staat het Kado dus niet in de tuin, maar in de woonkamer. We moeten er maar heel veel van gaan houden. De liefde spat er wel vanaf, dus zoals dat gaat willen we er straks natuurlijk nooit meer vanaf. 

Toen we toch zo lekker alles zelf aan het maken waren, bakten we ook nog maar eens (overheerlijke) zoete popcorn om uit te delen. Met stip de allergoedkoopste traktatie ooit. Men neme: een pak koffiefilters, wat stempels, een zakje maiskorrels, een klont boter, een lepel suiker en een lepel honing. Klaar. Ongeveer. Dertig zakjes maken is veeeeeel. Maar goed, slapen is toch zwaar overschat, dus toen bleef er ook nog tijd over om een verjaardagsshirt in elkaar te klussen. Ze hield hem bijna een dag aan. Toen kwam oma. Met een jurk. Dus daar ging de prinses, op naar haar favoriete hobby: verkleden. En taart eten. Hieperdepiep! Nog twee feestjes te gaan... 

Het is van hout

Vandaag mag het even. Zwijmelen alsof ik een verliefde puber ben. Precies vijf jaar geleden propte ik mijn zeven maanden zwangere buik in een immense trouwjurk om die Timmerman van mij eens even met een ring en een ja-woord voor eeuwig aan me te binden. We vonden het geinig, leuk, en liefdevol om zo'n verkleedfeest te geven. Een wit kasteel, een witte jurk, een bloemenzee en iedereen hoedjes op. Zo hadden we het bedacht. Maar wie wist dat behalve wij, zo ontzettend veel mensen gelukkig zouden worden van het feit dat wij met elkaar gingen trouwen? We werden urenlang overstelpt met lieve woorden, wensen, knuffels verrassingen en heel veel liefde... Ik zweefde, wij zweefden. Van geluk.

Dus vanavond denk ik terug aan...

... die allermooiste bos bloemen die ik ooit van mijn liefje kreeg

... de sterkste man van het bos die me voor het altaar nog kwam opeisen

... en de prinsessen die hem uiteindelijk mee het bos in lokten 

... onze moeders die zo prachtig spraken tijdens de ceremonie

... de bloemen, de hartjes, de slingers, de ballonnen, alles, overal!

... de prachtige muziek die onze lieve vrienden voor ons speelden

... het lieve prentenboek over ons dat mijn getuigen hadden gemaakt!

... die taartentafel. De taarten. Gewoon AL DIE TAARTEN die iedereen voor ons bakte. Ik wil ze nu!

... de brandende vuurtjes

... de lieve woorden van iedereen die Brol de trol gebundeld aan ons gaf

... het vuurwerk

... het verdwalen met ons tweetjes omdat de tomtom in een andere auto zat en wij van gelukzaligheid niet meer konden nadenken of sturen

... het overheerlijke diner met zoveel mooie speeches en ook nog een indrukwekkende trouwkrant

... de hotelkamer waar de cheesy hartjes die de dag overheersten, die kamer helemaal overnamen

... en het moment dat we dachten in diepe slaap te kunnen vallen, maar dat daar toen onze uitzinnige getuigen de kroeg beneden betraden

... en dat we de nacht dus eindigden in badjas met ontploft haar aan de bar. 

... en als laatste, maar eigenlijk als eerste, dat wonderlijke moment dat wij met z'n tweetjes in de auto zaten te wachten om de laatste honderd meter te rijden naar de oranjerie en daar een discussie voerden over de soort kus die we na het ja-woord zouden gaan geven. Lang? Kort en vaak? Nou ja, je snapt het. Ingewikkelde materie. Er stopte een auto, een aftandse eend, waar een harige hond zijn kop uit het achterraam stak en een baardige man en een lappenvrouw ons stralend van achter het stuur aanspraken. Of we er klaar voor waren? Waarop wij zeiden dat we ons vooral druk maakten over de kus. 'Met die kus komt het wel goed,' zei de man. 'De kunst is om het daarna leuk te maken en te houden.' Lachend reden ze weg, ons achterlatend met een tintelend gevoel dat we net in een soort ingewikkeld spiegelbeeld van de toekomst hadden gekeken. Want eigenlijk waren zij veel meer wij, dan het bruidje en de bruidegom die zo opgedirkt in een cabrio zaten.

En nu is het dan vijf jaar later. Wat hebben we hard geleefd. Drie kinderen op de wereld gezet, twee keer ons huis verbouwd, twee eigen bedrijven gestart, een vaste baan aangenomen. Ons huwelijk viert vandaag zijn verjaardag,  het is van hout geworden. Klopt. We zijn robuust en we timmeren er graag op. Proost! 

De prachtige foto's werden gemaakt door  fotografe Annie Hoogendoorn.

De dingen die ik leerde deze zomer

De vakantie lijkt al eeuwen geleden,
gek is dat toch hoe tijd snel je herinneringen opslokt.
Bovendien ben ik compleet in de war.
Buiten is het zomer, terwijl het herfst hoort te zijn.
En in de vakantie was het herfst terwijl het zomer hoorde te zijn.
Het kan verkeren.

Nu ik dan toch zo zit te mijmeren
en het liefst me al ijs etend in de zee zou willen werpen,
kwam ik tot enkele inzichten.
Scherpe inzichten, al zeg ik het zelf.
'Wat ik leerde van deze vakantie'
noem ik ze.
Gaat-ie:

1. Ik ben heel slecht in vakantiedagboeken afmaken.

Elk jaar begin ik vol frisse moed. Ditmaal had ik er zelfs een hele nieuwe vorm voor uitgevonden.
Een soort invulvriendenboekje maakte ik. Waarin ik elke dag de stemming, het diner en de hoogtepunten invulde.
Leek me haalbaar. Dat was het, tot dag 9. Daar is het gestrand.
Interessant om te bedenken hoe dat komt.
Maakte op dag 9 de totale ontspanning van mij meester?
Dat ik niet eens meer wilde bijhouden hoe ik me voelde?
Was ik plotsklaps volledig zen en mindfull in het moment aan het zijn?
Ik denk het eigenlijk niet.
Dat had te maken met punt 2 van de vakantie inzichten:

2. Vakantie met kinderen is nooit rustig en ontspannen. Het is retedruk. En leuk.

Elk jaar trap ik weer in de valkuil. Ik verheug me op het grote niksdoen.
Uitslapen.
In de zon liggen.
Lekker dineren en tot diep in de nacht met manlief keuvelen.
Dit alles kun je wel doen, maar daar heb je alleen jezelf mee.
Uitslapen: per toerbeurt. Niks romantisch aan.
Tegen de tijd dat je je bed uitrolt, staan de middagslaapjes van het grut weer op het programma
en komt er van leuke dingen doen die dag niks meer.
In de zon liggen: Kan. Met drie kinderen op je springend.
Niet zo ontspannend. Bovendien: moet er wel zon zijn.
Lekker samen dineren in een restaurant. Kan. Moet je oppas op vakantie meenemen.
Hadden wij niet. We dineerden met z'n allen. Heel leuk.
Moet je wel voor acht uur klaar zijn, anders escaleert de boel.
En geen driegangenmenu nemen.
Kortom:  vakantie is net als thuis.
Leuk, druk. En hard werken.
Eigenlijk drukker. Want je wil allemaal leuke dingen doen.
Kom ik bij punt 3 op terug.

3. Ik wil veel, veel, veelsteveel

Da's geen vakantie inzicht. Dit is een vaststaand feit.
Al mijn hele leven een probleem.
En ik ben de enige hier thuis die al die leuke dingen wil doen.
Sta ik onrustig te trappelen omdat er ergens een rommelmarkt is.
Terwijl de rest zich wel op een kleedje met een boek kan vlijen.
Heb ik een gefrustreerde ochtend, omdat ik denk dat ik alles mis,
zij niet.
Gaan we wel naar zo'n groots aangekondigde markt,
is het net niet leuk.
Drie verregende standjes met Peruaanse panfluiten. Dat werk.
Wil ik meteen iets anders.
Wandelen, of ergens wat lunchen, wat dan ook.
Maar de rest van het gezelschap niet.
Die moesten al helemaal mee naar die verdomde markt.

4. Ik kan niet omgaan met slecht weer.

Ik heb gehuild
in bed
omdat het regende
en 9 graden was.
Verdient geen schoonheidsprijs.
Maar het régende!
De hele dag!
En mijn enige vakantieaankopen waren:
een jas, een dikke trui en kaplaarzen.
Nou vraag ik je, dan mag je toch best even grienen?

5. Vakantie duurt altijd te kort.

Want de laatste dag was het mooiste van de hele vakantie.
En dan wil je meer.
Altijd.

6. Ik ben heel slecht in thuiskomen.

Feit.
Haat ik.
Word al onredelijk in de auto terug.
Staan daar al die honderden tassen met smerige was en etensresten
en vakantieschatten in de gang.
Ontzettend in de weg te staan
zeker met de wetenschap dat je de komende drie weken bezig bent
de strandtentjes weer op zolder te bergen en een plek te verzinnen
voor de nieuwe collectie schelpen.
Bovendien zijn alle planten dood,
heeft de kat uitgebeten plekken in je vloer gekotst
en zit er niks in je ijskast
zodat je meteen weer boodschappen moet gaan doen.
Ik zei al: ben ik echt heel slecht in.

7. Vakantie heb je nodig om elkaar weer helemaal fantastisch te vinden.

De grote freule die zingend en lichtrijdend op een pony door de hei draaft.
De kleine freule die net als ik 's avonds in de zee met haar voeten wil staan om de zon onder te zien gaan.
De kleine grote broer die hikkend van de lach in de tuin met z'n zussen ligt.
De timmerman die licht snurkend in een duinpan in slaap dommelt terwijl er om hem heen tikkertje wordt gedaan.
Stuk voor stuk een overlopend hart.

8. Ik word heel gelukkig van onverwachte dingen.

Ontdekken van nieuwe plekken.
Heerlijke gerechten,
mooie stadjes
of nieuwe uitzichten.
Schatzoeken in de wereld.

Nou genoeg gebazeld.
Op naar de volgende vakantie!!!
(Er komen meer vakantiefoto's.
Dat is alleen zo veel werk.
Nog een piepklein inzichtje dan:
Ik maak er te veel.
Ik wil alles vasthouden, vastleggen.
Ik wil dat het allemaal niet voorbijgaat.
Zoiets.)

Ontdek je plekje

Vakantie.
Ik dacht dat dat betekende dat ik veel tijd zou hebben.
Dat is dus niet zo.
Wat ik wel veel heb is was.
Van die lekkere vakantiewas met aangekoekte ijsresten en korsten jam erin
en vergeten natte strandhanddoeken in een tasje.
En ook rondzwervende rotzooi
plus twee freules die aan nooit meer slapen doen.
Maar dolle pret hebben we hoor, daar niet van.

Alleen in het weekend, zo'n drie weken geleden was er tijd.
Toen waren de freules uit logeren.
En deden wij een 'ontdek je plekje' in de provincie.
Met al dat mooie weer moest er natuurlijk wel gezwommen worden.
Zo eindigden we bij de Lek.
Waarbij ik alleen maar aan dat liedje van Kinderen voor Kinderen moest denken.
Van die vader die alleen maar zware shag rookte en toen dood ging.
Maar zo treurig was het gelukkig niet op onze zwemstek.
Ik las er zowaar een boek
en keek nog maar eens goed naar mijn twee knappe mannen.