In het midden van de zomermaand

De zon straalde, de bloemenkransen waren gevlochten, het picknickveld was gevuld. Wat een heerlijke Sint Jan viering! Het is me toch intens genieten als hele stromen mensen met bloemenkransen op, door de stad fietsen op weg naar Amelisweerd. Het voelt een beetje alsof je bij een geheim genootschap hoort als je de rest van de mensheid je gek ziet aanstaren met je krans op. Ik zit me erom te verkneukelen. Lekker sektarisch en een prachtig gezicht bovendien. Om voor mezelf te spreken: ik vind zo'n picknick met veel kinderen gewoon leuker met bloemenkrans, fles wijn en een vuurtje om overheen te springen. 

Zo gebeurde het dat ik in een gelukzalige roes met volle bakfiets met kleden, manden eten en de kleine freule terug fietste naar de stad. En dat ik toen van het ene op het andere moment om kiepte. BAF. Op het afvalt. Spullen overal. Kind geplet. En net geen auto, thank god, bij het anders altijd zo drukke kruispunt waar we op de grond lagen. Ik weet nog steeds niet wat er gebeurd is, maar ik vermoed dat ik met de velg van het wiel, net een stoeprandje heb geraakt, waardoor we op z'n kant gelanceerd werden. Realitycheck. Van een onaards idyllisch feestje naar het asfalt. Dat was rauw wakker geschud worden uit de midzomernachtsdroom.

Daar we net onze moed getoond hadden door over een vuur te springen, stonden we nu voor een ietswat grotere uitdaging. Gelukkig schoten lieve omstanders te hulp om ons overeind te hijsen, de spullen bij elkaar te graaien en om te kijken of we nog heel waren. Dat bleek een heel eind het geval. De fiets niet. Die duwden we tot een strategisch punt, vlakbij een bushalte. We trokken alle kleren die erin lagen over elkaar aan, sjouwden alle tassen en spullen mee en vervolgden manmoedig onze weg met de bus tot we vlakbij huis waren. Eind goed al goed. 

Iemand op Insta zei me ooit, na het zoveelste mislukte verhaal/ avontuur dat ik deelde: Het Leven Van Marrit Is Nooit Saai. En zo is het. Die zet het nu in als geuzenstrijdkreet als er weer eens wat mis gaat. Nooit saai! 

Hoe de bloemenkransen de vorige jaren stonden, zie je HIER 
(weet je nog, met het jaar dat het niet doorging, en toen baby Otto ook een krans had)

Opruiming

Zo tegen het eind van het jaar wil ik graag schoon schip maken. Dit jaar moet afgesloten worden, zodat we fris en opgeruimd aan een nieuwe kunnen beginnen. Alleen, dat is onmogelijk. Nu heb ik het een keer niet over het zwijnenhol waarin ik woon. Dat heb ik al lang opgegeven. Ook mijn werkjaar lijk ik mooi af te kunnen sluiten, met leuke nieuwe klussen op het programma van volgend jaar. Nee, ik heb het over jullie. Over de onwaarschijnlijke verwaarlozing van dit blog. Van de duizenden foto's die klaar staan om bekeken te worden, bewerkt te worden en vooral op de verhalen die erbij verteld moeten worden. Maar het is zo veel. Die opruiming red ik niet op tijd. 

Toch moet er iets. Want ik sloeg vandaag een ouderwets fotoboek open. Uit de tijd dat ik nog dingen af liet drukken, en dan inplakte met snedige onderschriften of leuke herinneringen. Het was zo fijn. Een bladzijde en ik wás weer in 2004. Toen ik een scriptie aan het schrijven was of een romantische wandeling in de sneeuw maakte. En daarna liet Facebook me ook een foto uit lang vervlogen tijden zien, te weten vijf jaar geleden, toen de Timmerman met een heel klein Savientje op schoot gewoon midden op de dag een dutje deed. Het vervulde me met weemoed. Niet naar het onderschrift van die laatste foto, want daar stond dat het kind ziek was en de vader wel zes keer eruit was geweest 's nachts, dus dat het schattige slaapje meer een genadeloze uitputting was. Maar wel naar alle tijden die zo snel voorbij vliegen. Die in mijn herinnering eergisteren waren, maar dat dat dus gewoon niet waar is. 

Daarom ga ik gewoon dit doen. Foto's die al maanden klaar staan om gedeeld te worden, ook gewoon maar eens delen. En dan niet altijd met een lekker doordacht verhaal. Maar gewoon. Delen, omdat het anders niet gebeurt. En dan vind ik ze nooit meer terug. In de krochten van mijn krakende computer in ieder geval niet. Want als ik eerlijk ben zou ik die als allereerste moeten opruimen. Maar ja. Da's echt lang zo leuk niet als dit blog schandalig vol proppen in deze laatste weken van het jaar. 

Dus zie hier. De jaarlijkse cheeeeeesy fotoshoot voor Vaderdag. Die doen we elk jaar omdat Vaderdag daar om vraagt. Zodat er ooit een hele serie is ontstaat van foto's van het trio met hartjes en andere zoetsappige liefdesuitingen. Deze keer was het heel leuk. Savine maakte met twee vriendinnetjes de tekening op de tuinmuur en de dames wilden maar al te graag op de foto voor hun pappa. Maar toen kwamen mijn eigen kinderen. Die dat hele fotograferen zo langzamerhand wel gezien hebben. Tenminste, als ze moeten doen wat ik zeg. Namelijk met z'n drieën dezelfde kant opkijken. Ik probeerde het vorige week weer, in de sneeuw. Onbegonnen werk. Er staat er altijd een te huilen, iemand loopt boos weg en de derde is al weer vergeten dat het ergens mee bezig was. Het lijkt het echte leven wel. En dat is toch wat ik het liefste zie. 

Enfin, lieve bloglezers. Houd u vast. Ik ga een stortvloed aan gedachtes en foto's uitstorten. Opgeruimd het nieuwe jaar in! 

Herfst in de war

We hadden herfstvakantie. Die is altijd om binnen te knutselen, een natte boswandeling te maken en warme chocolademelk te drinken. Maar nu even niet. Nu lagen we op het strand, zwommen we, en maakten we zandkastelen. Dat was raar. En nogal leuk. 

Dus ik kan nu een heel verhaal ophangen over klimaatverandering en wat we daaraan zouden moeten doen. Of het nut van vakantie aan het strand voor stadse bleekneusjes. Maar eigenlijk heb ik gewoon geen verhaal. Ik zat ronduit gelukkig in het zand. Te kijken naar mijn zoon die een vishengel had gemaakt van een tak. Naar mijn dochter die de zee inrende. Naar mijn andere dochter die een winkeltje in schelpen begon. Naar een vader en dochter die samen de handstand oefenden. De zon scheen, mijn zoute haar druppelde. Om de hoek zat een terrasje met Texels bier. En dat was alles wat er was. En alles wat er is.

Als ik nou goed in geduld en yoga was geweest, had ik me daar op het strand per direct om laten scholen tot mindfullness coach. Zodat ik daar altijd had kunnen blijven zitten. Helaas. Bourgondische levensgenieter it is. Ieder z'n talent. 

Dat herfstvakanties er elk jaar echt anders uitzien, zie je hier.

Lucht en licht

Ik vind dat wij, mensen van de moderne wereld, maar veel moeten kunnen. Niet alleen moet je voorkomend, vriendelijk en representatief zijn, nee een goed gewaardeerd burger heeft tegenwoordig én waanzinnige succesvolle carrière, een huis dat op elk moment van de dag in een woonblad kan, een relatie waar iedereen jaloers op is, kinderen die op een Oilily poster kunnen staan wegens eigenheid, knapheid en stijl, is tevens opvoed- en lifestyle coach, heeft tachtig beste vrienden om lekker vaak 'een hapje mee te gaan eten' of iets cultureels verantwoords mee te doen, gaat minstens twee keer per jaar helemaal uit z'n dak op een festival, maakt ondertussen wereldreizen, weet alles van killerbody's, glutenvrije diëten en cross fit oefeningen of yoga, heeft drie unieke hobby's en doet dit alles ook nog achteloos ontspannen, terwijl het verslag ervan op alle mogelijke social media kanalen te volgens is waar duizenden mensen op likes klikken. Alleen van het lezen van deze zin zakt de moed me in de schoenen. 

Volgens mij is het niet mogelijk, zo'n leven. Dat je álles moet kunnen. Ik haal echt nog niet eens een kwart van dit lijstje. Daardoor voelt alles grotendeels aan als een mislukking. Als falen. Je huis een zooi? Treetje naar beneden op de algemene geslaagsheidsladder. Al een half jaar niet meer met vrienden uit eten geweest? Oei, sociaal isolement. Of is het een persoonlijksheidsstoornis waar direct een therapeut aan te pas moet komen? (tijdgebrek is namelijk echt geen enkel excuus.) Al twee jaar niet meer gesport dan heen en weer fietsen naar school? Dan ga je heel snel dood wegens gebrek aan fitheid. Hoe kun je überhaupt leven als je niet heel veel en bewust beweegt en je strak traint? Worstelen met woedeaanvallen van kinderen, werk dat best wat enthousiaster aangepakt mag worden, een relatie waarbij zelfs een kus voor het slapen gaan er grotendeels bij inschiet aangezien de wederhelft al wegens uitputting keihard ligt te snurken, dat zijn niet de succesverhalen waar je geacht wordt mee aan te komen. Loop maar weer een stapje harder, dit moet beter kunnen. 

Nu kan het zo zijn dat alleen ik dit zo ervaar. Best goed mogelijk aangezien ik ergens een perfectionistische inborst heb. Het is niet zo snel goed genoeg. En verder heb ik gewoon niet zo veel aanleg voor huishoudelijk werk, planning, zelfdiscipline. Hmmm, eigenlijk voor alle algemeen gewaardeerde eigenschappen niet. Klinkt dit als een treurig relaas? Misschien. Noem het een worsteling. Een zoektocht naar een leven waar de dingen waar ik niet onderuit kan komen en de dingen die ik graag doe in balans zijn. 

Dit weekend was ik op Terschelling. Met zestig vrienden, de Timmerman en geen kinderen. Dat was een nogal unieke situatie. Het was de quality time die ik nodig had met mijn echtgenoot, tegelijk met de leuke dingen doen met vrienden, het avontuurlijke reisleven, het extreem veel bewegen voor een strak lijf én tot diep in de nacht veel te veel bier drinken. Alles in een. Ik ben er kapot en opgeladen van. Maar het kon. Alle achterstallige dingen van dat gebalanceerde leven in een weekend proppen en we kunnen er weer tegenaan.

Ik genoot intens van adembenemende zonsondergangen (ooooh herfstlicht!), fietstochten (ooooooh zadel wat haat ik je nog steeds), twee uur durende strandritten op een Fries (vliegend over het strand en stampend in de branding), een Kubb toernooi (met stokken gooien en brullen tegen tegenstanders is altijd goed) het toneelspelen met een handje vol vrienden (onder een sterrenhemel in een verlaten en aardedonker bostheater), het grappen maken, het samenzijn, het zingen, het oesters zoeken op het wad (en ze modderig in je mond laten glijden (best wel goor eerlijk gezegd, maar het idee was zo fantastisch dat de smaak van ondergeschikt belang is)) van álles!

Ik besefte me plotseling één ding. Van alle dingen die je geacht wordt te kunnen, kan ik niks. Daarom voelt de hele bliksemse bende meestal als totaal mislukt. Maar ik heb wel een talent voor iets anders. Dat is genieten. Van hele kleine dingen. Dingen die voor mij al het gedoe de moeite waard maken. Kijk, ik voel heus wel iets van zelfvoldoening als ik samen met de hulp vier uur lang poets en ploeter zodat het huis weer bewoonbaar is. Maar gelukkig word ik er geen seconde van. Wel van zonnestralen op mijn gezicht. Van onverwachte avonturen. Van zwemmen in een koude zee. Dauwdruppels en mist. Vrienden die bijna in de slappe lach stikken. Elfjes die Halleluja zingen, maar dan heel vals. Van jutters met een salami in hun wetsuit. In het donker fietsen met mannen in mantels. Mensen die liedjes schrijven. Mensen die liedjes zingen. Roze reflectie in het waddenwater. De geur van bos. De geur van zee. Saamhorigheid van totaal verschillende mensen. Herinneringen ophalen. Herinneringen maken. 

Het lijstje met dingen die je geacht wordt te kunnen, zou ik willen laten schieten. Als iedereen nou eens een heel andere prioriteit op een zet: Maak mooie herinneringen. Dan zou de wereld er een heel stuk vrolijker, vriendelijker, en fijner uitzien.

Oh, de liefde!

Ooit schreef ik dit blogje (klikkerdeklik) over het feit dat ik vind dat iedereen moet trouwen. Maar dat is eigenlijk niet helemaal waar. Dat blogje schreef ik vooral omdat ik van mening was dat mijn bróer maar eens moest gaan trouwen. Het is alleen zo dat als zussen dat zo maar in persoon tegen hun broer zeggen, dan meestal het tegenovergestelde gebeurt. Ofwel ze willen nooit meer trouwen, ofwel ze nodigen je niet uit omdat je zo'n bemoeial bent, ofwel je woorden verdwijnen in het luchtledige en je broer spreekt een jaar niet meer tegen je. Dus ik dacht zo een slimme list te hebben verzonnen met dat blogje. En jawel. Het duurde even, (Hij moest per se een aanzoek doen op een besneeuwde bergtop waar zij eerst in katzwijm zou vallen voor zijn skikunsten en dat ze dan helemaal alleen op de wereld zouden zijn voor dé vraag. Streber...) maar het heeft verdomd goed gewerkt. Getrouwd werd er!

In juni hadden we een heus huwelijk met alles erop en eraan. Het was zalig. Zie hier een gelukzalige familieaangelegenheid waar ik schaamteloos allemaal foto's van op internet plaats omdat ze gewoon heel leuk zijn. En omdat we allemaal ons best hadden gedaan iets bij elkaar passends aan te trekken. We hadden zelfs onze haren gevlochten en nagels gelakt en nieuwe schoenen gekocht. En omdat we allemaal heel blij en gelukkig waren en zo hard lachten dat we kramp in onze kaken kregen, wil ik dat graag aan jullie laten zien. 

Niet alleen de meisjes waren in hun nopjes als bruidmeisjes. De hele familie was gemobiliseerd. Mijn moeder was voor de gelegenheid een dag ambtenaar van de burgerlijke stand geworden, ik mocht een handtekening zetten bij wijze van goedkeuring van het huwelijk. En in die rol van getuige mocht ik ook het bruidspaar toespreken. Ik dacht 'ik maak een grap en een grol, wens ze veel geluk, en klaar'. Maar zo simpel bleek het ineens toch niet te zijn. Want zoals ik al in dat vorige blogje over trouwen schreef :

Vier de liefde! Wat hoe bijzonder is het als je zo maar iemand tegenkomt in je leven die je nooit meer los wilt laten? Iemand die je ziet, je kent, je doorgrondt, je liefheeft, je snapt, je steunt, er voor je is. Ik denk dat dat een van de mooiste dingen is die je kan overkomen. 

het is dus een van de mooiste dingen die je kan overkomen. Daar kon ik niet even een flauw grapje over mijn kleine broertje bij gaan maken. Dat moest op zijn minst een literair meesterwerk worden, met heel veel diepgang en eyeopeners en het liefst ook met tranen van geluk. Moeilijk joh! Kon ik natuurlijk helemaal niet. Twee dagen voor het hele gebeuren, ik had eindelijk een pak gevonden waar ik niet moddervet in leek (wat ik wel ben, maar dat zag je niet zo goed in de spiegel van het pashokje) en ook nog schoenen waar ik zelfs op kon lopen, kreeg ik er bijna een paniekaanval van. Ik had al vijf uur naar een knipperende cursor op een leeg scherm zitten staren, bijna een huwelijks ABC'tje overwogen, en toen schreef ik het midden in de nacht in een keer op. Wie ik denk dat mijn broertje is, en hoe leuk hij geworden is dankzij zijn -inmiddels- vrouw, hoe leuk ik het vind dat ik er nu een (schoon)zus bij heb en ook allemaal ingewikkelde dingen hoe het leven als getrouwde mensen is.

Dat hele gepieker over die speech, de woorden die er uit voort kwamen en de tranen die er bij de bruid toch over vloeiden (yes!) vond ik eigenlijk nog wel een van de bijzonderste dingen van de dag. Wanneer zeg je je broer nou wat je van hem vindt, wat je van hem waardeert en hoe veel je van hem houdt? Nooit! Waarop ik weer tot dezelfde conclusie kwam als in die eerste blog: trouw allemaal! Daar wordt iedereen om je heen ook gelukkig van! 

En wil je zelf écht niet trouwen? Haal dan in godsnaam je broer of zus over om het wel te doen. Want dit was het leukste feestje ooit, bijna beter dan mijn eigen huwelijk. Nu had ik wel tijd om uitgebreid taart te eten, met al mijn ooms en tantes te kletsen, ongegeneerd hard te dansen omdat ik geen immense trouwjurk aan had en op afstand te genieten van alle liefde die het bruidspaar over zich heen gestort kreeg. Oh, de liefde...

Credits voor de laatste acht foto's gaan naar fotografe Raisa Zwart