In het midden van de zomermaand

De zon straalde, de bloemenkransen waren gevlochten, het picknickveld was gevuld. Wat een heerlijke Sint Jan viering! Het is me toch intens genieten als hele stromen mensen met bloemenkransen op, door de stad fietsen op weg naar Amelisweerd. Het voelt een beetje alsof je bij een geheim genootschap hoort als je de rest van de mensheid je gek ziet aanstaren met je krans op. Ik zit me erom te verkneukelen. Lekker sektarisch en een prachtig gezicht bovendien. Om voor mezelf te spreken: ik vind zo'n picknick met veel kinderen gewoon leuker met bloemenkrans, fles wijn en een vuurtje om overheen te springen. 

Zo gebeurde het dat ik in een gelukzalige roes met volle bakfiets met kleden, manden eten en de kleine freule terug fietste naar de stad. En dat ik toen van het ene op het andere moment om kiepte. BAF. Op het afvalt. Spullen overal. Kind geplet. En net geen auto, thank god, bij het anders altijd zo drukke kruispunt waar we op de grond lagen. Ik weet nog steeds niet wat er gebeurd is, maar ik vermoed dat ik met de velg van het wiel, net een stoeprandje heb geraakt, waardoor we op z'n kant gelanceerd werden. Realitycheck. Van een onaards idyllisch feestje naar het asfalt. Dat was rauw wakker geschud worden uit de midzomernachtsdroom.

Daar we net onze moed getoond hadden door over een vuur te springen, stonden we nu voor een ietswat grotere uitdaging. Gelukkig schoten lieve omstanders te hulp om ons overeind te hijsen, de spullen bij elkaar te graaien en om te kijken of we nog heel waren. Dat bleek een heel eind het geval. De fiets niet. Die duwden we tot een strategisch punt, vlakbij een bushalte. We trokken alle kleren die erin lagen over elkaar aan, sjouwden alle tassen en spullen mee en vervolgden manmoedig onze weg met de bus tot we vlakbij huis waren. Eind goed al goed. 

Iemand op Insta zei me ooit, na het zoveelste mislukte verhaal/ avontuur dat ik deelde: Het Leven Van Marrit Is Nooit Saai. En zo is het. Die zet het nu in als geuzenstrijdkreet als er weer eens wat mis gaat. Nooit saai! 

Hoe de bloemenkransen de vorige jaren stonden, zie je HIER 
(weet je nog, met het jaar dat het niet doorging, en toen baby Otto ook een krans had)

Sint Jan- de regenman

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik een sucker voor tradities ben. Ik hou ervan als dingen terugkomen. Dingen die mooi zijn, waar je je elk jaar weer op kunt verheugen. De halve perziken uit blik met cranberrysaus met kerst, een uitzinnig gedekte ontbijttafel als er iemand jarig is, en alles wat met sinterklaas te maken heeft. Ik hou er van. Het zijn gelukjes. 

Zo heb ik aan mijn rijtje 'lievelingsdingen in het leven' een paar dingen toegevoegd sinds twee jaar geleden de grote freule naar school ging. Zo bleek ik ineens immens veel gevoelens voor het pinksterfeest te hebben, omdat iedereen dan in het wit naar school mag en om een meiboom gaat dansen, terwijl ze ijl liedjes zingen. Héérlijk! Of Sint Maarten, dat had ik een paar jaar geleden nog nooit gevierd, maar sinds ik een paard bij kaarslicht onder de dom zag met een ridder erop wiens mantel echt in tweeën gesneden werd, wil ik hem nooit meer in mijn leven missen. En dan ook een echt hoogtepunt voor iemand die altijd al in een Astrid Lindgren boek wilde wonen: het Sint Janfeest. De langste dag van het jaar, bloemenkransen in het haar, samen zingen en eten en over vuur springen en eindigen bij een toneelstuk onder een boom. Beter wordt het volgens mij niet. Pure magie. Maar! Maar... Er komt een maar. 

Sint Jan kwam ineens niet dit jaar. Dat had ik nog niet bedacht. Dat tradities ook niet kunnen doorgaan. Ik werd een klein dreinend, recalcitrant kind. Ik wilde mijn feest! Kon mij het schelen dat het wel eens zou kunnen gaan onweren. Over het vuur zouden we springen! Kom op! Maar nee, de boel werd afgeblazen door school. En die avond? Was het bloedheet, zon en in de verste verte geen bui te bekennen. Natuurlijk. Maar feest was het niet. Al zat ik in een park, heel vastberaden te picknicken. Het was toch niet hetzelfde. 

De week erna zouden ze het opnieuw proberen. De buienradar liet dagen aaneen alleen maar regen, regen, regen zien. Ik zag de bui al hangen. (Haha. Sorry. Maar haha.) En twee uur van te voren zag school dat ook. Al miezerde het alleen maar een beetje, het feest ging weer niet door. Daar zat ik dan. Met al mijn zin en verheugingen en alles. Poef. 

Nou goed, lang verhaal kort. Ik was er zo chagrijnig van, dat ik gewoon toch bloemenkransen ging maken. Want waarom ook niet? En toen nodigde ik mezelf ook nog eens uit op een pannenkoekenfeestje bij een schoolvriendinnetje van de freules, want gedeelde smart is halve smart. Zo kregen we toch een beetje zomergevoel terug. Wat misten we nog?  

Juist! Vuur om over te springen! En dat bleek daar gewoon voorradig, al was het in houten vorm. Gesprongen werd er...

 Magie moet je zelf maken. En feest ook. Met je regen...

Oh heerlijke zomer!

Oh prachtige zomeravond

onder bomen in de avondzon.

Vol kleedjes heerlijk eten

en kindjes gekroond.

Ijl gezang 

het vuur gaat aan

we dansen om elkaar.

En dan tot slot

een  toneelspektakel

over liefde, list en geluk. 

En geluk dat is het. 

Oh prachtige zomeravond,

wat meer kan er zijn dan dit?

Sint Jan geluk versierd met bloemenkransen. 

Dichterbij een Bolderburenbestaan ga ik nooit komen... 

Leve de langste dag

Ik zit daar maar portretten te schieten van mijn hele kinderschare.
Eerst waren daar de prachtige witte jurkjes met Pinksteren
en nu weer die bloemenkransen.
Ik kan ze wel opeten als ze er zo uitzien!

Sinds de grote freule naar school gaat
hebben we er een hele nieuwe invulling aan ons leven bij.
We kozen voor de Vrije School.
Ja.
Niet voor de buurtschool, die een minuut lopen van ons huis ligt.
Dat moet ik dus de hele tijd uitleggen.
(ook aan mezelf als ik vloekend en tierend tegen de klok in mezelf en twee freules naar de andere kant van de stad fiets om kwart over 8 's ochtends)
Maar na deze foto's niet meer.
Een school waar je bloemenkransen maken als huiswerk op krijgt (de ouders dan)
die begrijpt wat je in dit leven moet leren, vind ik zo.
Dat is naast lezen, schrijven, rekenen en weten wanneer de slag bij Waterloo plaatsvond (geen idee trouwens)
ook begrijpen hoe de aardse zaken in elkaar steken.
Dus bakt de freule elke week broodjes in de klas.
(Daar leer je meten, rekenen, samenwerken en koken van.
Het is me een raadsel waarom niet iedereen dat op school doet.)
Krijgt ze timmerles
Leert ze wonderschone liedjes met lekker moeilijke woorden erin
Doet ze iets met dansen
komt ze met stapels tekeningen en kunstwerkjes thuis
speelt ze elke dag heel lang buiten
en viert ze allerlei wonderlijke feesten.

Zo hadden we gisteren het zomerfeest,
of eigenlijk het Sint Jansfeest.
Getooid met bloemenkransen verschansten we ons op een kleedje voor een picknick
ter ere van de langste dag van het jaar.
Ik voelde me een rasechte hippie.
Met een vuur om overheen te springen
zo'n lekker Zweeds aandoende krans
en liedjes die we in een kring zongen.
Waar de freule dit allemaal doodnormaal leek te vinden,
was ik eerder een zenuwachtig ploetermoedertje die het allemaal reuze spannend vond.
Ik brak dagenlang mijn hoofd over verantwoorde picknickhapjes.
Knipte woest grassen langs de gracht
en plukte stiekem hele gemeenteperkjes kaal voor de kransen.
Aan die dingen moest natuurlijk niet af te lezen zijn
dat ik helemaal geen Vrije School ervaring heb
en dat ik mijn hand heus niet omdraai voor wat bloemvlechtwerk.
Zo kwam het dus dat we als vier wandelende veldboeketten het veld op kwamen.
En dat dat erg opviel
tussen de subtiel om het hoofd gedraaide klimoptakken met her en der een bloempje van de rest.
Ach.
Onze biologisch-vegetarische-spinazietaartjes
waren in ieder geval lekkerder
dan de stapel pannenkoeken met stroop die de rest van de klas at.
Vonden wij dan.
De freules natuurlijk niet.
Daarom nam ik vandaag voor het zomerfeest van de crèche
die alles behalve Vrije Schools is
gewoon spiesjes
van kant en klaar poffertjes met niet biologische aardbeien mee.
Zo klaar. Zo op.
Een mens kan niet alles.
Dat heb ik wel alvast geleerd.