Twee violen en een traktatie en een taart

Je zou zeggen dat je er met een beetje spetterend kinderfeestje wel bent, wat verjaardagen betreft. Maar nee. Een jarige heeft ook nog (zelfgemaakte) kado's nodig, feestkleding, een traktatie en een grote mensenfeest. Zie hier. Dat alles. Van ons driedaagse-degrotefreuleisvijf-festival. Eigenlijk is het krankzinnig. Dat hele twee violen en een traktatie en een taart gebeuren... 

Maar kijk nou. Voor dat blije hoofd doe je dat dan allemaal... 

Dus daar gingen we. Aan al onze zelfopgelegde tradities voldoen. 1. het verjaardagsshirt. Check. Zie hierboven. De uitvinding van de eeuw: de Timmerman vormpjes laten snijden. Kan ie knettergoed. Scheelde zo weer een uur nachtrust. 2. Nieuw stekertje in de verjaardagsring. Check. Hierboven zet ze hem erin. Heerlijk als ze zich er zo op verheugen.

3. Verjaardagskleren/ kleine kadootjes/ ontbijt met croissantjes/ verjaardagshaar check. Pff, maar gelukt. 

4. Hét ding. Ons zelfgemaakte kado. Ik had een best wel goed idee. En de Timmerman is echt best wel goed in het uitvoeren van moeilijke projecten. Dus zo konden we ineens weer een levensgroot object aan onze woonkamer toevoegen: de kromme plank. Of te wel, een soort Wobbel . Een fantastisch concept en een instant hit bij de kinderen. Dus heb je geen geniale Timmerman in huis lopen die heel veel flinterdunne latjes op elkaar lijmt en dan om een mal spant, bestel er dan een. 

Hier hebben ze de hele dag ruzie om wie er aan de beurt is, er worden elk uur talloze tenen en vingers geplet in de strijd, maar vooral er wordt heel veel gestunt! Van wiebelend 'planken' (dit wordt de nieuwste sportschooltrend, mark my words) tot liggend schommelen tot extreem 'surfen'. Het is fantastisch. Ik wil er ook een.

5.Taart eten met met opa's en oma's en ooms en tantes en andere lieve mensen. Ook check. Dat was heel feestelijk en geinig, want we mochten ook met het nieuwe speelgoed spelen. En ik liet de Timmerman de taarten bakken. Zo sprokkelde ik zowaar weer wat uurtjes slaap.

6. En dan moest er ook nog getrakteerd worden. Dat was leuk, want daarvoor maakten we iets uber nostalgisch. Vlinderwafeltjes! Een traktatie zoals mijn moeder hem vroeger voor mij maakte. Al jaren liep ik met het plan in mijn hoofd om die herinnering van vroeger nu nieuwe leven in te gaan blazen. Dat zou moeten kunnen, want al sinds ik op kamers ben gegaan, verhuist het gietijzeren vormpje en het handvat met me mee. Waar een ander het al twintig keer weggegooid zou hebben wegens ondefinieerbare troep, wachtte ik op het juiste moment om het te gebruiken. Na achttien jaar dus, toen ging ik maar eens googelen op recepten. En jawel! Ik vond iets dat op een recept leek op een nogal extreem enge en gladde site. Waar kookfilmpjes op staan waarin ze vertellen dat hun hippe geschenk verkrijgbaar is in een 'luxe casette'. Nou dan weet je het wel. Daar krijg je meteen zin van om wafels te bakken. Het ding dat ik heb is bepaald niet hip, maar wel degelijk super truttig. Zoals het hoort als het om keukengerei gaat.   

Zo kwam het dat we op Ianthe's oudejaarsavond een soort variant van oliebollen stonden te bakken. Vlinderwafeltjes dames en heren, knoop die in je oren. Ze gaan groot worden, wat ik je brom. Lijken heel veel werk, smaken heerlijk, kinderen vinden ze prachtig en het is dus eigenlijk helemaal niet veel gedoe om er zo dertig uit de pan te toveren. Willen we allemaal, indruk maken met weinig moeite. Bij deze. Mijn tip.  

Dat was het dan. Ik was van plan me eigenlijk niet meer te verroeren tot, zeg, eerste kerstdag. Maar ja. De leven. Daar staat morgenavond afzwemmen op het programma en vrijdag sint Maarten en zaterdag een etentje en zondag de intocht van Sinterklaas, en volgende week... Nou ja. Zonder hier u mijn complete agenda door de strot te duwen, begrijpt u het wel. De leven is druk. En meestal nogal feestelijk. Vooral dat laatste, onthou dat.

Reusachtig goed dromen

Op dertien september was het honderd jaar geleden dat Roald Dahl geboren werd. Elk jaar wordt er rond zijn verjaardag een feestweek georganiseerd, dat krijg je met geniën. Bij die week hoort ook een lesboekje dat dit keer over de GVR ging. De GVR, wát een heerlijk boek! De grote freule smult ervan als ik voorlees, de kleine freule verstopt zich onder de deken van de spanning. Die mag dus alleen meeluisteren als het over flitspoppers gaat, of over snoskommers of over pronksjuwelen!

Maar goed, voor dat lesboekje maakte ik de knutselpagina met hoe je zelf dromenpotten kunt maken. Dat klinkt simpel natuurlijk. Beetje brouwen met glitters, kleurtjes en voila, een droom. Maar nee. Zo werkt dat natuurlijk niet.

Nee, een echte droom lééft, golft, beweegt, is iets. Die maak je niet zo maar. Zeker niet als je je lievelings pronksjuwelen daarna ook wilt gebruiken. En een heuse trollenklopper maken, is een gevaarlijk klusje, maar dan ben je daarna ook van je nachtmerrie af. Kortom het vergt heel wat moed, gedachtes en vooral mooie verhalen die je in je dromen wilt stoppen.

Ik heb thuis nu planken vol potten. Dat komt nogal goed uit met bange meisjes die nog wel eens een stomme droom hebben. Daarom kiezen we vaak 's avonds voor het slapen een mooie pot uit, schudden hem om, kijken goed hoe hij beweegt en glittert en glanst en dan verzinnen we samen waar deze droom over gaat. (Oke, zo doet de GVR dat niet, die vangt ze gewoon, maar ja. Ik ben best groot, maar net geen reus. Ik doe het dus zo.)Vaak behelzen de dromen kabouters en egels en Manus de pony als ik het met Ianthe doe. Ik blaas de droom zachtjes over haar heen en ik geloof het of niet, het werkt meteen. Gerustgesteld en vol zin in hetgeen we net verzonnen hebben, valt ze dan in slaap. Het werkt ook als ze 's nachts wakker wordt. Even wat glitter voor haar neus zwieren, en trollenkloppers verdwijnen. Ik zweer het je. Het is echt zo. Handig. Onmisbaar. Hoe kan een mens zonder dromenplank?

Dus. Allemaal, op zoek naar lege potjes, potten, flessen en inimienie potjes! En water, glitter(lijm), olie, ecoline, watten en verf. Er zijn er heel veel manieren om dromen te maken. Immers, elke droom is anders. Een trollenklopper vang je door bijvoorbeeld je pot voor een derde met water te vullen, een kneep verf erbij te doen en te roeren. Prop er vervolgens watten bij en strooi er glitters over. Maak zo nog twee lagen met andere kleuren verf en draai goed dicht. Brr, daar ben je vanaf. Trollenkloppers zien eruit als die potten waar de knuffelige variant van de GVR tegenaan leunt hierboven.

Van die wilde, levendige dromen maak je door een pot half te vullen met water met wat druppels ecoline en glitter. Daarna giet je er olie bij. Het is wonderbaarlijk om te zien hoe deze droom vanaf het begin zijn eigen leven gaat leiden. De glitters klonteren soms zo maar samen om naar de bodem te zakken. En de rest van de glitters wil ineens niet meer in het water komen, hoe hard je deze droom ook schudt. Waanzinnig!

En dan heb je nog de snelle gnifgnuiver, zoals de groene hierboven. Stop een paar stroken crêpe papier in de pot, doe er glitter en water bij, draai dicht en schud. Een instant fascinerende droom.

Tot slot: de lievelingsdroom van de freules, waar nogal vaak ruzie om wordt gemaakt en waarvan ik bang ben dat die dop er op een dag af vliegt, zodat het hele zaakje glitterig het bed in stroomt: het roze pronksjuweel. Die wil je. In het roze of niet. Vul een potje met warm water, doe er wat druppels ecoline in je lievelingskleur bij. En knijp er een tube glitterlijm in leeg. Of twee. Roer net zo lang tot de boel opgelost is. Door de lijm dwarrelen de glitters wat langzamer naar beneden en daarom zijn deze dromen zo mooi om naar te kijken. Als je geen glitterlijm hebt, maar wel glycerine (wat me heel raar lijkt, maar het kan natuurlijk) dan kun je dat er ook bij doen. Geeft hetzelfde effect.

Vang mooie verhalen, stop ze in een pot, schudt, verwonder en droom vooral heel zacht. En (her)lees vooral ook de GVR. 

(mislukte dromen zijn er trouwens ook. Zoals die met een bos van klei op de deksel geplakt. Lelijk. Oef. En die met glow in the dark spul. Dat je dan makkelijk leeg zou kunnen knijpen in een potje. Dat kan dus niet. En als je gaat zwiepen met een opengeknipt staafje, nou ja. Dat begrijpt u vast wel, wat er dan gebeurt. Ik niet. Nu wel trouwens. Succes.)

Burn baby, burn

Voor ik verder ga met de razend spannende Zomerse Avonturen, hier eerst een vakantie-doe-tip. Gratis en voor niets. Zo ben ik. Want mensen die tips nodig hebben en zich vervelen op vakantie zijn niet goed wijs. Die hebben zeker nog nooit met een vergrootglas gespeeld... Wij maakten drie naambordjes met dank aan de zon. En waar wij staat moet u de Timmerman/pyromaan lezen. En nu ik deze foto's zo zie, bedenk ik me ernstig dat ik deze kunstwerkjes toch al weken niet meer heb gezien. Ik vrees dat ze in een Franse poubelle zijn achtergebleven. Maar ach, morgen schijnt de zon alweer! Stukkie schors zoeken en gratis en voor niets vermaak. Alweer voor noppes. Tis goedkoop hier. 

'Okko twee jaar'

Weken was ik er sentimenteel van. Mijn kleine mannetje zou zo maar ineens twee jaar worden. Hoe kon dat nou? Gister was ie een baby, vandaag is het een schreeuwend, nee gillend draakje van een jongetje. Wel een die om op te vreten is hoor, maar toch. Een echte draak. Ik maakte een uitnodiging van foto's van zijn afgelopen jaar. Het was niet te doen. Er waren te veel hoogtepunten. In een jaar leren lopen, praten, spelen, grappen maken, op avontuur gaan en met alles mee leren doen, het is bijna niet te bevatten. Maar het is echt zo, vorig jaar was Otto nog een hulpeloos wezentje. Nu kan hij paardrijden en zwemmen. Nou ja, een piepklein beetje dan. 

Maar goed, zat ik daar een beetje te sippen, terwijl het FEEST! was. FEEST, met SLINGERS en BOHLON en TAART en KADO'S! Je moet Otto een beetje kennen, wil je weten dat hij dus echt zo praat. In hoofdletters en uitroeptekens. Dat is oorverdovend. En heel enthousiast. Man, wat vond hij het geweldig om jarig te zijn. Om  IKKE TWEE JAAR te worden. Dus een feest maakten we er maar van. Hij kreeg een verjaardagsshirt met ballonnen, omdat dat nou eenmaal zijn lievelingsobjecten van de hele wereld zijn, ik naaide een kroon die hij argwanend heel even heeft op gezet, om hem meteen weer te vervangen door de (prachtige) feestmuts van de crèche en hij kreeg een heel scala aan kado's. Zo was daar een van de obscure hoogtepunten van het feest: een dino ei waar een soort rubberen vis uitkwam, nadat je het ding een dag in het water had gelegd. Daar had hij het al weken over, sinds Ianthe een pinguïn had uitgebroed. En er was een paddenstoel met kabouters, waar ik zelf een beetje verliefd op ben. Maar om te beginnen was er ons zelfgemaakte kado. Een traditie waar we nooit meer onderuit gaan komen vrees ik... Daarom is onze huiskamer nu een heuse glijbaan rijker! 

Nou hoor ik u denken; 'Een glijbaan?! Sjonge jonge. En het staat daar al zo vol gepropt met speelgoed. Een binnenglijbaan... Wie wil dat nou? Dat mens is echt niet goed, nu weet ik het zeker. Nou wie wil die glijbaan? ... IK! Hij is fantastisch, ik kan er ook af, iedereen klimt er de hele dag op en als ik hem zat ben kan ik OPKLAPPEN. (Dit was niet Otto's enthousiasme, maar het mijne...) De glijbaan is namelijk op een Ikea Bekvam kruk gemaakt door mijn Timmerman! We zagen het idee bij een klasgenootje van de dames, en de timmerman zou de timmerman niet zijn als hij natuurlijk zijn eigen draai aan het geheel zou geven. Maar het is dus zo dat ik met een simpele draai aan een knop de glijbaan los kan halen, dubbel kan vouwen en onder de bank kan schuiven. Dat kan. Maar dat doe ik dus nooit, want er wordt hier de hele dag gegleden... 

Nou goed, er kwam bezoek, dat at taart, met uitgeblazen kaarsjes, en bracht nog wat prachtige kadootjes mee (een houten vossenhol van houtwerkplaats Orion, zooooo mooi!). Toen moesten we maar eens in de zon gaan zitten in het hofje om de hoek. Dat leek even heel relaxed. Maar toen kwam het amusementsprogramma van de grote freule op gang. Ze deed talloze voorstellingen op de zandbakdeksel, dirigeerde een gelegenheidskoor bestaande uit tante, peettante en moeder om zich vervolgens moeiteloos weer als doorgewinterde regisseur op haar zus te storten. Het was hilarisch. U had er bij moeten zijn. 

En net als je denkt, nu hebben we alle verjaardagsonderdelen wel gehad, moet er ook nog getrakteerd worden. Dat mag soms ook wel eens een bekertje popcorn zijn. Met een satéprikker waarmee je iedereen naar hartenlust de ogen uit kunt prikken. Je bent een jongetje van twee, of je ben het niet. 

De zeemeermin en de zeehond.

Gistermorgen spoelden twee wezens uit de zee in ons huis aan. Een zeemeermin en een zeehond om precies te zijn. Dat kwam zo. Er waren eens twee freules die werden uitgenodigd voor een DolFIJN feest. Op de uitnodiging las hun moeder dat ze als iets uit de zee mochten komen. Dat vergat ze meteen weer, aangezien belangrijke zaken als boodschappen doen, de was draaien of gewoon wat werken al haar aandacht opslokten. Toen was het zaterdagochtend, waren er ingepakte kado's en moesten de freules aangekleed. Als iets uit de zee. Toen had de moeder kunnen zeggen: 'Hier je gestreepte zeemanstrui, er staat zelfs een anker op. Tof!' of 'Als je nou een sterrenshirt aan doet en een geel vestje ben je een prachtige zeester!' Maar dat deed de moeder niet. Wat ze wel deed was dit: ze haalde drie kasten overhoop, liet een verlengsnoer aanrukken, zwengelde de naaimachine aan en ging woest aan het knippen. Dit onder een onaangename reeks zuchten en vloeken die als frustratie aangemerkt zouden kunnen worden. De moeder ging zeemeerminstaarten naaien. Dat was blijkbaar heel erg nodig. 

Kan de moeder van deze freules heel erg goed naaien? Nee. Kan deze moeder heel erg goed onder extreme tijdsdruk naaien (lees nog anderhalf uur tot het feestje begint)? Nee, nee, heel erg nee. Doet ze het dan toch? Ja. Zegt ze daar dan allemaal zoetgevooisde dingen bij? Ehm. Tja. Telt 'En nu allemaal opdonderen en je mond houden, ik ben iets heel erg leuks voor jullie aan het doen.' als aardig? Dan wel. 

Goed. Toen had de moeder twee stukken groene stof geknipt. De een stretchte zichzelf terug tot een opgerold stukje vervloekte ellende, de ander rafelde zich uit tot groen zeewier over tafel. Deze stukken ging de moeder aan elkaar naaien, met een stuk dik vilt ertussen, zodat de staart mooi in vorm zou blijven. Dat ging natuurlijk voor geen meter. Maar de grote freule vond het toch prachtig, omdat ze af en toe een klusje mocht doen (naalden oprapen) dus het gaf niet. Een scheef stuk lint werd tenslotte aan het geheel vast gefrot, met maar liefst een stuk of vijf scheve stiknaden. Zo zat het ding in ieder geval goed vast. En de naden leken dan wel weer heel erg op golven uit de zee, dus ook dat was prima. Een maillot met gat werd aangetrokken, een piepklein reepje glitterstof werd omgewikkeld bij wijze van rok en de staart werd om gestrikt. Een zeemeermin klaar. Menig doorgewinterd travestiet zou tranen in zijn ogen krijgen bij zoveel misplaatste glitter en glans en rode lipstick. 

Nu waren er nog twintig minuten over voor iedereen de deur uit moest. De moeder zat overigens nog in pyjama. En stonk. Maar er waren twee freules en maar één zee outfit. Dat was een probleem. De timmerman, die al een uur zijn briljante ideeën aan de man probeerde te brengen over veel snellere en mooiere staarten, greep zijn kans. 'Ianthe liefje, wil jij niet een zeehond zijn?' vroeg hij aan de kleine freule. Natuurlijk wilde het kind liever een zeehond zijn dan een potsierlijke zeemeermin. Een minuut later had de Timmerman een staart uit de vilt geknipt. Die was in een keer goed, bleef mooi in vorm, sleepte niet over de grond en voelde heerlijk warm en zacht aan en was dus heel geschikt om op te gaan zitten. Hij moest alleen nog worden om geknoopt. 'Hier even een tunneltje naaien graag,' droeg hij zijn oververhitte vrouw hooghartig op. Nog een minuut later was dat gepiept en met een riem en bontjas was zeedier twee meer dan klaar. Zo kon het dus ook. 

Terwijl de moeder zichzelf onder een douche wierp, maakte de Timmerman ook nog eens allerliefste portretjes van zijn zeewezens. Waaruit een ieder maar weer leren kan: Doe altijd wat de timmerman zegt, dan komt het allemaal terecht. 

Een pracht van een paasei

Tot over mijn oren zit ik in een luxeprobleem. Ik doe te veel leuke dingen. Daardoor hou ik veel te weinig tijd over voor... ehm, alles eigenlijk. Vakantietassen liggen onuitgepakt door het hele huis. Net als vieze en schone was. Overal stapels, dingen, rekeningen, post, gedoe. Had ik maar niet constant op pad moeten gaan. Of elke avond dat ik wel thuis ben, moeten zitten werken. Nu wachten er nog zo'n 1500 foto's om bekeken te worden. En schreeuwen verhalen in mijn hoofd om verteld te worden. Duidelijk is dat ik deze weken goed mijn prioriteiten moet kiezen. Iets met een goed georganiseerd en volwassen gezinsleven zou gewenst zijn. Helaas. Het vrije uurtje dat ik had, vulde ik met iets veel leukers: Paaseieren maken. 

Dat was best nuttig, want ik had school beloofd 12 paaseitjes aan de paashaas te leveren. En Maud had mij veel te enthousiast gemaakt met haar foto's voor Babyccino (klik voor de eierbeschrijving) waarin ze op een fantastische manier eieren gingen kleuren. Dat moest ik gewoon even proberen. Zo kwam het dat ik op de dag dat de wereld in België verging, ik mijn hoofd over iets heel overzichtelijks boog: een heksensoepje maken van uienschillen. Vervolgens knipte ik een panty in stukken en stond ik in een plantsoen plantjes te plukken. Dat vinden mensen in de stad heel raar. Want prompt werd ik aangesproken of het soms heel bijzondere kruiden waren die ik daar had gevonden. 'Ehm nee. Het zijn ondergepieste blaadjes. Die ik pluk om in een panty om een ei te doen,' was mijn bevreemdende maar ware antwoord. 

 De voldoening die het geeft om na wat gepruttel in een bruinig soepje, een paar oogverblindende eieren uit de derrie te scheppen, is onbeschrijfelijk. Apetrots had ik precies 12 eitjes klaar voor mijn bestelling. Best wel jammer dat toen ik even niet oplette (een mens kan niet alles) de grote freule de eieren vond en even wilde testen of ze wel echt waren. Ja dus. En nogal breekbaar. Toen waren het er nog maar elf. Kon ik fijn 's avonds weer in de weer met panty's, uien en blaadjes. Alles beter dan het journaal kijken of de was doen. Met een fijn lang paasweekend voor de boeg, hoop ik dat jullie allemaal even de tijd hebben om mooie eieren te maken. Om te vieren dat de lente in de lucht hangt. Om te genieten van kleine, fijne dingen. Dat hebben we nodig, ik in ieder geval wel.