Zoetsappige liefde

Je kunt er voor kiezen om elkaar een keer per jaar te overladen met hartjes, zoenen, rode rozen en alle andere clichés. Voor Valentijnsdag. Dat kan. Maar je kunt alle zoetsappigheid ook negeren en de rest van het jaar tussen neus en lippen door de liefde vieren. Ik ben meer van die laatste optie. Al probeerde ik het gisteren nog wel hoor. Toen de Timmerman uit de supermarkt belde met de vraag of ik nog iets nodig had. 'Ja, valentijnsbloemen!' was mijn antwoord. Helaas. Hij nam mijn wens niet eens in overweging. Maar hij kwam thuis met biologische gierst. Tja. Dat is voedzaam en gezond en nogal droge kost. Alles behalve zoetsappig. Maar toch ook lief. Denk ik. 

Mijn andere Valentijn, de zoon die altijd overloopt van liefdesboodschappen, maakte me al wakker met het liefste liedje ooit. 'Mamma is de liefste van de wereld!' zong hij op mijn bedrand. Helaas vervolgde hij met de interessante strofe 'En je mag niet meer eten, want dan word je dun en dat wil je.' Hij weet in ieder geval wel heel goed mijn gevoelsleven op het moment te doorgronden. Toch knap van een driejarige. Eerlijk en oprecht ook. Belangrijke kwaliteiten als het op liefde aankomt. 

En ikzelf dan? Nou ja. Ik riep wat over tandenpoetsen, schold wat over te laat komen bij pianoles, vloekte over de in de weg staande fiets, irriteerde me aan niet betaalde rekeningen, en hees me moedeloos in mijn sportpak om maar iets met het liedje van die ochtend te doen. Kortom, ik was mijn aimabele, liefdevolle zelf, zoals altijd. En als vlag op een modderschip overhandigde ik mijn Timmerlief die avond een geknutseld luciferdoosje met de volgende tekst: I think.... we're a match. Ja. Hij was er dolgelukkig mee, dat spreekt vanzelf. 

Ik had ook een geglitterd potje hartjessnoepjes kunnen geven. Die heb ik namelijk ook nog ergens op een plank staan. Want dat luciferdoosje had ik natuurlijk ook niet die ochtend zitten fröbelen. Het waren de knutsels die ik voor een vrolijke Valentijnspagina in het Coop magazine maakte. Ik deed voor die pagina ook nog iets kunstigs met cherrytomaten en een satéprikker. Zeer romantisch allemaal. Op beeld dan. Wilt u ook eens zo'n indruk op uw geliefden maken? Dan raad ik van harte aan om hier (klik) eens een kijkje te nemen. Ik weet zeker dat het ook werkt als het geen Valentijnsdag is!

Dierenfeestje

Jullie dachten natuurlijk, 'is ze nou nóg op vakantie? Of is ze ons helemaal vergeten?' Nee. Allebei niet. Vakantie ligt alweer vele regenbuien achter me, en vergeten doe ik jullie zeker niet. Kon ik maar een kabeltje op mijn hoofd aansluiten, waarop alle verhalen rechtstreeks naar dit blog stroomden. Dat je niet eerst je computer er voor hoeft te fixen. Of een nieuwe harde schijf moet kopen om je 40 gig aan onbewerkte vakantiefoto's op te stallen. Het is namelijk zo dat elk apparaat dat ik de afgelopen weken aanraakte er subiet mee ophield. Van de melkopschuimer tot de printer, van de bel tot office op mijn computer, van het kunnen bellen op mijn telefoon tot de auto midden op een kruispunt. Een mens zou van minder een zenuwtoeval krijgen. Maar zo langzamerhand beginnen dingen weer mee te werken. En zodoende dacht ik, laat ik jullie eens wat vertellen over dierentraktaties. 

Want natuurlijk zijn jullie en masse aan het aftellen tot het dierendag is. Hebben jullie de slingers al klaar hangen en zijn jullie je hoofd aan het breken over een lekkernij die je vier oktober aan je liefsjepiefsje (mensen praten altijd heel infantiel tegen hun huisdieren) kan presenteren. Ho! Stop! Zoek niet langer! Ik heb namelijk enorm leuke traktaties in de aanbieding. Tenminste als je een hond, konijn of pony hebt. Anders heb je nog steeds een probleem. Nu kan ik jullie compleet uit de doeken doen hoe je konijsjes maakt (haha, konijsjes. haha) of hondenkoekjes of een paardentaart. Maar dat hoeft helemaal niet, want je kunt ook even langs de Coop fietsen. Daar heb ik het in hun blad geschreven. Handig! (en als je het toch graag wilt weten, maar de Coop niet kunt vinden, dan moet je me even een berichtje sturen en dan krijg je het recept) 

Het grappige van al die dierentraktaties is, dat ze er eigenlijk best smakelijk voor mensen uitzien. Oke, het bevroren konijnenvoer niet zo, maar de suikervrije worteltaart voor pony's wel. En pindakaaskoekjes voor honden klinken ook niet vies. Niet dat het die dieren iets uitmaakt of het mooi is wat je ze voorschotelt, als je het maar kunt eten. En snel een beetje.

Het leukste aan deze klus was natuurlijk dat ik dieren moest vinden die de traktaties op wilden eten. Zoals Manus met haar kersverse veulen. Dolblij was ze met haar taart  de appeltjes die rond de taart lagen. De kleine freule begeleide het fotomodel vakkundig en zo kwam het dat ze per ongeluk toch ook in het blad stond. Maar dat snap ik volkomen. Zet dat kind naast een pony en ze begint te stralen. Daar wordt elke foto mooi van.

Nu klinkt dit alsof dit allemaal een makkie was he? Beetje een taart, koekjes en ijsjes maken, die aan een dier geven en daar een foto van maken. Maar ik werd er, na het plaatsen van dit stukje, fijntjes op gewezen dat ik helemaal niet een eerlijk kijkje achter de schermen van deze fotoshoot had gegeven. Door iemand die met veel plezier had staan aanschouwen hoe ik daar in het zompige veld op mijn knieën had liggen instrueren hoe de pony met veulen precies aan moest komen lopen, zonder dat er kinderen door het beeld liepen, hoe het eerste hapje genomen diende te worden zonder slagveld te creëren en zonder dat het kleedje van de strobaal waaide. Nogal een exercitie bleek. Want pony's die een taart krijgen, eten niet rustig en keurig, zodat je een foto kan maken van een mooie taart en blije pony. Nee ze ruïneren het verfijnde baksel binnen een seconde, door er hun hele bakkes in te duwen om vervolgens die enorme hap kwijlend en druipend naar binnen te werken. Bovendien bleek het voor kinderen die hun lievelingspony met veulen zien, nogal onmogelijk om niet recht voor de camera te gaan staan. En dat kleedje... Nou ja, wie verzint er dan ook om een kleedje op een strobaal midden in een weiland te leggen? En dat was dan alleen nog maar de paardentraktatie... 

Want die konijnenijsjes bleken ook niet geheel en al eenvoudig. Worteltjes worden slap zodra je ze in een vriezer stopt (duh) en konijnenvoer lost op tot een bruine derrie die niet zo fotogeniek is. Maar goed, die zeven kleine konijntjes die net geboren waren op de boerderij maakten veel goed. De konijsjes vielen goed in de smaak en dan vooral die slap geworden wortels die niet op de foto moesten. Maar nog even he,  z e v e n babykonijntjes. Die je op schoot kon nemen. En aaien. En vast kon houden. Alle vijf vielen we in katzwijm. We wilden ze. En we kregen ze. Twee haalden we eind deze zomer op om bij ons te komen wonen. Het fotomodel hierboven heet Bob en is nog steeds heel klein en vooral heel schattig. En dan hebben we ook nog Stippel. Maar ik zie geen stippels bij de konijnen op deze foto's. Dus of toen had ie ze nog niet. Of hij houdt niet van poseren, of van konijsjes. 

En dan hadden we ook nog en beetje geluk. Want ten tijde van deze fotoshoot, waren er alleen volwassen teckels als model voorhanden. Die bleken gewoon te kunnen luisteren en te zitten en te wachten met eten tot ik de foto genomen had. Best wel praktisch. Al bleken ze het best wel stom te vinden dat we de hele tijd koekjes voor hun neus zwaaiden zonder dat ze die op mochten eten. Eén miezerig exemplaar kregen ze voor hun knappe fotokunsten. Ja. Ik denk niet dat ik vrienden gemaakt heb.

Een paar weken later werden negen puppies geboren. N e g e n. Kunt u zich voorstellen wat dat met mijn hormonen doet? Als ik een babykonijn al niet kan weerstaan? Goddank hebben we nu niet ook nog twee honden. Of negen. Want als je ze eenmaal hebt vastgehouden wil je ze allemaal mee naar huis. Had ik daar gezeten met een halve kinderboerderij en een woedende kat die echt geen indringers blieft. Maar goed. Al die hondenkinders kan ik nu dus mooi trakteren op een zelfgebakken koekje. Want serieus. Wie wil er nou niet koekjes in de vorm van een botje of teckel? Al heb ik nog een beter plan. Ik moet natuurlijk al die treurige en rouwende huisdierloze mensen daarmee verrassen op vier oktober. Want die kunnen op zo'n nationale feestdag wel een opsteker gebruiken... 

Ongeorganiseerde organisatie

Er waren eens tijden dat ik tijd had. En nu zijn er tijden waarin ik me afvraag hoe dat ook al weer voelde, de tijd hebben. Ergens kunnen zijn zonder constant de afweging te maken: is dit nuttig genoeg wat ik nu doe? Of moet ik snel overschakelen naar het volgende punt van mijn lijstje? Zo vraag ik me nu al een uur af, echt verder tikken, of maar eens voor 1 uur 's nachts in mijn bed liggen? Het is tikken geworden. Maar dat had u al door. 

Goed, waar ik me dan zoal mee bezig houd.  Het grote hamsterrad dat huishouden heet. Ik ren er elke week dezelfde rondjes in. Wassen, koken, opruimen, weer wassen, boodschappen doen etc. U kent het wel. Elke keer kom ik weer langs dezelfde bende. En dan dingen met werk. De grote freule hing pas een middag bij mij rond op mijn kantoor. Ze kon alleen maar verzuchten dat ze bijna niet kon geloven dat ik zulk leuk werk heb. Dat ik mag knutselen. En dat ik daar dan voor betaald krijg. Ik ben het volledig met haar eens. Ik bedoel, neem de nieuwe invulling van de knutselpagina's van de Coopgids: trakteren. (Ga dat magazine halen! Nu in de winkel! Gratis en voor niets! En met Otto op de cover!) Zo sleepte ik ineens zakken vol snoep ons doorgaans zo veel mogelijk suikervrije huis in. Ik maakte er pinguïns en sneeuwpoppen mee en zette mijn kinderen voor de camera. Ze speelden maar al te graag voor feestvarken, met de belofte dat ze dan ook daadwerkelijk een traktatie mochten opeten.  (en ik vrat ondertussen de overgebleven zakken leeg. Iemand moet het doen)

Hatsa, en zo was deze productie klaar. Alleen zat ik wel met een probleempje. Wat moest ik met die bergen traktaties? Mijn trio mocht dat écht niet allemaal op gaan eten in het kader van bewust opvoeden enzo. Op school kon ik er niet mee aan komen zetten, want daar eten ze louter gezonde, uit onbespoten grond ontsproten en door de zon gerijpte dingen, waar het liefst nog Bach voor gezongen is. En dit waren, godbetert E-nummers en kleurstoffen enzo.  Zo liet ik de pinguïns nog wat dagen in mijn vensterbank sudderen. Totdat de oplossing zich ineens vanzelf aanbood: 'Mam! Ik heb zo een diner bij Scouting. Iedereen neemt wat mee. Wat hebben wij?' In de tien seconden die volgenden brak een tornado aan emoties in mijn hoofd uit. 

*Argh! Diner! Vergeten! Stom, stom, stom! Ik kan ook écht niks... Eten, we hebben niks! Ik kan toch moeilijk een banaan meegeven. Wacht eens even. Suiker! We hebben dingen met suiker! Dat mag op Scouting! Die traktaties! Het kan die kinderen vast niet schelen dat de koekjes zacht en zompig zijn geworden. En de snoepjes uitgedroogd. Haha, ik geef gewoon alles mee.  Wacht eens even, daar denken ze natuurlijk dat ik zo'n manisch geval ben die drie verschillende traktaties in elkaar staat te knutselen op haar vrije zaterdagmorgen! Whaha! Wat een grap! Oh heerlijk. Wat gaat die grote freule gelukkig zijn!* 

Zo zie je maar weer. Je hoeft echt niet altijd een georganiseerd wonder te zijn om het leven er gestroomlijnd uit te laten zien. Of je kinderen zielsgelukkig te maken met  echt snoep, voor een keertje.

In het volgende nummer van Coop komen trouwens gezonde traktaties. Ik heb ze net op de foto gezet en ik kan verklappen: alles was dit keer in een middag op. Sommige dingen haalden de shoot zelfs niet, want als ik me omdraaide, zaten die verdraaide rotkinderen alles op te vreten...

Reusachtig goed dromen

Op dertien september was het honderd jaar geleden dat Roald Dahl geboren werd. Elk jaar wordt er rond zijn verjaardag een feestweek georganiseerd, dat krijg je met geniën. Bij die week hoort ook een lesboekje dat dit keer over de GVR ging. De GVR, wát een heerlijk boek! De grote freule smult ervan als ik voorlees, de kleine freule verstopt zich onder de deken van de spanning. Die mag dus alleen meeluisteren als het over flitspoppers gaat, of over snoskommers of over pronksjuwelen!

Maar goed, voor dat lesboekje maakte ik de knutselpagina met hoe je zelf dromenpotten kunt maken. Dat klinkt simpel natuurlijk. Beetje brouwen met glitters, kleurtjes en voila, een droom. Maar nee. Zo werkt dat natuurlijk niet.

Nee, een echte droom lééft, golft, beweegt, is iets. Die maak je niet zo maar. Zeker niet als je je lievelings pronksjuwelen daarna ook wilt gebruiken. En een heuse trollenklopper maken, is een gevaarlijk klusje, maar dan ben je daarna ook van je nachtmerrie af. Kortom het vergt heel wat moed, gedachtes en vooral mooie verhalen die je in je dromen wilt stoppen.

Ik heb thuis nu planken vol potten. Dat komt nogal goed uit met bange meisjes die nog wel eens een stomme droom hebben. Daarom kiezen we vaak 's avonds voor het slapen een mooie pot uit, schudden hem om, kijken goed hoe hij beweegt en glittert en glanst en dan verzinnen we samen waar deze droom over gaat. (Oke, zo doet de GVR dat niet, die vangt ze gewoon, maar ja. Ik ben best groot, maar net geen reus. Ik doe het dus zo.)Vaak behelzen de dromen kabouters en egels en Manus de pony als ik het met Ianthe doe. Ik blaas de droom zachtjes over haar heen en ik geloof het of niet, het werkt meteen. Gerustgesteld en vol zin in hetgeen we net verzonnen hebben, valt ze dan in slaap. Het werkt ook als ze 's nachts wakker wordt. Even wat glitter voor haar neus zwieren, en trollenkloppers verdwijnen. Ik zweer het je. Het is echt zo. Handig. Onmisbaar. Hoe kan een mens zonder dromenplank?

Dus. Allemaal, op zoek naar lege potjes, potten, flessen en inimienie potjes! En water, glitter(lijm), olie, ecoline, watten en verf. Er zijn er heel veel manieren om dromen te maken. Immers, elke droom is anders. Een trollenklopper vang je door bijvoorbeeld je pot voor een derde met water te vullen, een kneep verf erbij te doen en te roeren. Prop er vervolgens watten bij en strooi er glitters over. Maak zo nog twee lagen met andere kleuren verf en draai goed dicht. Brr, daar ben je vanaf. Trollenkloppers zien eruit als die potten waar de knuffelige variant van de GVR tegenaan leunt hierboven.

Van die wilde, levendige dromen maak je door een pot half te vullen met water met wat druppels ecoline en glitter. Daarna giet je er olie bij. Het is wonderbaarlijk om te zien hoe deze droom vanaf het begin zijn eigen leven gaat leiden. De glitters klonteren soms zo maar samen om naar de bodem te zakken. En de rest van de glitters wil ineens niet meer in het water komen, hoe hard je deze droom ook schudt. Waanzinnig!

En dan heb je nog de snelle gnifgnuiver, zoals de groene hierboven. Stop een paar stroken crêpe papier in de pot, doe er glitter en water bij, draai dicht en schud. Een instant fascinerende droom.

Tot slot: de lievelingsdroom van de freules, waar nogal vaak ruzie om wordt gemaakt en waarvan ik bang ben dat die dop er op een dag af vliegt, zodat het hele zaakje glitterig het bed in stroomt: het roze pronksjuweel. Die wil je. In het roze of niet. Vul een potje met warm water, doe er wat druppels ecoline in je lievelingskleur bij. En knijp er een tube glitterlijm in leeg. Of twee. Roer net zo lang tot de boel opgelost is. Door de lijm dwarrelen de glitters wat langzamer naar beneden en daarom zijn deze dromen zo mooi om naar te kijken. Als je geen glitterlijm hebt, maar wel glycerine (wat me heel raar lijkt, maar het kan natuurlijk) dan kun je dat er ook bij doen. Geeft hetzelfde effect.

Vang mooie verhalen, stop ze in een pot, schudt, verwonder en droom vooral heel zacht. En (her)lees vooral ook de GVR. 

(mislukte dromen zijn er trouwens ook. Zoals die met een bos van klei op de deksel geplakt. Lelijk. Oef. En die met glow in the dark spul. Dat je dan makkelijk leeg zou kunnen knijpen in een potje. Dat kan dus niet. En als je gaat zwiepen met een opengeknipt staafje, nou ja. Dat begrijpt u vast wel, wat er dan gebeurt. Ik niet. Nu wel trouwens. Succes.)

Gewoon mooi en een geniaal idee -Turkse avonturen deel 3

Vanochtend zong ik uit volle borst met het koor op school: 'Zingt, zingt het is zomer, zingt dat alles weerklinkt!' Dat was enigszins absurd aangezien ik nog druipend op mijn kaplaarzen stond, in een warme trui. Dus terwijl in Nederland voor de vijfde of zesde of zevende keer dit jaar de herfst is begonnen, hunker ik naar warmte. Zon, geen kleren aan, geen weerbericht bekijken en vooral gewoon een onbekommerde zomer. Nou ja. Wat niet is, kan nog komen. Maar ik dacht ineens, wellicht moet ik iedereen vandaag gewoon op wat zonnige plaatjes trakteren om in zomerse sferen te komen. Ik zal ze toch voor we alwéér op vakantie gaan, moeten laten zien. Haha. Dat zet ik er voor de zekerheid maar achter. Want ik begin zelf ook wel in te zien dat de vakantieplannen dit jaar wat manische vormen beginnen aan te nemen. 

Misschien moet ik daar in de toekomst maar mijn werk van maken: professioneel vakantie vieren. En dat ik daar dan een boek over schrijf hoe je dat doet enzo. Willen jullie dat? Serieus? Dan ga ik dat doen hoor! Boordevol tips zit ik. En anekdotes, en heel goede verhalen ook. Van het hoe ga je op een avontuurlijke kampeervakantie, tot een alleen-op-vakantie-met-mn-trio verhaal, het hoe ga ik op reis in eigen (moes)tuin hoofdstuk, tot hoe overleef ik een urendurende vliegreis met drie kinderen met vertraging en turbulentie. Het grote vakantieboek. Maar dan net anders. Nou goed, wie een uitgeverij weet, meldt u maar! Dan ga ik alvast een roadtrip plannen. Bijvoorbeeld. (En nou niet mijn idee jatten he. Dat dat even duidelijk is. Ík ga dat boek maken.)

Nou goed. In de categorie reisbestemmingen, in deze aflevering: de relaxte gezinsvakantie op een zonbestemming. Deze categorie doe ik niet zo vaak, maar ik kan uit ervaring zeggen: dit is de hemel! Je kunt slapen, zwemmen, zonnen en dutten en lekker eten, genieten van mooi uitzicht en de kinderen doen dit allemaal ook. Je moet alleen even wat tickets kopen en een vliegreis doorstaan. Klein minpuntje. Maar je bespaart ook al snel kosten... 

Op zwemleskosten bijvoorbeeld. Heb je een kind dat nog zijn A diploma moet halen? Dan is een zonbestemming met zwembad zeer aan te raden. Je bespaart jezelf zo een half jaar afzien in een bloedhete hal, door gewoon tien dagen zelf privé les geven. Kan het kind bij thuiskomst meteen afzwemmen. En je sport zelf gratis mee. Want zeg nou eerlijk, wanneer heb je voor het laatst een minuut gewatertrappeld? Zwáár man! 

Hierboven het levende voorbeeld van de besparing: de grote freule die aan het eind van de vakantie keurige baantjes op haar rug trekt, terwijl ze de dagen ervoor woest fulminerend aan elke vakantieganger duidelijk probeerde te maken dat de rugslag achterlijk, idioot, veel te moeilijk en levensgevaarlijk was. Want er komt dan water in je ogen. Dus waarom zou je? Ze mag zondag afzwemmen voor haar A. Ik moet nu al huilen van trots. Haar allereerste diploma... 

Voordat ik dat halve vakantieboek hier ga schrijven, dan gewoon nog wat mooie plaatjes. Daar is zo'n zonvakantie ook goed voor. De esthetiek van stenen, parasols, glitterend water, kleine handjes op grote ruggen en gelukkige kinderhoofdjes. Dat heeft iedereen nodig. Zeker als in Nederland het moesson seizoen is begonnen. Dus kijk, geniet, en verheug je op betere tijden. Houdt moed!