Dahag, dahag...

Er zijn best veel lievelingsdagen in het jaar. Maar boven mijn verjaardag, hiep hiep, staat eigenlijk nog wel pakjesavond. Een avond waarop het veel te laat wordt, er veel te veel pakjes zijn, veel te veel kromme, dan wel rake gedichten voorgelezen worden, veel te veel pepernoten gegeten worden, veel te stuiterende kinderen rond hopsen en veel te veel geluksmomentjes zijn. Ik hou er intens van. En ik moet er minstens een week van bijkomen. Van de stress of m'n surprises wel op tijd af zijn. Het is goede banen leiden van de ontspoorde kinderen. En van het slaapgebrek. Ik lag om half 4 in bed. Dat kan een oude moeke als ik niet meer. De bijkomtijd zit er net op. Ik geniet nog na. Otto zingt elke dag nog van de stoomboot, dus ik vind het geoorloofd om nog even snel een Sint blogje te doen. Waar niemand op zit te wachten, wegens een veel te hoog familie gehalte. Maar ik beloof weldra iets met kerstversieringen, verstilling en heiligheid. Of niet. 'T zijn grillige tijden per slot van rekening. Of drukke, 't is maar hoe je het bekijkt.

Sint kwam ons vaak bezoeken. Zoals op de crèche. Waar Otto, alias blauwe piet, als een malle danste, sprong en zong voor de sint. En echt niet bij mij op schoot ging zitten, maar naast de zak kadootjes. Voor de zekerheid. Misschien werd hij wel overgeslagen. Hij had niet eens door dat de rest van de kinderen aan het huilen was, of zich stevig vastpakte aan hun ouders, wegens veel te grote spanning. Sint is voor hem een heel groot feest, en hij was zó blij dat ik er gelukstraantjes van kreeg. Natuurlijk.

Dan hadden we nog pakjesavond 1. Met mijn manische familie die niet van lootjes trekken houdt, maar wel van veel surprises en gedichten voor iedereen. En als je er zin in hebt, gewoon nog meer.

Met verrassingen. En blije hoofden.

En hoog bezoek.

Och man. Dit was zo leuk. En grappig. En die grote freule zo bijdehand, dat ze Sinterklaas op z'n nummer zette. Je had er bij moeten zijn...

Nou goed, toen we eindelijk die stuiterende kinderen in bed hadden geknikkerd, konden we met het echte werk beginnen. We hadden ons ingehouden, voor de duidelijkheid. Maar dat was mislukt. Zoals gewoonlijk. Ik kreeg een pietenbaby. Gewoon. Om vast te houden.

Er er was een roze wolk.

En een heus huwelijk rond middernacht.

Wijsheden, ook altijd handig.

En tot slot pakjesavond 2, gezellig bij ons thuis met opa op de piano. En een paar achtergebleven pakjes.  

Nu vraagt Otto nog steeds elke avond of we naar het Sinterklaasjournaal mogen kijken. En of we onze schoen mogen zetten. Dat zou heerlijk zijn ja, het hele jaar lang. Maar gelukkig is dat niet zo. Want nu mogen we elke dag kerst met Linus kijken. En een vies chocolaatje uit een adventskalender peuteren elke morgen. Dat is ook fijn. Dus ho ho ho, kom maar door met meer feestdagen! 

Oh die goede oude Sint!

Jongens heb je het al vernomen? Tralalalie, tiralalala,
Sinterklaas is aangekomen, Tralalalie, tiralalala,
Laat ons zingen hand in hand,
Sinterklaas is weer in't land,
Tralalalie, tiralalala Tralalalie, tiralalala...

Ik weet zeker dat u allen dit zingend hebt gelezen. Zéker.
En beter kan ik het niet zeggen: Laat ons zingen hand in hand, Sinterklaas is weer in't land!
Want ook al worden gekken de baas aan de overkant van de oceaan, ook al ruziën grote mensen op grond van misverstanden, woede en argwaan over zaken als de kleur van een magisch figuur, Sinterklaas is weer in het land. En dat vieren we hand in hand. Wat je ook vindt.

Na een prachtavond op vrijdag waarop we een andere Sint eerden met lichtjes, lampionnen en mooie liedjes, moesten we zaterdag alweer omschakelen naar de échte Sint, zoals de freules het voor zichzelf uitlegden. Die Sint die niet dood is. Oh man, de vreugde toen de doos vol verkleedkleren en mooie spulletjes naar beneden kwam, was groot. De grote freule bouwde een enorm pieterparcours in de woonkamer, de kleine freule  trok de kachel open om daar handen vol as te pakken voor wat roet. (...) En het kleinste Pietje in huis bleek alles van vorig jaar nog te weten.

We keken ademloos het Sinterklaasjournaal en ik slikte wat bezwaren en mitsen en maren door, toen ik zag hoe de kinderen keken. Die zagen een piet die niet door de schoorsteen durfde, dus wit was met een ring, een piet die niet zo vaak door de schoorsteen ging en huispiet. Klaar. Niks meer aan doen. Prachtig, heerlijk, helemaal goed. Op een ander moment ga ik u uitleggen dat het waanzinnige idee van een pietenpretpark, het gebruik van het woord schmink en krankzinnig gekleurde pieten te zot voor woorden zijn. En dat de scriptschrijver van het journaal niet zo debiel moet doen door er 'voor ieder wat wils' in te willen stoppen. Maar goed. Eerst de intocht.

Daar hadden we namelijk onnoemelijk veel zin in. Onnoemelijk. Ondragelijk bijna. Savine haalde een verrekijker van zolder, om er zeker van te zijn dat zij Sint als eerste zou zien. Ze knalde bijna uit elkaar van ongeduld. Dat doet ze vaker. Maar ach, dat arme kind. Alles zal en moet ze in zich opnemen. En terwijl ik zo naar de wachtende menigte keek, merkte ik dat ik alerter was dan ik ooit in mijn leven ben geweest. Dat vond ik stom. Heel erg stom. Ik heb vertrouwen in mensen, dacht ik. Maar ik vroeg me ernstig af wat die twee donkere pubers met een plat Utrechts meisje nou toch deden bij de intocht, op hun plekkie helemaal vooraan bij het hek. Het bleek genieten te zijn. Ze lachten vertederd naar mijn kinderen en mij, deinden wat mee, op een manier waarop coole pubers dat doen. Ze stonden daar om de intocht te kijken. Wat had ik dan gedacht?

Vervolgens kwam een man met zwaar buitenlands accent naast mij staan. Heel dichtbij. Zo dichtbij dat ik het niet zo fijn meer vond. Maar dat deed hij omdat hij dan Sinterklaas kon zien. En mij, bijna een zoen gevend, in mijn oor kon roepen: 'Vandaag is een feestelijke dag!'

En zo is het. Een feest. Met de komst van Sinterklaas is een klein beetje van mijn geloof in de mensheid teruggekomen en vallen elke dag hopelijk meer vooroordelen, argwaan en irreële angsten van mij, van ons af. Laten we dat vieren! Zoals ik hoorde van iemand die de goede oude man erg goed kent,  dat het geweldig is om zoveel verbondenheid en vrolijkheid bij kinderen en volwassenen te zien. En om te voelen. Want ik stond natuurlijk als vanouds te grienen terwijl ik als een waanzinnige naar een boot vol pieten zwaaide. En zo hoort het.

De nachten kort, de dagen lang

Het werd steeds donkerder, de nachten lang, de dagen kort. In lichturen is dat, niet mijn slaapritme ben ik bang. Die zijn meer zoals de titel van dit stukje. Ik denk dat uit die donkerte de behoefte van de mensheid is ontstaan om te vieren wat er te vieren valt. 

Nu de freules naar de Vrije School gaan, komen me er toch een partijtje nieuwe feestdagen bij... Sinds Ianthe op school zit (al maar liefst een maand) stortte ze zich in de volgende feesten: Sint Maarten (met uitgeholde pompoen op school vers gebakken koekjes eten), Sinterklaas (met prachtige door een of andere moederlijke hulppiet gemaakte kado's), Advent (met spiraal lopen en een ouderkerstkoor dat elke maandag voor dag en dauw staat te zingen, inclusief mijn engelenstemmetje) en morgen is daar Sint Lucia. Met echte Lucia broodjes voor de hele klas (uit onze keuken, vakkundig door ons alle vijf gekneed en gerold) en een meisje met kaarsen in het haar. Dat vind ik allemaal het einde. Maar de combinatie met een pakjesavond inclusief heel veel surprises en gedichten en dit weekend ook het verkersten van het huis is een beetje, tja, ehm veel. O ja: en na morgen komt de rest van de week, met kerstvoorstellingen, kerststukjes maken in de klas (met zelfgemaakte strikjes op stokjes bijvoorbeeld, die ik alle zestig liefdevol in elkaar zette) en tot slot een kerstdiner. En daar is dan geloof ik kerstvakantie weer voor uitgevonden. Twee weken niks doen. Ware het niet dat er dan nog wat kerstdiners en jaarwisselingen volgen. (is dit genoeg excuus dat ik er even een week of twee niet was? Hier dan. In het echte leven was ik juist heel erg aanwezig.)

Nou goed. Hier wat zoetsappige plaatjes. Van familieleden die zot zijn op Sint. En op elkaar, zo blijkt tussen de snedige gedichten en confronterende surprises door. We zongen tot de Sint het gehele ruim van de pakjesboot bij ons leegde en waren zielsgelukkig met een Elsapop, dan wel echt waffend hondje, dat ook nog kan lopen. Die Sint toch.

 Ik moest mijn agenda maar eens weloverwogen invullen. Als je dat doet blijkt namelijk dat niet al je plannen er in passen. De taken opruimen en schoonmaken heb ik dan ook maar snel weggemoffeld. 

 Zo rond een uur of 3 's nachts startten mijn ouders een reisbureau (vandaar het kekke jasje). 

 Of overwogen ze hun twijfels nog maar eens.

 Mijn Timmerlief werd gecomplimenteerd met z'n buikspieren. (Of had ik dat nou verkeerd begrepen?)

  En opa kreeg een verstopbord om stiekem z'n krant achter te lezen.

O ja. De Sint had ook nog het lumineuze idee om de kleinzoon des huizes zijn energie op een hockeystick te gaan laten botvieren. Zijn talent om iets te slaan is in ieder geval onmiskenbaar. Maar met stick vanaf nu ook levensgevaarlijk...

Goed. Tot slot is een Sint-familie- weekend niet compleet zonder het maken van de kerstfoto. Dat gaat nooit zoals bedacht. Maar je ziet zo wel hoe we écht zijn. De een licht ontvlambaar. De ander altijd te laat. Of altijd met iemand anders bezig.

Op naar de volgende feestdagen!

Geen beter geloof dan in Sinterklaas

Ik zou een hele verhandeling kunnen houden waarom ik niet in goden en religies geloof, maar wel in Sinterklaas. Ik zou daarbij heel veel argumenten kunnen gebruiken met dingen als: geven en delen, aandacht voor elkaar hebben, de magie van wonderen, de liefde voor taal aanwakkeren door te dichten en de heerlijkheid om vilein commentaar vrolijk te brengen. Maar dat doe ik niet. 

Het is nog veel simpeler. Het geluk van deze weken met de Goedheiligman in ons midden is het hoogst haalbare voor mij als moeder. Dat. Die gezichten. De opwinding. Het heilige Sinterklaasjournaal. De intocht. Het schoen zetten, met z'n allen zingen voor de kachel met de accordeon. En de opgewonden kreten als er de volgende ochtend iets uit te pakken is. En vooral hoe serieus ze de vermanende gedichten nemen die er bij hun kadootjes zitten. Het voorlezen van onze vele Sint boeken. Het knutselen van pieten, boten en mijters. Het verkleed als Piet naar school gaan. Het is alles. Kijk maar naar die gezichten. Extase, spanning, geluk, puur geluk. Dat kunnen we allemaal wel een beetje gebruiken.