Stt, wij lezen #2, Voor Kleine Sam

Kiezen is niet mijn sterkste kant. 

Iets kort houden ook niet.

Dus toen ik voor Kleine Sam een stukje mocht schrijven over kinderboeken

werden het twee stukjes. 

Zie hier deel 2: 

Zoals ik in mijn vorige column schreef, lopen mijn boekenkasten thuis over van de kinderboeken. Een hebzucht maakt zich van mij meester in een kinderboekenwinkel. Mooi vormgegeven prentenboeken, grappige voorleesboeken, gewoon klassiekers die je moet hebben, of die ene spannende kinderserie waar iedereen het over heeft. Ik wil ze. Waar er talloze ongelezen romans zich verschuilen op mijn planken, hier is geen kinderboek ongelezen.

Daarom, als je aan mij om mijn lievelingskinderboek vraagt, dan heb ik geen antwoord voor je. Zelfs geen top 10. Het zijn er te veel. Ik kan alleen maar wat stukgelezen kaften voor je opsommen. Als die boeken niet in je huis te vinden zijn, moet je naar de kinderboekenwinkel rennen. En wel meteen. Of vooruit, de bieb. Da’s ook goed. Komt-ie:

Lees verder >>>>

Boekenbakvis op het bal

Ik ben best wel een bakvis.
Weet je wel, zo'n type dat ergens helemaal fan van kan zijn.
En dan al OMG OMG roepend bij hotels gaat wachten waar haar idool logeert.
Maar dan ben ik ook nog boekofyl. Of zo iets.
Fan van kinderboeken dus.
En weet je waar ik dinsdag was?
Op het KINDERBOEKENBAL!
Ja, OMG OMG OMG! Dat dacht mijn hart ook, dat woest in mijn borst rond galoppeerde.

Alleen al van het woord BAL word ik heel blij.
Weelderige jurken, golvend ingevlochten haar, ik zag het helemaal voor me.
Maar ja, we leven helaas niet meer in de Renaissance
en dus trok ik maar een kek kort jurkje aan
en hakken.
Want m'n timmerman ging niet mee,
dus dan mag ik 2 meter lang worden.
Bovendien deed ik een ingewikkeld vlechtwerk in mijn haar,
want wanneer kan dat nou?

En zo ging ik dan,
naar een plek waar al mijn idolen bij elkaar zouden komen.
Échte kinderboekenschrijvers
en échte illustratoren
die de échte Gouden Griffel wonnen
(Hij ging dit jaar naar Het raadsel van alles wat leeft van Jan Paul Schutten.
Een prachtig boek dat ook al het Gouden penseel won.
Niet alleen heel leerzaam en informatief, maar ook grappig en luchtig.
En dan ook nog eens prachtig om te zien.
Wil je hebben dus.)
en de échte Kinderen voor Kinderen.
Ik vond het GE-WEL-DIG!
Alleen dat optreden van Kinderen voor kinderen hè.
Lief hoor, maar toch ook vreselijk.
Ze doen tegenwoordig flitsende dansjes op pompende beats.
Ik ben meer van 'Klein is fijn, ik wil niet groter groeien' of 'Ik ben onzichtbaar' of het ochtendhumeur van Jurgen.
En dan ondertussen een schuif-stap-schuif-stap- dansje.
Dit was keihard 'Waar is dat feestje? Hier is dat feestje!' maar dan net anders.
En toch. Mijn achtjarige ik was vreselijk jaloers op mij dat ik dit live mee mocht maken.

En ik was weer vreselijk jaloers op alle achtjarigen die daar rondliepen.
Want voor hen was het echt feest.
Ze mochten snoep scheppen zoveel ze wilden,
cakes versieren,
lampen knutselen,
discodansen met een koptelefoon op
en met een speciaal boekje handtekeningen jagen van alle bekende schrijvers.

Ik zag ze daar gaan, zonder gene.
Naar Anna Wolz, en Tosca Menten en Jacques Vriens en al die anderen.
Ik wilde dat ook.
Maar ja.
Ik ben geen acht meer.
Nee, ik snap daar ook niks van.
Maar het is zo.
En toen vond ik ook zo'n boekje.
Helemaal leeg.
Het schreeuwde erom.
Ik deed het.
Ik kreeg ze.
Daar schaam ik me dus niet voor.
Van Harm de Jonge bijvoorbeeld
die het kinderboekengeschenk Zestig Spiegels schreef.

Op het podium even daarvoor werden er al stukjes uit voorgelezen
door voorleeskampioen Raf.
Knap man,
1000 man in de zaal
en dat gewoon doen.
En wat ik nog leuker vond
is dat er ook boeken tot leven kwamen.
Marit Törnqvist maakte voor deze kinderboekenweek Fabians feest.
Een prachtig prentenboek waarin alle mogelijke feestelijkheden groots (en uitklapbaar!)
worden uitgebeeld.
(er hoort ook een app bij het boek die je nu gratis kunt downloaden. Leuk!)
En haar hoofdpersonen kwamen het podium opwandelen.
Of fietsen
of waggelen. Die laatste was een immense olifant met twee berijders.
Wat moet dat het einde zijn, als je door je eigen fantasie omringd wordt.

Nou ja, het was dus een heerlijke avond.
Nu wil ik dus maar een ding:
(dat wil ik al heel lang, maar nu zeg ik het hardop, dat is het verschil)
ik wil ook kinderboekenschrijfster worden.
En dan elk jaar naar het bal...


O ja, op de site van LOL magazine (klik) schreef ik ook een stukje over het bal. En over het winnende boek.

Sttt, wij lezen, voor Kleine Sam

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik dol ben op lezen.
Van kinderboeken wel te verstaan.
Dus toen Lisette van de webwinkel Kleine Sam vroeg
of ik wat wilde schrijven over Kinderboekenweek en boeken,
tja, toen ging het mis.
Of nou ja, mis, ik liep ineens over.
Van zin om te vertellen hoe leuk alle boeken in mijn boekenkast wel niet zijn.
En dat past natuurlijk niet in een klein stukje tekst.
Het werden twee lappen tekst.
Waarvan dit het begin van de eerste column is:

Tandenpoetsen, pyjama’s aan wurmen, naar de wc en klaar voor bed. Toch? Nou, hier in huis niet. Dan begint het naar bed brengen pas. Met een verhaaltje. Of twee, of drie...

Voor mijn enorme boekenkast voeren de meisjes elke avond weer discussies over welk boek we gaan lezen. Om de beurt mogen ze er een uitkiezen. Want, elk heeft een heel andere smaak. De kleine freule van twee houdt van grappige, spannende boeken waarin ze kan meekijken. Ze kent haar klassiekers, van De Gruffalo, Rupsje Nooitgenoeg, Monkie (van het echtpaar Schubert) krijgt ze geen genoeg. Maar ook het net uitgekomen prentenboek Snip (Claudia Lagermann en Hanneke Siemensma) over een vogeltje dat niet durft te vliegen en daarom alleen achterblijft in de winter, vindt ze prachtig.

Haar grote zus van vier daarentegen, is heel uitgesproken. Die vindt alles zielig of eng. En die wil dus nooit over het monster  Gruffalo lezen, want te spannend. Monkie? Absoluut niet, een kind dat zijn knuffel kwijtraakt? Van het idee alleen al krijgt ze slapeloze nachten. Haar doe je een plezier met Jip en Janneke, en dan door het liefst het gehele oeuvre achter elkaar voor te lezen. Of Balotje op ballet (Yvonne Jagtenberg), De prins op het witte paard ( Dolf Verroen & Thé Tjong-King) en Drie dappere paardjes (Rian Visser & Margriet van Noort). Drie prentenboeken die naadloos aansluiten op de prinsessenwereld van dit paardenmeisje. Oh ja, en ook Het Muizenhuis (Karina Schaapman), want daar komt in het tweede deel een ballettend muisje in voor. Dus. 

De rest van de column lees je HIER, over hoe Jip en Janneke op de cover van mijn scriptie kwamen, en over grootse toekomstdromen. 

Nog twee weken, dan is het kinderboekenweek. 

Heeft er iemand nog boekentips voor onontdekte pareltjes die ik in huis moet halen?