De viervoeter

Het ging zo. Het was warm vorige week. Zeg maar 30 graden + in onze slaapkamers. Toen werd de oudste freule ziek en ging nooit meer slapen 's nachts wegens ondraaglijke, helse verschrikkelijke, hemeltergende oorpijnen. Otto vond dat grappig en deed mee met de misère. Kortom weer een van de hoogtepunten van mijn moederlijk bestaan. Maar toen kreeg ik een lumineus idee. Het was woensdagmiddag 16.00 uur, ik zat achter mijn computer en dacht dit: 'Ik doe het niet meer. Ik ga hier iets leuks van maken. Een kind dat niet naar school kan? Een moeder die moet werken en dan opvang nodig heeft? Een hittegolf waar je binnen niet van kunt genieten? Ik ga naar Texel!'

Texel, daar waar mijn ouders vakantie aan het vieren waren in het familiehuis. Om vier uur werkte ik nog, om half 8 zat ik met drie kinderen, op de boot. Ik snap daar zelf ook nog steeds niks van. Impulsief zijn brengt soms ongekende superpowers met zich mee. Ik had namelijk alles, maar dan ook alles ingepakt wat we nodig hadden, thuis iedereen van voedsel voorzien en de kinderen van diverse plekken opgehaald. Ik reed op tijd weg,haalde de boot die ik had bedacht. Dit alles lukt me in het normale leven noooooit. Maar in absurde plannen uitvoeren ben ik blijkbaar wel goed. 

Ik kreeg mijn werk af, mijn ouders vonden het volgens mij nog best gezellig dat we hun serene vakantierust kwamen verstoren en in de waddenwind was er van een hittegolf geen sprake meer. Al met al een perfect plan dus. Niet slapende kinderen zijn op het strand toch minder erg. Ze zijn er zelfs om op te eten. Kijk mijn viervoeter nou!

Hij kruip-loopt. Losse stapjes vindt hij maar gedoe, kruipen op blote knieën een straf, dus vond hij op Texel een nieuwe manier van voortbewegen uit. Het gaat heel snel. Wie zegt dat op twee benen lopen de beste manier voor onze evolutie was? Otto niet!

Om op te eten

Weten jullie nog van mijn voornemen? Dat ik niet die afschrikwekkende vette moeke wilde zijn op dat schoolplein waar ook hele knappe BN'ers zitten? Nou ja. Ik doe mijn best. Ik rende dit weekend 6 kilometer door het bos. Daar ben ik best wel trots op. Maar goed, er zijn nog steeds mensen die denken dat ik zwanger ben. Daar heb je dus niks aan. Dus naast rennen en mezelf rood puffend en zwetend opsluiten in een hete cabine en me dan trillend in een plank wurmen, moet er nóg meer. Ik deed een detox. Schrapte suiker, zuivel, tarwe, alcohol, koffie, kortom alles uit mijn menu. 

Dus wat ik wel at. Quinoa, natuurlijk, dat hoort erbij, anders tel je niet meer mee volgens de foodies. En havermout. Heel veel havermout. Groente, fruit, water citroen. Ik kan het iedereen aanraden, echt. Het is gewoon weer eens wat anders. En heel veel hetzelfde ook wel. Na drie weken wende het wel. Plus er was 3 kilo weg. Maar toen was ik ook wel klaar met alleen sla en ging ik op zoek naar wat anders. Zo vond ik mijn nieuwe lievelingsrecept. Bananenbrood. Dat is cake, maar dat eet ik dus als brood, want het mag. En dat mogen jullie ook. Dus maak dit. Het kost geen tijd, je wordt er dun van (toch?) en het is ook heel populair bij de freules. Drie keer scoren dus. 

Doe 

3 bananen

3 eieren

160 gram havermout

5 dadels

1 theelepel bakpoeder

1 theelepel kaneel

in de keukenmachine en maal tot pap. Gooi er zo'n 75 gram rozijnen bij en doe alles in een cakevorm waar je eerst bakpapier in hebt gedaan. 40 minuten op 175 graden bakken en klaar is kees! 

Waarom ik jullie opzadel met een recept waar je gezond van wordt? Omdat ik er een foto van had gemaakt. Een merkwaardig bijeffect van een fotografiecursus dus... En als bonus dan hier ook nog de mooiste pioen uit onze moestuin. Omdat ie zo mooi bij een cake-die-geen-cake-is past. 

Voetjes van de vloer

Ze wiebelen, wandelen en worstelen. Kindervoetjes zijn om op te vreten. Gekke teentjes, kleine grote tenen en veel te dikke wreven. Grote mensenvoeten vind ik meestal lelijk, onappetijtelijk of gewoon gek. Kindervoetjes blijven altijd schattig, hoe raar en krom de teentjes ook de lucht in steken. Maar zoals dat gaat met alledaagse dingen, wanneer ga je nou eens foto's maken van voeten? Nooit dus. Tenzij je een hele leuke fotografiecursus aan het doen bent bij de leukste Maud Fontein   die echt zo, zo, zo goed is in kinderen fantastisch op de foto te krijgen. En ook zo, zo, zo goed is in het enthousiast maken van (voor mij) onontdekte fotogebieden. De camera gaat niet meer uit de M-stand, alle hoekjes van Lightroom worden verkend. En alle voeten worden vastgelegd, wiebelend, dansend of knuffelend... 

Oh heerlijke zomer!

Oh prachtige zomeravond

onder bomen in de avondzon.

Vol kleedjes heerlijk eten

en kindjes gekroond.

Ijl gezang 

het vuur gaat aan

we dansen om elkaar.

En dan tot slot

een  toneelspektakel

over liefde, list en geluk. 

En geluk dat is het. 

Oh prachtige zomeravond,

wat meer kan er zijn dan dit?

Sint Jan geluk versierd met bloemenkransen. 

Dichterbij een Bolderburenbestaan ga ik nooit komen... 

Liefde gaat door de maag

Al twee jaar bakken we taarten op vaderdag. Niet zo maar taarten, poezentaarten, die een prijs moeten winnen op ons jaarlijkse buurtfeest. En ze winnen hoor, al twee keer. De eerste keer ging m'n Timmerlief tot mijn ontsteltenis er met de derde prijs vandoor. Vorig jaar hadden Savine en ik de hoofdprijs te pakken, goede revanche vond ik wel. De druk is groot en de lat ligt hoog dit jaar. Maar we moeten nog een week wachten. Want deze vaderdag hadden we naast ontbijtjes op bed ook een huwelijk. (goede reden om het buurtfeest een week te verschuiven vond ik als organisator, moehahaha) En daar bakte ik dan weer twee bruidstaarten voor. 

Ze wonnen geen prijs de bruidstaarten, maar ik was er wel apetrots op. Dat wil zeggen op zaterdagavond, toen ze net af waren. Ik plantte ze zorgvuldig in de leeggehaalde ijskast en vervoerde ze met een ingenieus draagsysteem op mijn schoot in de auto. Daar begon de ellende. Onderweg voltrok zich een catastrofe. 

De blauwe marsepein van mijn zorgvuldig geboetseerde taart begon, ehm, te smelten. Zeg maar weg te lopen. Te druipen. Ik griende en mokte en smeekte dat het op zou houden. Denk dat er al gauw acht uur liefde en ziel en zaligheid daar op mijn schoot aan het vergaan was. Iets met te waterige bakkersroom dat eigenlijk botercreme had moeten zijn. Nou ja. De taart kwam aan. Ik kwakte hem op de indrukwekkende taartentafel. En even later nam een dappere Scout het op zich om het ding in stukken te snijden. Ik heb niet meer gekeken. Dat kon ik niet aan. In plaats van een lieflijk zeilbootje op zee, zoals op het trouwkaartje was afgebeeld, stond er een hoop met blauw smurfensnot op tafel. 

Van de tientallen taarten die die dag tot en met de laatste kruimel op gingen, bleef er een over. Juist, het smurvensnot geval van mij. Dat had een bijkomend voordeel. De stukjes werden bewaard voor het bruidspaar. Ha, en weet je wat? De bruid appte mij net met de vraag wat er toch allemaal inzat, want hij was zo lekker! Eat that feestgangers, lekkerste taart van allemaal gemist! Niet alleen het oog wil wat, hij moet vooral lekker smaken! Ik zie het weer zitten, die taartenwedstrijd gaan we winnen!

O ja: vaderdag, daar zou dit stukje eigenlijk over gaan. De beste man kreeg een beschilderde kleerhanger met een geplastificeerde stropdas van Ianthe, een bekladde zakdoek van Otto en een blaadje over de Tour. Gelukkiger kon hij niet worden. Of, nog een klein beetje. Omdat de grote freule niet zulke fantastische knutsels op school maakt, deden we het thuis. Ze verblijdde vaderlief met een gekleid bakje versierd met strijkkralen. En om het geheel nog kitscheriger te maken, deze foto's erbij. Och, wat een wolk liefde toch hè? 

Een heel zwaar leven

In een paar weken tijd waren we op Texel, in Ijhorst en op Vlieland. 'Lekker uitgerust zeker?' vragen mensen dan goedbedoeld. Ik weet niet hoe het bij u zit, maar ik vind weekendjes weg gaan (en weer terugkomen) hard werken. Voordat de hele volksverhuizing op gang is, in auto's gepropt zit, weer uitgeladen is en aan hun tijdelijke onderkomen gewend is denk ik vaak al honderd keer 'laten we gewoon eens een keertje thuisblijven.' Wat we natuurlijk nooit doen. En eenmaal daar, wil nooit meer iemand naar huis en dat moeten we vervolgens toch en dan zijn we weer een week thuis aan het acclimatiseren. En dan heb ik het nog niet eens over de uren denkwerk die in een efficiënt paklijst gaat zitten. Nou goed, u snapt het punt. Ik heb een heel zwaar leven. Echt heel zwaar. 

Vlieland dus. Daar waren we drie dagen. Het is er prachtig. Het is er ook wel eens koud. En regenachtig en stormachtig. Dat weet ik nu. Ze hadden ook een bowlingbaan. Dat was wel een hoogtepuntje. Bowlen naast John de Mol. Stond nooit op mijn bucketlist, maar kan ik nu mooi wel afvinken. En een dieptepuntje? Dat hadden we ook wel. Ik ben spontaan grijs geworden, heb een paar jaar minder te leven door een serie hartaanvallen en ik ben nog nooit zo kwaad op mijn kind geweest. Wat er gebeurde? De oudste freule was kwijt. Echt kwijt. Zoek, weg, niet te vinden. Heel erg lang. Hoe dat ging lees je in deze blog die ik voor de site Ouders Onderling schreef. 

Inmiddels heb ik alle vakantie- en weekendwassen weggewerkt. Dat is al iets. De vakantiefoto's bekijken is nog niet gelukt. En de GROTE vakantie staat alweer bijna voor de deur. Een mens zou nog eens iets als vakantiestress krijgen... 

Witterdewit- portretjes #8

Kijk, het was dan wel drie weken geleden al Pinksteren, toch kan ik het niet laten om mijn pinksterbruidje nog te laten zien. Zie het maar alsof ik terug ben in de analoge tijd. Toen was het doodnormaal dat je pas drie weken na het gebeurde de foto's onder ogen kreeg. Eerst rolletje volschieten, dan wegbrengen en ook nog eens ophalen. Dat de helft onscherp en mislukt was, hoorde er bij. Net als fotoboeken inplakken. Nu ben je al achterhaald als je een halve dag na het gebeurde nog een foto deelt op sociale media. Foto's inplakken heb ik al zo'n tien jaar niet meer gedaan. Dit blog zie ik maar een beetje als mijn album. Al staat daar lang niet alles op wat ik vroeger wel in een album geplakt zou hebben. Dat is namelijk alleen voor mij interessant. 

Vorige week had ik een heerlijk huwelijk waar ik voor de bruid mijn vroegere albums indook ('Wat is een album?'vroeg de grote freule zelfs.). Ik vond het een feest die echte foto's, met tekstjes erbij, en stickers en andere onzin. Maar ook omdat het toen nog zo lekker overzichtelijk was. Een week weg leverde een rolletje op. Als je het gek maakte zelfs twee. Maximaal 2x 36 foto's dus. Die schiet ik nu op een dag zo weg. En dat staat daar allemaal maar een brij te wezen op mijn computer. 

Dus. Pinksteren. (Voor bruggetjes geen tijd. De zon schijnt. U bent gek als u dit zit te lezen. De zon in. NU!) De kleine freule wilde wel op de foto voordat we gingen kijken op haar toekomstige school. Dit jurkje, man. Alleen al voor de geur wil ik het haar elke dag aandoen. Het is namelijk mijn oude (en eerste en enige Oilily) jurkje en het ruikt naar mijn moeder, naar thuis, naar vroeger. En het is brandschoon, een geheim dat mijn moeder me ook nog eens mag leren. En dan dat haar erbij! ('Zet de schaar erin', zei mijn schoonmoeder van de week, 'alles zakt uit, zo onhandig!' Ianthe en ik keken haar wat onthutst aan. En nu blijft ze elke ochtend stil zitten zodat ik het kan vlechten, haha!) 

Het pinksterfeest vond ik prachtig en ontroerend. De muziek, het plein, het groen van de bomen en het wit van de stralende kindjes. Op het moment dat de duifjes uit zouden gaan vliegen stuurde ik Ianthe naar haar zus. Ze mocht naast haar zitten op het kleed, midden in de klas. Hand in hand, de een verlegen en dapper, de ander groot en trots, zaten ze daar. En toen vlogen ook nog die verrekte duiven de lucht in, met wensen en al, nou ja. Tranen, ontroering alles. Was alles maar zo simpel en puur en mooi en goed. Dat dus, zelfs drie weken na dato het vertellen nog wel waard.

En zo is de grote freule: geen geduld voor foto's, gedoe of iets anders dan haar zin. Hoop dat de schoolfotograaf nog een portretje van haar heeft kunnen maken! 

Misgelukt- chocoladebommen

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik niet de handigste ben. Ongelukjes met omvallende glazen of druppels olie op nieuwe schoenen, tja dat gebeurt hier gewoon aan de lopende band. Maar ook dingen als huissleutels die in de deur afbreken, lekke banden op momenten dat dat echt niet kan, ontploffende shampooflessen in een vakantiekoffer... Jep, allemaal op mijn pechlijstje. Ik lijk die genen deels te hebben doorgegeven, wat het er hier niet schoner en prettiger op maakt. Maar soms, soms slaat de mislukking alles. Maar dan ook echt alles. Luister. Hoe alles misgelukt werd: (Savine heeft er zelfs een woord voor uitgevonden)

Kijk, ik had een superleuke opdracht te pakken: Knutsel een eetbaar kopje en maak daar spetterende foto's van. Ik had er zin in. Pintereste wat ideetjes bij elkaar en had een goed plan: ik ging kopjes van chocola maken. Easy peasy. Op Pinterest. Dit is wat er echt gebeurde... Stap 1: smelt chocola au bain marie in een pan. Ik dacht: ik koop een keer de goedkoopste chocola, dan eet ik het niet zelf op. Zelfbehoud. Nou mensen, koop dit nooit. Ik weet niet wat er gebeurde, maar al roerend werd de Euroshoppermassa een soort klei. Hele vieze rare smurrie, waar geen mens een kopje van zou kunnen maken. Op naar stap 2: smelt je voorraad lekkere, goede chocola. Dat lukte. Mmm. Dus door naar Stap 3: blaas (water) ballonnen op en dip ze in de gemolten chocola. 

Ballonnen, feestvreugde, chocola. De familie verzamelde zich om mijn zorgvuldig opgebouwde setting zodat ze van dichtbij konden zien hoe ik een kopje ging maken. Ballon 1, dip, zet neer. Check. Ballon 2, ballon 3. Nog voordat ik die heb neer kunnen zetten, gebeurt het. KNAL!!! 

Eerst stilte. Dan een zucht. Dan hysterisch gelach. Erger dan dit wordt het niet mensen. En dan lach je. De ballon vol gesmolten chocola is midden in de woonkamer geknald. Iedereen en alles zit onder. Maar het wordt nog erger. Er gaat nog een chocoladebom af. Het plafond, de muren, alle kleren, alles, maar dan ook alles in bruin gespikkeld. Boenen. Het enige wat er te doen veel. Heel lang boenen. 

Ik probeerde nog iets met afgekoelde chocola, andere ballonnen. Het lukte niet. Ik gaf op en ging over tot plan B. Een eetbaar kopje van koek. Mmm. Ik had er alweer zin in. 

Poging 1: vouw over een vormje deeg en bak. Mislukt, het deeg droop er vanaf en zag er niet uit. Poging 2: bekleed een vormpje met deeg en giet er blindbakbonen in. Geslaagd. Maarrrrrr, die blindbakbonen zaten vergroeid met het deeg. Niet er uit te krijgen! AAAARGHHH! Schreeuwde ik. Wat is het met deze opdracht?! Poging 3: doe er een bakpapiertje tussen en stort dan vol met blindbakbonen. Hèhè. Geslaagd.

Toen begon het leuke gedeelte: versieren, beplakken en vullen van de kopjes. Mijn lieve assistente Ianthe hielp bij alles. Voor een goed effect maakten we voor een keer de slagroom roze met een druppel kleurstof. Zag er lekker uit bij de aardbeien. Als dank mocht ze na de fotoshoot het bakje  opeten. 

En toen. Alsof dit geheel nog niet rampzalig genoeg verlopen was, gebeurde dit: 

Ianthe ging de auto in na het eten van het kopje voor een lekkere lange rit. Ze viel in slaap. En werd na een half uur wakker met deze reden: ziek. Alles eruit. Alles. Met geweld. Weet u nog de kleur van de slagroom? Dan weet u nu de kleur van al haar kleren (het WAS een wit jurkje), de autobekleding, de tassen bij haar voeten, de autostoeltjes en de rest. ROZE KOTS. Niemand die gezegd had dat dit verhaal leuk ging worden.... 

Gelukkig zie je niks van deze catastrofe terug op de foto's die ik inleverde met een mini-tekstje erbij. Eetbare kopjes maken, leuk joh. En mákkelijk! Doe het allemaal!