Ik loop hier met mijn lantaaaaren....

Nog voordat ik er aan toekom
om de verhalen te vertellen die in mijn hoofd zitten
verschijnen er alweer nieuwe verhalen.
We hadden een magische avond
deze 11 november.

Honderden zelfgemaakte knollen en pompoenen lantaarns
aan de voet van de Dom.
Nou weet iedereen die mij een beetje kent
dat je me niet gelukkiger kunt maken
dan met een beetje magie.
Een brandend kaarsje op een donkere avond
en dat er dan bij voorkeur een spannend of mythisch figuur op de proppen komt.
Extra bonus punten? Doe er een paard bij.

Zo slijt ik mijn halve leven dus al
tussen trollen, heksen, koningen of bokkenrijders
in een duister bos in het oosten van het land.
Nu niet denken dat ik opgenomen moet worden
maar dit is echt.
Er staat daar een boerderij
waar van heinde en verre kinderen, mensen, dieren en dus die koningen
en ons minder goed gezinden
naartoe getrokken worden
om avonturen met elkaar te beleven
in het bos daar.
En als het niet donker is,
dan rijden we er paard.
(Ook als het wel donker is,
dan hebben gemeneriken de pony's gejat)
Of spelen we spelletjes in het bos.
Het is de plek waar ik mijn Timmerman leerde kennen,
(Hij was tovenaar, ik een onooglijk mannetje genaamd Duizelberg.
Het is een godswonder dat hij ooit met mij heeft willen trouwen ja)
waar mijn liefste konijn Lange Wapper begraven ligt,
waar we Ianthe een koninklijke doop gaven
en waar we alle verhalen avond aan avond bezingen.
Kortom, het is er het einde en het is er magisch.

Een magie die ik tot vanavond bijna nooit ergens anders vond.
Maar daar aan de voet van de Dom
kwam een oeroud verhaal op dezelfde manier tot leven
als in de Ijhorster bossen.
Trillende kinderen door het donker,
een klein lichtje waar je goed voor moet zorgen,
een vuur
een verhalenverteller in pij
een volkje met lantarens op de achtergrond.
En toen... een paard met ridder erop.
Hij sneed zijn mantel indrukwekkend door het midden
en gaf het weg aan een bedelaar
die natuurlijk geen bedelaar bleek te zijn.
Het was mooi, erg mooi.
Helemaal de stoet die daarna door de oude straten van de stad trok
de lampionnen en het ijle gezang
over lantarens, lichtjes, de sterren die stralen
en een heleboel liedjes waar ook geen touw aan vast te knopen is.

Ik geloof echt dat je zo deze wereld moet beleven
als een plek waar je met rituelen en vertellingen
samen nieuwe verhalen maakt
en stil staat bij waar je bent.
Vanavond was zo'n avond
waarop alles net een beetje mooier was.

-Einde melancholisch en zweverig geleuter-

Verjaardagsgeluk #2

Ik ben niet zo goed in dingen half doen.
Ik trek liever áltijd álles uit de kast.
Letterlijk.
Zo kun je hier regelmatig niet met goed fatsoen over de vloer komen.
Want de freules houden ook van kasten leegtrekken.
Maar goed, soms neem ik me dingen voor
dat het wel wat minder kan bijvoorbeeld.
Omdat ik ook wel eens moet slapen
(Is vandaag mislukt, ik hoor de Dom middernacht slaan
maar ik heb nog zoveel verhalen te vertellen! New York wacht nog en
dit weekend vol onverwachte wendingen...)
of gewoon, omdat het ook wel minder mag.

Zo zijn er ongemerkt in de vier jaar dat ik nu kinderverjaardagen mag vieren
heel wat tradities ingeslopen.
Daar hou ik van.
Dingen vieren volgens een bepaalde manier
zodat je je er van te voren al zo op kunt verheugen.
Maar de verjaardagstradities lopen een beetje uit de hand.
Zo moest ik én een ontbijttafel met jaarring, bloemetjes, kadootjes en verse croissantjes dekken
én een zelfgemaakte verjaardagskroon daarbij klaarleggen
én een feestje met een indrukwekkende marsepeinen taart organiseren
bovendien blijven al mijn vrienden altijd plakken
dus er hoort complete catering bij zo'n feestje.

Dan zijn we er nog lang niet.
Want de meisjes krijgen altijd een zelfgemaakt kado van ons,
en een zelfgemaakt verjaardags t-shirt
en gaan we op de echte verjaardag met z'n allen naar de dierentuin
en trakteren we iets wat we lekker met elkaar kunnen bakken.
Goed.
Ik ben nu moe van het opsommen van dit lijstje.
Jullie van het lezen ervan waarschijnlijk
en dus moest het dit jaar maar niet allemaal.

Nou ja, wat ik van dit lijstje niet uitvoerde?
Ik vergat de verjaardagskroon.
En vond een rondslingerend exemplaar van de grote freule
(die inderdaad al 1,5 jaar gewoon slingert)
de jarige was er gelukkig mee.
Ik niet.
Want ik had dat verjaardags t-shirt ook nog niet gemaakt.
En zo stond ik (wederom na middernacht)
te knippen en te strijken aan een shirt,
terwijl de verjaardag, ook de echte, al was afgelopen.
Uit schuldgevoel...
Maar, ze moest nog wel trakteren, en daar hoort ook een feestoutfit bij
en... nou ja. Zo gingen de hormonen weer eens met me aan de haal.
Ik ben niet goed snik, ik weet het.
Toch heb ik hoop dat het ooit goed komt.

Dus zie hier de gelukkige drie Jarige
met traktatie
die ze zelf graag wilde maken. Koekjes.
Ik vond dit een nogal simpel plan,
Gewoon koekjes in een zakje.
En lekkere, echte koekjes met suiker enzo
want dat mag vanaf volgend jaar niet meer
met verantwoorde schooltraktaties....
Werd ik toch weer aangekeken
als dat irritante wijf dat de lat van trakteren veel te hoog legt.
Tenminste, niet dat iemand je echt vuil aankijkt hoor,
maar ik hoor het als ze kraaien
'wat creatieeeef!'
Gelukkig zijn kinderen veel blijer met de flesjes bellenblaas
en stempels die de rest uitdeelt
en dat vind ik een geruststellend idee.
Dat ik het lekker toch een beetje voor niks doe
dat hele gebak.

Dan nog een ding dat ik niet deed:
we gingen niet naar de dierentuin.
Maar speelden met het verse speelgoed.
Dat kinetic sand, man wat een goed kado!
Dat moet iedereen in huis halen.
Urenlang kneedplezier.
Geen kind aan.
Daar kan geen olifant, aap of tijger tegenop!

Stralend verjaardagsgeluk #1

Mijn kleine freule is niet meer zo klein.
Ze wordt morgen namelijk drie.
DRIE!
En gisteren was ze nog een baby.
Die zo knap was dat ik de hele dag foto's van haar maakte.
waardoor ik deze blog begon om maar iets met al die plaatjes te doen.
Zo'n schattige, voorbeeldige baby die fijn sliep en at en lachte naar iedereen.
Nu is ze nog steeds heel lief en schattig
maar ook best wel heel groot.
En ze lacht dus niet meer altijd
maar roept ook heel hard NEE!
(als je soms dacht dat de fase 'twee is nee' afliep bij het behalen van je derde verjaardag,
hebt je het heel erg mis. Tegenvallertje ja.)
En dat slapen...
Laten we het er op houden dat ze goed is
in slechte gewoontes van haar zus afkijken.
In andere dingen is ze vooral het tegenovergestelde van haar zus,
en dat wil ik graag zo houden.
Bescheidenheid bijvoorbeeld.
We vroegen de bijna jarige wat ze nou graag zou willen krijgen.
Ze zuchtte eens diep, keek om zich heen en zei: 'Nou, niks eigenlijk.'

Je begrijpt, we hebben haar overladen met kado's voor dit antwoord.
Ze had uiteindelijk wel wensen.
En die waren volgens mij expres het tegenovergestelde van haar zus.
Die vertelt namelijk elke dag aan willekeurige vreemden dat ze wel/niet op haar feestje mogen komen
(afhankelijk van hoe geïnteresseerd de vreemde in haar verhaal is)
en dat ze dan een roze prinsessentaart krijgt.
Ianthe wilde geen prinsessentaart, maarrr
een rode trekkertaart.
Die ik moest maken.
Eitje.
Tot ik nog een uur had voor het bezoek kwam en ik alleen wat hompen luchtig gebakken cake op het aanrecht tot trekker probeerde te modelleren.
Ik word soms zooooo moe van mezelf en m'n perfectionisme en streberigheid.
Maar ja hè, wat doe je er aan.
Die taart kwam soort van goed,
ondanks de snedige Heel Holland Bakt voiceovers die mijn Timmerlief onderwijl in mijn oor fluisterde...
('Hoe lost Anouk dit op? Nog een uur de tijd en alles lijkt tegen te zitten. En dat terwijl Menno zijn taarten al staan op te stijven.)
Ja, eikel.
Zijn taarten waren nog lekkerder en populairder ook.
Dus heb je zin in taart?
Kom maar langs. Je kunt kiezen uit een stuk huifkar, of motorkap. Wielen heb ik ook nog in de aanbieding. Overigens, de smaak is voortreffelijk, al zeg ik het zelf.

Waar had ik het over?
O ja, hoe anders de kleine freule dan de grote is.
Ik herinner me namelijk het vorige 3-jarige feestje nog heel goed.
Dat draaide toen namelijk geheel om de roze 'jaardagsprinses' en haar grote wens De Fiets.
Die kreeg ze.
En toen mocht niemand in de buurt komen of kijken naar de fiets.
Je mocht ook niet tegen haar praten.
Of kado's geven, want ze had al de Fiets.
Waar ze op wilde Fietsen.
In de woonkamer die hinderlijk vol bezoek stond.
De feestvreugde was van zeer andere orde dan die van gisteren.
Ianthe kan dat wel heel goed, stralen in het middelpunt van belangstelling.
En oprecht blij kadootjes uitpakken.
Geen fiets voor haar, maar een zelfgetimmerde boerderij door pappa.
Dat is wat ze uiteindelijk verzon als kado.
En het bezoek bracht de veestapel mee.
Bijzonder goed idee.

(En in het kader van 'Van de oudste freule moet je het hebben' een groot compliment bij het naar bed brengen na alle feestvreugde. Verrukt aaide ze mijn buik en zei: 'Mamma! Je buik is weer dik! Je krijgt weer een baby, dat had ik gewenst!' Lekker dan, één stuk taart zondigen en je wordt meteen zwanger verklaard door het addergebroed.)

Een dag uit het leven van Otto, NYC#1

Otto, vijf maanden oud,
is geslaagd voor de ultieme wonderbabytest.
Hij ging mee op reis naar New York. 

Waar een goed gewortelde (en niet ontaarde) ouders waarschijnlijk niet zouden overwegen
om een baby naar een citytrip mee te sleuren
zagen wij hier juist een uitdaging in.
(En een praktische oplossing voor een oppasprobleem)
De lijst beren op de weg leken:

*een baby krijst in een vliegtuig. Voor niemand leuk.
* een baby met een pril ritme is geen goede combinatie met een jetlag.
* een baby houdt niet van musea, winkelen, uit eten gaan, en een huwelijksfeest.
* hoe vervoer je een baby per taxi, subway of fiets?
* hoe voed je een baby als je vijf dagen op pad bent?

Dat zouden vijf grote redenen kunnen zijn om nooit meer je huis te verlaten.
Maar ik word een heel vervelend mens als ik mijn huis niet verlaat.
En helemaal als ik mee word gevraagd voor een reisje New York.
We gingen het dus gewoon doen.

Om kort te zijn, deze beren op de weg bleken lieve aaibare teddybeertjes.
Ik zei al, we hebben hier te maken met een wonderbaby
die net zo van avonturen houdt als zijn ouders.

Dus:

*Een wonderbaby krijst helemaal niet in een vliegtuig.
Hij drinkt wat bij het opstijgen en landen,
doet hier en daar een dutje op de heenweg
en is zelfs de gehele terugreis in coma.
*Een wonderbaby is zo onder de indruk van de vliegreis
dat hij daar vergeet te slapen, en eenmaal aangekomen
zich compleet aanpast aan het nieuwe ritme.
Terug is ietsje lastiger, maar met het verzetten van de klok dit weekend
is dat probleem ook al bijna helemaal opgelost.
*Een wonderbaby houdt enorm van fietsen in de draagzak,
wandelen in de draagzak,
slapend uit eten gaan
of slapend geparkeerd worden in de huwelijksdisco in een rustig hoekje.
* dat vervoersprobleem? Mwah.
De kinderwagen in de subway bleek niet zo'n goed idee,
vooral in de spits wilden mensen het liefst in de wagen gaan zitten (maar ook op onze schoot)
bovendien bleken er geen roltrappen of liften te vinden.
De draagzak was wederom het beste middel om van a naar b te komen.
En eenmaal in slaap in het bakkie van de kinderwagen,
namen we het hele ding op schoot, inclusief baby als we een taxi namen.
* Het voeden van de baby was helemaal een eitje,
aangezien Otto nog alleen maar borstvoeding krijgt.
Dat is altijd op voorraad, op temperatuur en bij de hand.
De preutse Amerikanen knopen hele tentconstructies om zichzelf en hun baby
als ze in het openbaar voeden, ik niet.
Maar zoals een bevriende Amerikaanse verbaasd uitriep op een terrasje:
'Je ziet er niks van, niemand heeft het door dat hij aan het drinken is!'
(waarop Otto prompt losliet, de melk in mijn shirt liep en hij begon te spartelen natuurlijk)

Kortom, het was fantastisch!
Wat een stad!
Wat een energie!
Wat veel indrukken en ideeën en inspiratie en uitzichten!
We hebben in die paar dagen zoveel gezien dat ik alle beelden nog lang niet heb verwerkt.
Stukje bij stukje vallen ze op hun plaats.
Als ik mijn belevenissen niet eens bij heb kunnen houden,
dan Otto de zijne al helemaal niet.
Aangezien hij later toch niets zal kunnen herinneren van zijn USA-avontuur
maakte ik af en toe maar een foto met hem erop.
Als bewijs dat hij er echt bij was.

Toen ik door het prachtige MoMA liep
en het ene na het andere meesterwerk voorbij zag komen
met de bungelende en half slapende Otto op mijn rug,
wilde ik dat ik het hem later zou kunnen laten zien.
De energie die er van de schilderijen af komt,
is zo bijzonder.
Hopelijk heeft hij het gevoeld.

Ineens herinnerde ik me een mooie fotoserie van
Maandagdaandag met baby Maantje Piet in het Kroller-Muller museum.
Een prachtig idee! Baby + kunstwerk = nieuwe kunst.

Dus daar ging ik.
Al selfie-end door een museum.
Echt waar, alle schaamte ben ik al lang voorbij...

 

Van die dagen...

Net als je denkt
hé het gaat lekker,
dan moet je op gaan passen...
In luttele minuten is een georganiseerd bestaan zo geruïneerd.

Hier was het weer eens zover.
Het begon allemaal zo aardig van de week.
Lekker werken, goede ideeën, voorbeeldige kinderen.
Ja echt.
Ik weet, jullie geloven het nooit,
maar écht voorbeeldig.
Toen de kleine freule haar zak knikkers met veel geweld op de grond liet donderen
riep ze:
'Hemeltje lief!'
Ik zweer het je.
En daarna nog eens:
'Als je iets laat vallen zeg je hemeltje lief, toch mamma?'
Soms doe ik blijkbaar toch iets goed.
Niet dat ik naar mijn weten ooit hemeltje lief zeg, maar toch.

Van de weeromstuit trok ik de voorbeeldige kinderen eens voor mijn camera.
In mijn werkkamer stond nog een soort van studio opstelling
en daar rolde en rende het grut toch doorheen.
Zeg nou zelf, die wil je toch de hele dag op de blozende wangetjes kussen?
Nou, zo ging het niet.
De kleine freule riep me namelijk even boven.
'Ik heb zo'n buikpijn,' snikte ze op de wc,
'wil je me even optillen?'
Dat deed ik.
Net toen ze op schouderhoogte was,
gebeurde het.
Buikpijn bleek misselijk te betekenen.
Ik ben niet snel ergens vies van,
maar dit was met stip het ranzigste wat me ooit is overkomen.
De kots droop uit mijn haar.
En uit mijn schoenen
en uit...
Nou ja, je begrijpt het wel.
Ik wist niet waar ik moest beginnen.
Want ondertussen was ook de blozende baby gaan blèren
op een volume waarmee hij wilde duidelijk maken
dat hij NU NU NU aandacht/luiers/eten/watdanook nodig had.
Maar ik droop.
En ik moest de grote freule en vriendin uit de buurt houden.

Nou ja, ik pelde wat ranzigheid van me af
en van het lichtgroene meisje
dweilde een en ander bij elkaar
troostte babylief
en troonde de andere dames weer naar beneden.
Ik leek het weer onder controle te gaan krijgen.
Maar nee.
Beneden stond een ongedurige moeder op de ramen te bonzen.
Al 25 minuten.
Ze was ons zelfs in de speeltuin gaan zoeken.
De batterijen van de bel bleken leeg.
...
Aan mijn gezicht was duidelijk af te lezen dat enig commentaar
niet op prijs gesteld zou worden
sterker nog
op een huilbui zou uitdraaien.
Dus terwijl ik de snikkende baby voedde
kroop de lieve moeder stilletjes over onze vloer
terwijl ze een doos Kapla en de gehele houtstapel van mijn Timmerlief verzamelde.
Dat was heel erg fijn.

Als de poes nu ook weer besluit van zolder te komen
en gewoon op haar bak te gaan poepen
zou ik weer kunnen spreken van een menswaardig bestaan...

-------
Hier zie je Ianthe in hetzelfde pakkie rond dezelfde leeftijd. geinig!