Licht aan de hemel- Zomerse OTN-avonturen deel #4

Vanavond zou blogavond worden. Met zomerse plaatjes en luchtige verhalen over niksigheid. Maar het lukt niet. Het past er niet bij in mijn hoofd. Dat zit vol met krantenberichten die bol staan van de ellende. Een vluchtelingenjongetje op het strand, een door mij bewonderde schrijver die het licht in het leven niet meer zag. Ik vind het nogal wat. Ik huil ervan. Het maakt me machteloos, droevig, boos en gefrustreerd. En alles wat hier de dagelijkse gang van zaken bepaalt, nogal zinloos. Dus zat ik hier vanavond moedeloos voor me uit te staren en  een pak hagelslag leeg te eten bij gebrek aan beter. Hielp dat? Nee natuurlijk niet. Niks helpt. 

Noem mij een pessimist, maar ik denk dat een rugzakje met rondslingerend kinderspul dat ik zou kunnen doneren echt niks verandert aan het vluchtelingenvraagstuk. En dat Joost Zwagerman er geen donder aan heeft dat ik om hem treur en me nu voorneem zijn boeken nog maar eens te gaan lezen. Maar wat dan? Ik weet het niet zo goed. Grote dingen des levens kun je niet zo maar veranderen. Maar al het kleine misschien wel. Al is het maar dat we stil staan bij wat we hebben. Geluk, liefde, gezondheid, ze zijn niet vanzelfsprekend. Als je ze hebt, moet ze bejubelen, omarmen, vieren. Dus dat ga ik dan toch maar doen. De fijne gewone dingen laten stralen. Omdat ik zou willen dat iedereen lichtpuntjes om zich heen kan zien.  

Nou goed, waar waren we? Even een schets: boerderij- kinderschare- dierenschare- regen en blubber. Heerlijke lichtpuntjes. Maar weet je? Net als je denkt, nu ga ik in bed liggen met mijn hoofd onder de deken en kom er nooit meer uit, wordt het droog. Zo gaat dat. En zo kwam het dat de freules toch nog euforisch op een pony klommen en hun moeder verbouwereerd aan de kant van de bak achterlieten toen ze zonder naastloper, al dravend naar me zwaaiden. Ik zweer het je, dat deden ze, met die 3 en 5 jaar van ze. Nu zou ik het liefst hier de tientallen ponyfoto's die ik van ze nam, posten, plus de filmpjes waarop ze als ware amazones rondrijden. Ja joh, zo'n uit z'n voegen barstend trots moederhart doet rare dingen met je. Gelukkig bezit ik een klein beetje gezond verstand en weet ik dat behalve oma en opa daar niemand een plezier mee doe. (Dat ze al lang en breed op Facebook staan vergeet ik voor het gemak maar even. Stt. En sorry.Nee, echt geeeeen sorry daarvoor.Weet je hóe knap!) 

Om paard te kunnen rijden, beschikken de freules over een kek paardrijpak. Om op de boerderij rond te lopen, hebben ze de beschikking over een heus boederijpak. En gaat dat dan zo, zoals bij alle boerengezinnen uit de wijde omgeving, dat buiten louter de overall wordt gedragen? En zondag je goede goed? Welnee, want in die gezinnen wonen niet mijn freules. Die houden namelijk alleen van strak, en tule en glitter en gloednieuwe 'skinny's', en vooral niet van overalls. Zelfs niet als die knalroze zijn. Maar liefst een uur werden ze gebruikt, daarna moest er worden omgekleed. Net als de rest van de week waarin ook elk uur de kleren werden verwisseld als ze weer eens onder de kippenpoep, blubber, etensresten of ondefinieerbare rotzooi zaten. Gelukkig is mijn hobby wasmachine's aanzwengelen, dus de dames verwenden me. 

Nu denken jullie natuurlijk allemaal, ahgod, die freules zijn van die hele lieve propere kindjes. Wat fijn. Ja. Nee. Dat is het dus niet. Daar waar vlekken op de kleren niet gewaardeerd worden, vinden ze aangekoekte korsten voedsel in huidplooien dan weer niet hinderlijk. Of haren die langzamerhand in dreadlocks overgaan. Zwarte klauwnagels? Prima. Als er maar niet gedoucht of gebadderd hoeft te worden. Ze zouden nog liever in de sloot springen onder het mom van 'dan zijn we toch ook schoongespoeld?' dan dat er shampoo in hun haar terecht zou komen. Vooral dat hele lieve kleine trolletje is allergisch voor zeep, sop, borstels, poetsdoekjes en nagelknippers. Het is een wonder dat er niet de hele dag een zwerm vliegen om haar heen hangt. 

Twee van de drie kreeg ik uiteindelijk schoon. Voor een 'boerderijbad', een wasmand warm water in het weiland, waren ze wel te porren. Het derde trolletje is in de gehele vakantie van vier weken drie keer onder de douche geweest. En dat is in kilometers omtrek te horen geweest. Daar staat dan wel weer tegenover dat ze na deze boerderijweek klaar was met omkleden en drie weken lang dezelfde kleren aantrok. Dat vond ik dan weer goed bedacht van ons Floddertje. 

En zo kwam aan de eerste heerlijke vakantieweek een eind. De boerderij, de meest magische plek op aarde waar zelfs eindeloze regen niks aan kan veranderen, was een heerlijk vertrekpunt voor verdere vakantieplannen. Dat die niet vlekkeloos verliepen, spreekt vanzelf. Dat maakte op de laatste avond bij ondergaande zon, hinnikende pony's op de achtergrond, knapperend kampvuur bij onze warme benen, en tokkelende gitaren die over het erf galmden, nog geen mens uit. Daar, met uitzicht op de weilanden, lijkt de rest van de wereld even niet te bestaan. Daar is alles goed. Was alles maar altijd zo.  

** Volgende keer in de serie 'Zomerse OTN-avonturen'; Hoe alle Franse campings subiet hun deuren sluiten zodra ze er lucht van krijgen dat wij er met onze 32 jarige vouwwagen aan komen. ** Dat wil je niet missen!

Boerderij in de blubber- Zomerse OTN- avonturen deel #3

Daar gingen we: vakantie! Hiephoi, tasjes vol zwemspullen, zonnebrand en badhanddoeken propte ik in de auto. Nog voordat ik de achterklep dicht probeerde te beuken, brak de hel los. Moessonregen, rukwinden, onweer, alles. Zomerstorm. Tuurlijk. Zo gaat het namelijk altijd op onze vakantie. Weet u nog vorig jaar? 9 graden op het ondergelopen eiland Texel. Huilend lag ik in bed... Het begin was dus als vanouds: zomers weer? Dat gingen we deze week niet krijgen. 

Met gevaar voor eigen leven reden we heulemaal naar het exotische Ijhorst. Dat werd ten zeerste afgeraden door de ANWB, zeker als je zo gek was om je met aanhanger op de weg te begeven. Laten wij nou net met veel moeite de vouwwagen hebben opgehaald en aangekoppeld. Nou ja, een beetje livin' on the edge kan geen kwaad en tussen de omgevallen bomen door kwamen we aan in één stuk. Dat was al heel wat. Wat gingen we doen in IJhorst? Laat ik eerst vertellen dat we kan worden vervangen door ik. Ik ging weer een weekje moeder-alleen-met-kinderen-op-vakantie spelen. Mijn nieuwe hobby. En daarbij ging ik voor een boerderij met een kudde pony's, vier tekkelpuppy's,  drie honden, een zooi kippen, een konijn en een cavia zorgen. 

Ik had twee taken: Houd alles en iedereen in leven. En kom niet met een puppy thuis. Maar een van die twee opdrachten is gelukt. En nee, ik heb nu geen hond. Er sneuvelde een kip. Dat was de beste optie van alle dieren, dat kan ik wel vertellen. Dit was het enige dier zonder naam, dat scheelt een heleboel gedoe en verdriet. Al was de ontzetting bij de meisjes er niet minder om natuurlijk. Verder ontsnapte er maar één pony (drie keer, stt), werd er maar een keer verkeerd voer uitgedeeld, heeft Otto maar een keer het schrikdraad vastgepakt, zat ik maar een keer onder de hondenmoedermelk omdat ik te lang had gewandeld en moeders daarna graag op mijn schoot haar stuwing weg wilde drukken, en had ik maar een keer stress omdat ik dacht dat er een puppy ondervoed dreigde te raken wat natuurlijk helemaal niet zo was, maar dat het keukenweegschaaltje met een wiebelige beslagkom niet de nauwkeurigste meetinstrumenten bleken te zijn om zuigelingen te monitoren. Best een aardige score vond ik zelf. 

De zomerstorm bij aankomst was het voorproefje van de rest van het heerlijke zomerweer de rest van de week. Het regende, regende, regende, onweerde, regende dagen achtereen. Het was fijn dat we niet in een tent zaten. Dat wel. Maar toch was het wel enigszins kamperen, aangezien ik met de freules in een keetje sliep. En Otto had een privé exemplaar. Dat leek me reuze handig met uitslapen en dat soort voor de hand liggende babyzaken. Waar ik geen rekening mee had gehouden waren de nachtelijke weersomstandigheden. Dat ging zo: slagregens en onweer. De meisjes sliepen, de man sloeg een kreet door de babyfoon. Kreun. Zaklamp zoeken- kaplaarzen aantrekken- trui met capuchon zoeken- door de stromende regen naar het keetje strompelen- speen zoeken- aai geven- door de regen terug soppen- weer in slaap proberen te komen. Niet echt mijn lievelingsvorm van nachtbraken. 

Maar goed naast nadelen -geen ponyrijden in onweer- waren er ook voordelen: in een ondergelopen bak kun je een prima waterballet houden. De donkere luchten waren vaak adembenemend mooi. Elke zonnestraal werd met luid gejuich begroet. En we bouwden de deel om tot bioscoop, zodat de freules nu weten wat Minions zijn ('Die gele poppetjes van Maya de bij die op het blikje in de Franse supermarkt staan.' Duidelijk toch?) en dat er verschrikkelijke dingen in de wereld gebeuren zoals dat Simba de leeuw zijn vader verliest en dan ook nog wordt verjaagd door een gemenerik en dat het dan helemaal niet uitmaakt dat het uiteindelijk allemaal goed komt, want dat je vader doodgaat is het ergste wat er is en dan kan de rest van de Lion King je gestolen worden. (Dit is overigens ook mijn mening. Wie verzint zulke gruwelijke plotten zeg...).  

Om de meisjes toch een beetje het buitengevoel van de boerderij te geven, daar kwamen we per slot van rekening voor- o ja en de tekkelpuppy's natuurlijk, dat was ook best een goede trekpleister- dwong ik ze tot wandelen. Dat ziet er allemaal leuk en aardig uit, maar de waardering van zulk fijn samenzijn in de buitenlucht kun je zeker ondermaats noemen. Als je beschaafd bent. Dat zijn grote freules lang niet altijd, dus die ondergaan wandelen als langdurige martelingen. En freules zijn zeker niet op hun mondje gevallen, dus die gillen het gehele rondje om het ven dat ze het LANG vinden duren, dat ze HONGER hebben, en vooral honger in SNOEP, dat ze je STOM vinden omdat jij vond dat ze moest WANDELEN, en dat ze daar toevallig geen ZIN in hebben. En dat gekrijs gaat verder gepaard met je zus met stokken slaan, boos de andere kant op stampen, er dan achter komen dat dat een heel dom idee is, want dat daar de wandeling alleen maar langer van wordt,  demonstratief op de grond neerzijgen met de mededeling dat je noooooooit meer verder gaat lopen, voet bij stuk houden en uiteindelijk omgekocht worden met een zak drop. Kleine freules huppelen vrolijk door het bos, rennen met de honden en plukken bloemen voor hun moeders. Daar kan iedereen wat van leren. 

Tot zo ver het zalige begin van de vakantie. De boerderij avonturen zijn nog niet afgelopen, welnee. Dus maak je borst maar nat: 

** Volgende keer in de serie 'Zomerse OTN-avonturen'; Hoe drie stadskinderen langzaam de schutkleuren van een doorgewinterde trol beginnen aan te nemen en hoe ze boers worden schoon geschrobd. ** Dat wil je niet missen!

Disclaimer: Lieve medefotografiecursisten en Maud: ik weet dat ik mijn projectfoto's geheim moet houden. Dat kan ik natuurlijk helemaal niet. Deze foto's bekijk je dus op eigen risico. Zeg niet dat ik niet gewaarschuwd heb! 

Aan de Amsterdamse grachten- Zomerse OTN-avonturen deel #2

Toen ik van de week de freules ophaalde bij een vriendinnetje, speelden ze 'woonbootje'. Op de zandbak hadden ze een knus plekje gebouwd met kussens, dekens, lekkere dingen, touwen. De radartjes in mijn hoofd begonnen langzaam te draaien. 'Schattig,' dacht ik. 'Een woonboot. Hoe komen ze daar nou op? En het lijkt wel een beetje op de boot van .. o ja! Dat deden we óók nog deze vakantie! Logeren bij Meta! Op de woonboot.' Ja ik vind het ook zorgwekkend dat ik zoveel woorden nodig heb voor een stukje gedachtestroom. 

Maar goed, het bewijst maar weer eens dat ik hersenloos ben en de freules bepaald niet. En dat zij de allerleukste belevenissen niet met foto's vastleggen, maar goed opslaan in zichzelf. De écht leuke dingen laten ze zichzelf herbeleven door het nog een keer te spelen. Man, da's toch wel een gave die verloren gaat met de jaren hè?  

Dus. Woonboot. Amsterdam. Wij provinciaaltjes uit Utrecht genoten er intens van. De kleine man uit logeren, de dames en de vader met de trein op avontuur. Een compleet heerlijk programma werd ons bezorgd door de bovenstebeste Meta.

Weet je, van alle dingen die er veranderen zodra er kinderen komen, vind ik het misschien wel het lastigste dat je niet meer spontaan met vrienden kunt afspreken. Gewoon van: Zin in wijn? Ja. Dan kom ik er nu aan. En dan de deur uitlopen. Van in de agenda kijken, etentjes plannen, oppassen regelen en gewoon gaan, daar heb ik geen kaas van gegeten. En van de hele bubs inpakken en meenemen naar een gezellige afspraak ook niet. Dan zijn er dus vrienden -zonder kinderen en met hele drukke banen- die dat gewoon snappen en dan zonder enige wroeging altijd naar jou toe komen. Sterker nog: opbellen of ze voor je mogen komen koken. Én boodschappen doen. *insert heel veel hartjes* voor Meta. Want die is zo'n vriendin. En zo kwam het dat we al vier jaar niet bij haar waren geweest. Dat kon geen seconde langer. We mochten komen logeren. Mét volledig verzorgd programma.

We aten ijs, haalden veel te lekker eten en fietsten naar de gele onderzeeër van haar moeder, borrelden, stapten op een te gek bootje, vaarden en vaarden en vaarden en aten en dronken, kletsten en keken en waren intens gelukkig. We werden afgeleverd bij haar woonboot, waar de meisjes gelukzalige kreten sloegen dat iemand zó fantastisch kon wonen.

De volgende ochtend was Meta ook nog jarig en aten we verjaardagsontbijt op het beste terras van Amsterdam: dat van haar woonboot. Ik heb denk ik nog nooit op zoveel (toeristen)foto's gestaan met slaaphoofd en in pyjama. Zal dat even lelijk tegenvallen als ze thuiskomen...

Dus lieve Meta: dank voor alles. Voor dit fantastische weekend, voor al je avonden gezelligheid en voor al je lieve diners. En fijn dat je morgen weer helemaal naar ons toekomt.....

** Volgende keer in de serie 'Zomerse OTN-avonturen'; Hoe een moeder een week lang drie kinderen, een kudde pony's, vier puppy's, drie honden, een konijn, een cavia en een zooitje kippen in leven houdt in de stromende regen. ** Dat wil je niet missen!

Beginnen bij het begin- Zomerse OTN-avonturen deel #1

Nu ik in totale zenheid terug ben van vakantie en compleet mindful mijn huishouden en werk run, heb ik alles moeiteloos onder controle. Ik weet wanneer zwemles begint, de schoolrugzak staat keurig voor vertrek klaar en mijn agenda is vol, doch overzichtelijk en duidelijk bijgehouden. Ja joh, dat soort effecten hebben wat weken vrij op mij. Dus ik weet ook wat me te doen staat met alle foto's die ik vol liefde heb gemaakt en die in de vergetelheid dreigen te geraken in de krochten van mijn zeer goed georganiseerde computer. Ik begin bij het begin. Dat is mindful, zen, overzichtelijk, efficiënt en alles wat nog meer onontbeerlijk is in deze tijd, tegelijk. 

Het begin stamt uit de weken voor de vakantie, toen het allesbehalve zen was waardoor de foto's zelfs nooit zijn bekeken. (Dit herinnert mij eraan dat ik in de herfst van 2014 in New York was, het daar bereleuk had en duizend duizelingwekkende foto's schoot, deze nooit heb terug gekeken en dat ik dat ga doen als ik zenner dan zen ben na een volgende vakantie.) Goed, de week voor het eind van het schooljaar is hel. Dan kan niemand meer, moet er heel veel en wordt bij ons iedereen ziek. Ik pakte de kinderen en wat spullen in en reed naar Texel alwaar mijn ouders resideerden in ons familiehuis. Waddenlucht doet elk mens goed, zeker in combinatie met een hittegolf. Oorontstekingen werden weer dragelijk, koorts zakte en zo konden er ijsjes op het strand worden gegeten (en in de tuin aan opdrachten worden gewerkt door mij). Had alles maar zo'n doeltreffende oplossing als wat waddenlucht. 

Nou goed. Het begin is dus Texel. Altijd goed voor een instant vakantiegevoel, met of zonder zieke kinderen. 

** Volgende keer in de serie 'Zomerse OTN*-avonturen'; hoe de freules met hun ouders een weekend gaan logeren op een heuse Amsterdamse woonboot. ** Dat wil je niet missen!

* het mysterieuze OTN staat voor op ten Noort. Jawel, gewoon onze achternaam. 

Vakantiekater

Vier weken was ik hier niet. Hier is op m'n blog. Maar hier is ook thuis. Nu ben ik er wel, maar niet vrijwillig. Nee, ik lijd aan een nogal heftige vakantiekater. Nou zult u zeggen, mens, mens stel je niet aan, maar écht ik stel me niet aan. Het is een aandoening. Ik ben gewoon heel erg slecht in thuiskomen en het doodgewone alledaagse leven dan enorm leuk vinden en het geheel weer levenslustig oppakken. Nee, het is meer zo: ik huil en grien. Echt. Als een klein kind. En als ik niet grien dan ben ik nog chagrijniger dan de booste puber die u zich kunt voorstellen. En als ik niet huil, of chagrijnig rondstamp, dan ben ik kinderachtig boos dat ik niet meer op vakantie ben. Zo. Nu weet u het. Mijn allerslechtste eigenschap. Ik heb ook goede eigenschappen, zoals daar zijn: vakantie víéren. Keigoed ben ik daar in. Genieten tot in mijn tenen, dingen bejubelen, alles. Maar ja. Heb je niks aan hier thuis. 

Gelukkig hebben we de foto's nog. Dat zijn er alleen meer dan 1500. Het duurt dus even voordat ik punt 1. deze kater verwerkt heb en punt 2. de moed heb verzameld om iets met die berg foto's te doen. Pluspunt van de foto's is dat je er een klein beetje vakantiegevoel mee kunt oproepen. Minpunt is dat je daar dan heel melancholisch naar gaat zitten staren en er weer niks komt van de 12 vakantiewassen en de 30 onuitgepakte tassen die op me staan te wachten. Nou ja. Nu weet u hoe het er voorstaat. Even geduld dus nog. Ik zal terugkeren, herboren, opgeladen en al.