Hoera voor de liefste kabouter!

In de wereld van triviale zaken als kinderfeestjes kun je je enorm verliezen. Herstel, daar kunnen sómmige mensen zich enorm in verliezen. De meeste ouders proberen kinderfeestjes vooral te overleven. Helaas behoor ik niet tot die categorie. Ik ben die manische moeder. Die je haat. Omdat ik de lat veel te hoog leg. Ongelofelijk irritant. Ook voor mij hoor. Want behalve dat ik het heerlijk vind om me op kinderfeestjes te storten, word ik er ook best wel moe van. Maar ja. Ik kan het niet helpen. Dus daarom bevond ik me dit weekend in een soort levensgroot kabouterland. Mijn eigen schuld.

Maar weet je hoe leuk het was om met een roedel kinderen met puntmutsjes, capejes en knapzakjes op pad te gaan? Tis dat ik het enigszins druk had om acht kabouters in bedwang te houden, anders was ik uitgebreid een potje gaan grienen van geluk. En met dat in bedwang houden viel het trouwens alles mee. De kleine freule heeft een groepje vrienden om zich heen verzameld dat net zo lief en vertederend is als zij zelf. En blijkbaar net zo graag meegezogen wordt in een kabouterschattenwereldje. Ik wist niet dat het bestond, zulke zoete kindertjes. Hele andere koek dan die enorme zus, die zeg maar altijd nogal aanwezig is. Lees maar hoe ze vorig jaar in staat was om nogal hekserig het hele feestje bij elkaar te schreeuwen. (En dat ik net bezig was precies dezelfde blog als toen te schrijven. Met dat moe zijn en doorslaan en sint maarten en sinterklaas. Ik voel een patroon. Volgend jaar zal het niet veel anders zijn...)

Maar die heksenzus, daar moesten we dus iets mee. Die kan er niet goed tegen om niet in het middelpunt van de belangstelling te staan. En zie daar de oplossing: zet haar in het middelpunt der belangstelling. Geef haar een rol!

Nou heb ik in mijn leven al met heel veel kinderen 'gespookt' en een rol gespeeld, maar dit had ik nog nooit meegemaakt. Waar de meeste kinderen van te voren vol met goede ideeën en verhalen zitten als ze een figuur mogen spelen, kunnen ze op het moment suprême alleen nog wat gestamel uitbrengen. Heel logisch. Een enkeling daargelaten. Die kan nog wat ingestudeerde zinnen declameren. Maar dit kind... Ze wás haar rol. Ze was geweldig! (mijn compleet objectieve mening) Ze was nauwelijks ingesproken, ze hoefde eigenlijk er alleen maar een beetje te zijn (en vooral niet in de weg te lopen en te gillen) maar nee, er was een figuur. Een echte, vol verhalen. Sterrennacht zong voor ons. Vertelde ons kabouterverhalen. Verzon spontaan keigoede spelletjes. Regelde de boel. Zette de kabouters op de goede plek, fluisterde lieve woordjes in het oor van de kinderen die niet zo goed wisten wat ze er mee aanmoesten. Ze blies me omver. Ik ben zelden zó trots geweest. Daar kunnen geen eerste stapjes, eerste woordjes en zwemdiploma's tegenop!

Terug naar het feestvarken zelf. Die genoot. Van Floxol, de neef van de kabouters die ons kwam helpen om kaboutermagie te krijgen. Van de schatten die we vonden. Van de spreuken die we leerden. Van de walnoten die we goud toverden. Van de briefjes die overal opdoken. Van de goudklompjes en parels die we op moesten eten om net zo goed te horen en zien als kabouters. En van de stenen die voor moed en kracht zorgden. Met knapzakken vol spullen namen we Floxol en Sterrennacht mee naar huis om paddenstoelen en schattendoosjes te gaan versieren. De kaboutermagie had ons toen al lang overgenomen. Wat een geluk dat elk kind naar huis ging met een eigen kaboutertje en een zakje met een eigen edelsteen om zo altijd die magie weer te kunnen voelen!

Tot zover het hele fijne feestverhaal. Zo lieflijk dat het jullie waarschijnlijk je neus uitkomt. Dan zal ik nu vertellen dat het allemaal heel wat lijkt, maar dat we het echt, echt, écht in elkaar geflanst hebben. Hier volgt het doe- het- zelf stappenplan voor dummies voor een geslaagd kabouterfeest: 

1. Schrijf een week van te voren, binnen een half uur, een scriptje met het verhaal. (Er komt post van een kabouter, willen jullie mij helpen? zoek kaboutermagie, ga naar buiten, vind schatten, doe een spelletje, eet een magisch steentje, ga naar binnen, knutsel, eet poffertjes. Einde. Wijn.) 

2. Bestel mooie spulletjes bij mensen die daar tijd voor maken en dat met veel liefde doen. (Ik bestelde ik die prachtige schattenzakjes hier.)

3. Loop de dag voor het feestje een rondje door mijn huis om daar alle schatten (steentjes, dennenappels, belletjes, veertjes, ondefinieerbare Action frutsels) te voorschijn te trekken die hier hoog opgetast in lades en kasten liggen. (Dit kan ook in je eigen huis als je net als ik altijd mooie dingen rotzooi verzamelt en al maanden een fuck-Marie-Kondo-houding bezigt.). 

4. Ga langs een vriendin met een nogal excentrieke kledingsmaak om wat tovenaarskleren uit haar kast te vissen.  

5. Krijg de avond van te voren een aanval van gekte door er van overtuigd te raken dat het heel essentieel is om voor alle kinderen een kabouter te vilten. (Die aanval had ik. Die is niet per se nodig. Maar ik heb al twee weken een nieuwe hobby: plukken wol omtoveren tot iets, ehm met vorm. Maar door anderhalf uur wat lukraak in het rond te prikken met een verdomd scherpe naald (au), waren er zowaar wel ineens negen kabouters.)

6. Schrijf wat kabouterbriefjes en leuter daarin over magie, schatten, steentjes en de natuur. Er hoeft eigenlijk niet eens echt iets op te staan, want vijfjarigen kunnen toch niet lezen. Verzin je het lekker ter plekke als je tijd tekort komt.  

Zo. Dan ben er er bijna. Verkleed  je man als een soort kabouter en zeg dat ie een spreuk moet verzinnen. Kan iedereen toch?

Jaja, hoor ik u allen denken. Tuurlijk. Rot op. Met je schatten en zelfgemaakte kabouters. En die outfits dan? Dat moet wéken werk zijn geweest. Haha. Nee. Maar echt. Nee. De mutsjes knipte ik in tien minuten uit stukken vilt (lag gewoon in de kast) en zette ze met dertig seconde stikwerk op de naaimachine aan elkaar. De capejes? Dat zijn geen capejes. Dat zijn stukken stof die ik ter plekke uit een grote lap knipte en om de schouders knoopte. En vooruit, de knapzakken daar zat een piepklein beetje moeite in. Op de terugweg van school lag er een takkenberg bij het vuilnis. Daar moest ik helemaal voor stoppen en negen takken eruit vissen. Toen heb ik ook nog een tafelkleed in stukken geknipt en aan die takken geknoopt. Herstel, laten knopen door de timmerman. Die vond dat een takkenwerk. Daar heeft u een punt.

Nee, de grootste moeite van het hele feestvieren vind ik het opruimen van mijn huis... Ik bedoel, je kunt die kinderen en ouders toch moeilijk in het hol ontvangen waarin wij onze weekenden normaliter slijten? Vol speelgoed, zakken oude kranten, overvolle kapstokken, gangen vol gereedschap, metershoge stapels afwas en aangekoekte pannen en op willekeurige plekken in de woonkamer loopfietsen dan wel heelies dan wel skates? Met de moed der wanhoop raapte ik al die meuk bij elkaar, sjouwde het de trap op en deponeerde het allemaal in mijn slaapkamer. Waar maar weer uit blijkt dat ik vooral heel goed ben in korte termijn oplossingen. Had ik nou maar wat echte kaboutermagie om de weg naar mijn bed vrij te maken van dozen, manden, stapels jassen en die hele handige boodschappentrolley...

Hihaherfst

Als je goed kijkt, zie je meer. (zoek de kinderen op het plaatje hierboven)
Als je goed luistert, hoor je meer.

Twee opdrachten die ik mezelf deze week gaf. Ik ben met drie kinderen op vakantie. Luister en kijk, zei ik tegen mezelf, meer niet. Vet fucking moeilijk. Ben ik superslecht in. Want ik heb een telefoon. En daarop komen mails, apps en geinige foto's van andere mensen met leuke levens/huizen/brave kinderen langs. En daar móet ik naar kijken. En niet naar de zandbak, waar de grote freule al twintig minuten een cursus geeft hoe je een perfecte zandtunnel graaft. Of naar het klimrek, waar de kleine freule heel knap met drie ledematen zichzelf in een ijzeren beugel heeft gewurmd. En waar hun kleine broer is, weet ik niet eens. Vast ergens met z'n sokken in een plas aan het stampen. Dat doet ie namelijk graag.

Behalve die telefoon is er ook nog het dagelijks leven. Ook op vakantie moeten mensen/kinderen eten, badderen, aankleden, poepen, tandenpoetsen, haren kammen, jassen aan, weer eten, ruzie maken en uitgelaten worden. Er is iemand nodig die dat alles faciliteert en die iemand ben ik. Dag. En nacht. Dat is leuk om te doen. En vermoeiend, liefdevol, uitputtend, gezellig en ongezellig en alles tegelijk. Maar je moet het wel doen. En ik hou er niet van als iets moet. En ik hou ook niet van dagelijks leven, zelfs niet op vakantie. De ellende is dat mijn trio daar ook niet zo van is. Die geven niet om hygiëne, een vlekloos- en klitloos voorkomen, of drie voorspelbare eetmomenten per dag. Die houden van stinken in pyjama, honger hebben als ik net het ontbijt heb opgeruimd wegens desinteresse en nooit meer naar bed gaan. Gek. Ik weet niet van wie ze dat hebben. 

Met dat alleen maar kijken en luisteren gaat het dus niet zo best, al leek dat een goed idee. Ik ploeter wat, foeter wat op het niet werkende internet en de kapotte vaatwasser en roep zo nu en dan dat ik graag brave kinderen zou hebben. Haha. En verder doe ik heel weinig. Geen groots vakantieprogramma, maar kijken wat lukt op een dag. Paste goed in m'n kijken-luisteren strategie. Beetje springen op het springkussen buiten, beetje tekenen, blaadjes in duizend stukjes knippen of een hut bouwen in de gangkast. Hoe minder programma, hoe beter eigenlijk. Hoe meer iedereen tot rust komt. Ik vond het een inzicht. Heeft ook iets met kijken te maken. 

En terwijl we zo wat aanklooien, in het bos herten zoeken, of zelf hert spelen met een gevaarlijke tak als gewei, hoor ik eigenlijk meer dan ik dacht. Zoals dit gesprekje met de grote freule: 'Ianthe heeft een vriendinnetje gemaakt. Ze is heel netjes. Net als mijn vriendin.' Ik: 'Eigenlijk is iedereen netjes, behalve wij.' Waarop Savine zegt: 'Maar wij zijn wel leuke mensen.' Haha. Dus.

Maar ze was nog niet klaar met haar wijsheden hoor. Ik complimenteerde haar met haar acrobatische kunsten: 'Dat slingeren aan het rek kan ik echt niet!' Savine: 'Tja, iedereen is anders mamma. Jij bent heel braaf. Dat kan ik echt niet.' Het klopt. Zij kán echt niet braaf zijn. En het nieuwbakken speelvriendinnentje dat hier ineens de deur plat liep, riep ook al allemaal van die ware dingen. Zoals dat het hier behoorlijk vies was. En toen ik daarna maar hysterisch stofzuigend rondliep, verkondigde ze dat het raar was dat de kinderen niet opruimden. Touche. Dat is ook raar. Maar niemand krijgt het voor elkaar om ze dat te laten doen. Ik heb het opgegeven in ieder geval.

Tot slot, ondanks dat ik haar gewoon een week op vakantie heb meegenomen, riep de grote freule gefrustreerd uit dat ik nooit eens tijd voor haar heb. Dat ik altijd maar iets moet doen. Zit je dan. Voor dat addergebroed te ploeteren. En het is nog ergens waar ook. Zij zit niet te wachten op mijn telefoon, tafel dekken of haren borstelen. Ze doelt op de volledige aandacht. Precies, die van het kijken en luisteren. Vandaag is het half gelukt. In het bos. Daar lukt het eigenlijk altijd. Morgen weer een dag. Dan is m'n Timmerliefje er ook en mag die al het gedoe verzorgen. *gemeen heksenlachje*  

O ja. Deze foto's nam ik op de tweede dag van de vakantie, toen we ook nog een gezellige logee mee hadden en we van heel dichtbij herten bewonderden. We slopen, kropen, fluisterden, vonden heksencakjes in de varens, zochten mooie blaadjes, speelden zelf voor hert met een gevaarlijk gewei van takken en huppelden door de regen. (nou ja, ik dan. Om de rest op te vrolijken) Beetje jammer van al die buien, maar herfst is ook heel erg m'n lievelings. 

Reusachtig goed dromen

Op dertien september was het honderd jaar geleden dat Roald Dahl geboren werd. Elk jaar wordt er rond zijn verjaardag een feestweek georganiseerd, dat krijg je met geniën. Bij die week hoort ook een lesboekje dat dit keer over de GVR ging. De GVR, wát een heerlijk boek! De grote freule smult ervan als ik voorlees, de kleine freule verstopt zich onder de deken van de spanning. Die mag dus alleen meeluisteren als het over flitspoppers gaat, of over snoskommers of over pronksjuwelen!

Maar goed, voor dat lesboekje maakte ik de knutselpagina met hoe je zelf dromenpotten kunt maken. Dat klinkt simpel natuurlijk. Beetje brouwen met glitters, kleurtjes en voila, een droom. Maar nee. Zo werkt dat natuurlijk niet.

Nee, een echte droom lééft, golft, beweegt, is iets. Die maak je niet zo maar. Zeker niet als je je lievelings pronksjuwelen daarna ook wilt gebruiken. En een heuse trollenklopper maken, is een gevaarlijk klusje, maar dan ben je daarna ook van je nachtmerrie af. Kortom het vergt heel wat moed, gedachtes en vooral mooie verhalen die je in je dromen wilt stoppen.

Ik heb thuis nu planken vol potten. Dat komt nogal goed uit met bange meisjes die nog wel eens een stomme droom hebben. Daarom kiezen we vaak 's avonds voor het slapen een mooie pot uit, schudden hem om, kijken goed hoe hij beweegt en glittert en glanst en dan verzinnen we samen waar deze droom over gaat. (Oke, zo doet de GVR dat niet, die vangt ze gewoon, maar ja. Ik ben best groot, maar net geen reus. Ik doe het dus zo.)Vaak behelzen de dromen kabouters en egels en Manus de pony als ik het met Ianthe doe. Ik blaas de droom zachtjes over haar heen en ik geloof het of niet, het werkt meteen. Gerustgesteld en vol zin in hetgeen we net verzonnen hebben, valt ze dan in slaap. Het werkt ook als ze 's nachts wakker wordt. Even wat glitter voor haar neus zwieren, en trollenkloppers verdwijnen. Ik zweer het je. Het is echt zo. Handig. Onmisbaar. Hoe kan een mens zonder dromenplank?

Dus. Allemaal, op zoek naar lege potjes, potten, flessen en inimienie potjes! En water, glitter(lijm), olie, ecoline, watten en verf. Er zijn er heel veel manieren om dromen te maken. Immers, elke droom is anders. Een trollenklopper vang je door bijvoorbeeld je pot voor een derde met water te vullen, een kneep verf erbij te doen en te roeren. Prop er vervolgens watten bij en strooi er glitters over. Maak zo nog twee lagen met andere kleuren verf en draai goed dicht. Brr, daar ben je vanaf. Trollenkloppers zien eruit als die potten waar de knuffelige variant van de GVR tegenaan leunt hierboven.

Van die wilde, levendige dromen maak je door een pot half te vullen met water met wat druppels ecoline en glitter. Daarna giet je er olie bij. Het is wonderbaarlijk om te zien hoe deze droom vanaf het begin zijn eigen leven gaat leiden. De glitters klonteren soms zo maar samen om naar de bodem te zakken. En de rest van de glitters wil ineens niet meer in het water komen, hoe hard je deze droom ook schudt. Waanzinnig!

En dan heb je nog de snelle gnifgnuiver, zoals de groene hierboven. Stop een paar stroken crêpe papier in de pot, doe er glitter en water bij, draai dicht en schud. Een instant fascinerende droom.

Tot slot: de lievelingsdroom van de freules, waar nogal vaak ruzie om wordt gemaakt en waarvan ik bang ben dat die dop er op een dag af vliegt, zodat het hele zaakje glitterig het bed in stroomt: het roze pronksjuweel. Die wil je. In het roze of niet. Vul een potje met warm water, doe er wat druppels ecoline in je lievelingskleur bij. En knijp er een tube glitterlijm in leeg. Of twee. Roer net zo lang tot de boel opgelost is. Door de lijm dwarrelen de glitters wat langzamer naar beneden en daarom zijn deze dromen zo mooi om naar te kijken. Als je geen glitterlijm hebt, maar wel glycerine (wat me heel raar lijkt, maar het kan natuurlijk) dan kun je dat er ook bij doen. Geeft hetzelfde effect.

Vang mooie verhalen, stop ze in een pot, schudt, verwonder en droom vooral heel zacht. En (her)lees vooral ook de GVR. 

(mislukte dromen zijn er trouwens ook. Zoals die met een bos van klei op de deksel geplakt. Lelijk. Oef. En die met glow in the dark spul. Dat je dan makkelijk leeg zou kunnen knijpen in een potje. Dat kan dus niet. En als je gaat zwiepen met een opengeknipt staafje, nou ja. Dat begrijpt u vast wel, wat er dan gebeurt. Ik niet. Nu wel trouwens. Succes.)

Draken verslaan

Hier volgt een staaltje snelle zelfoverpeinzing. (Dat van die vakantieserie lukt even niet. Daarvoor staat er te veel deadlines op het programma. Het komt. Beloofd.) We leven in een snelle wereld. Zelfs de kleine freule heeft er last van. Die zei vorige week tegen me:  'Ik vind dat tijd altijd te snel gaat.' 

Een waarheid waar ik me nogal in kan vinden. Vooral de tijd om leuke dingen te doen. Of even niks doen. Of slaaptijd. Er blijft weinig tijd over om nou eens goed te bedenken hoe dingen in elkaar zitten. Of zouden moeten zitten. In plaats daarvan ben ik meestal op zoek naar mijn huissleutels, onbeschimmelde broodtrommels, de luizenkam, of de luizen zelf (Ja. Jakkes.) of de juiste zinnen om mijn teksten te schrijven. 

Het leuke van mijn werk is dat ik me telkens in andere onderwerpen mag verdiepen. Zo zat ik vorige week in het Catharijne Convent met een mevrouw te praten over de tijd van de reformatie. En dat- ie eigenlijk wel op deze tijd lijkt. Oorlogen, ellende, uitzichtloze problemen. Alsof het eind der tijden nadert, zo dacht men toen. Het veroorzaakte de reformatie. Met hulp van brieven van Maarten Luther (die op deurposten werden gespijkerd, dat was nog eens grandioze verspreiding van een boodschap!) kwamen veel mensen tot de conclusie dat ze heus niet precies hoefden te denken en te doen zoals de kerk het ze voorschreef. Maar dat ze hun eigen mening mochten hebben. Hun eigen gedachtes, geloof, aanpak. Als ze maar in het reine waren met zichzelf (en God, want dat geloof zat toen doordrenkt in alles.) 

Samen met die mevrouw kwam ik tot de conclusie dat veel hetzelfde lijkt, maar ook niet te vergelijken is. De wereld is nu zo snel. Belangrijke boodschappen vliegen je op de oren op internet, tegelijk met poezenfilmpjes, glamourjurken en rare babynamen. Zie daar maar eens een hogere boodschap uit te halen. Het is nu veel en veel moeilijker om bij jezelf je blijven, je aan iets vast te houden. Kerken zitten vol bejaarden, de boodschap sluit niet meer aan. Maar wat is er dan wel? Zij vertelde dat in de middeleeuwen de kerk de tijd bepaalde. Er waren geen uurwerken, alleen de kerkklok luidde en vertelde je waar het tijd voor was. Als de zon onderging, was de dag voorbij, en als het herfst, winter, lente of zomer werd, dat was dat wat belangrijk was. De seizoenen, met de bijbehorende feesten, het ritme van het leven. Zelfs zonder hogere boodschap al heel erg vervullend en zingevend. 

De volgende dag stapte ik op het schoolplein van onze vrije school een soort parallelle wereld in. Rechtstreeks de middeleeuwen in zou je kunnen zeggen... Er was een smid aan het smeden, het spinnenwiel spon, er werd graan gedorst, die korrels waren groepjes kinderen aan het wannen (ik weet niet eens wat dat is) en daarna werd er druk gemalen. Vers geoogste appels werden appelsap met een grote pers waaraan wel vijf handjes tegelijk trokken. Groepjes kinderen bekeken alles of het doodnormaal was, klommen maar eens in waanzinnig hoge boom en aten daarna een feestelijke pannenkoek, ter ere van dit Michaelsfeest. Een feest om stil te staan bij de tijd van oogsten. Maar ook om het verhaal van Michael en de draak te vertellen. Een draak zo indrukwekkend, maar toch overwonnen. (In de kleuterklas spuwde een draak van klei elke ochtend vuur. Hoe fijn kan je dag beginnen?) 

Die draak is er niet zo maar. Het is er een die in ons allemaal zit. De twijfels, angsten en gedachten die we allemaal voelen. Juist in deze tijd wat sterker, na een heerlijke zomer buiten zijn, ben je nu weer overgeleverd aan jezelf. Met moed ten strijde trekken tegen je eigen draken, dat is wat ons te doen staat.  

Het is zo stom, maar elke keer zo tussen ogenschijnlijk simpele handelingen, symbolen of liedjes, word ik diep geraakt. Sta ik weer tranen weg te slikken, midden in de kleuterklas. Is dat niet waar het deze wereld aan ontbreekt? Stil te staan bij het moment waar we zijn in het jaar? Waar je zelf bent als mens? En al het moois te vieren? Graan is per slot van rekening nog steeds graan waar we brood van bakken, appels moeten we nog steeds plukken en tot lekkere dingen omtoveren en schapen geven nog steeds wol waar we warme kleren van kunnen maken. Echt. Zoveel is er nou ook weer niet veranderd in 500 jaar. 

En nu ga ik me maar eens aan mijn eigen grootste draak wijden: de discipline en doorzettingskracht om al die deadlines te halen zonder dat ik nachten door hoef te werken. Wie weet versla ik hem ooit. Ten strijde! 

Balkonscenes

En zo tussen alles door, blijft het maar zomer. Dat brengt chaos in mijn hersenpan. Heus niet dat ik dan rustig verantwoorde schema's en strakke werkdeadlines kan draaien. Naar buiten zullen we moeten. Op avontuur! Dus zwemmen we in de Lek, of het ven, een zwembadje, het Merwedekanaal, of zoals vanavond: het balkonbad. Plonsen to the max! Herfst is het nog lang genoeg!

(De wolken fruitvliegjes wegens nalatig huishoudschap neem ik maar voor lief. Net als de korte nachten omdat ik 's avonds werkmails moet inhalen. Of de onderbroeken die we uit de wasmand moeten vissen. Wat heb je eigenlijk aan een geregeld leven?)

Burn baby, burn

Voor ik verder ga met de razend spannende Zomerse Avonturen, hier eerst een vakantie-doe-tip. Gratis en voor niets. Zo ben ik. Want mensen die tips nodig hebben en zich vervelen op vakantie zijn niet goed wijs. Die hebben zeker nog nooit met een vergrootglas gespeeld... Wij maakten drie naambordjes met dank aan de zon. En waar wij staat moet u de Timmerman/pyromaan lezen. En nu ik deze foto's zo zie, bedenk ik me ernstig dat ik deze kunstwerkjes toch al weken niet meer heb gezien. Ik vrees dat ze in een Franse poubelle zijn achtergebleven. Maar ach, morgen schijnt de zon alweer! Stukkie schors zoeken en gratis en voor niets vermaak. Alweer voor noppes. Tis goedkoop hier. 

Nieuw & Zomerse OTN avonturen 2016- deel #1

Nieuw 1: het schooljaar

Nieuw 2: een eerste klasser (groep drie-er in gewone mensentaal)

Nieuw 3: een heleboel inzichten die bij de start van een nieuw jaar horen

Nieuw 4: de bijbehorende goede voornemens

Nieuw 5: een auto

Nieuw 6: een kinderbureau & peuterstapelbed

Nieuw 7: alle troep die bij nieuwe dingen komt kijken

Niet nieuw 8: de deceptie van het einde van de vakantie

Niet nieuw 9: alle goede voornemens die meteen mislukken

Niet nieuw 10: de constante vraag: over hoe lang is het weer vakantie?!

Kortom: Hallo! Hier ben ik weer!

Ik dacht dat ik er zin in had. Maar dat is niet zo. Ik vind het allemaal maar nogal kolerig veel werk. Van de vakantiespullen die echt nog niet opgeruimd zijn (1 augustus kwamen we thuis van het kamperen. Dat is bijna 1,5 maand geleden. Da's best lang om om campingijskastjes, slaapzakken, bodyboards en flippers heen te lopen), tot het voor elkaar krijgen van een 'geregeld bestaan'. Mijn agenda staat vol schoolgedinges (ik dacht dat het míjn agenda was, maar blijkbaar zit je als moeder ook weer op school). Mijn kinderen zijn in 2,5 week weer compleet ontspoord (slapeloze nachten x 3, al twee familieleden ziek en één freule boos op het bestaan in het algemeen, die vorige week geheel gemeend zei: 'Ik wil wat opa en oma zijn, hoe heet dat? Ja, met pensioen, dat wil ik.' Dat hele gewerk komt haar nu al d'r neus uit. Ik weet óók niet van wie ze dat heeft.). 

Maar nog een laatste Nieuw 11: op de eerste ochtend na, zijn we elke dag op tijd geweest. 

*insert vuurwerk, triomfgeschal en applaus*

En dat is een begin lieve mensen. Een ongelofelijk begin naar een nieuw leven. Een volwassen leven. Een gemakkelijk, gestroomlijnd en opgeruimd leven. Echt waar. Als dit ons lukt, zit er potentie in. Ik hou u op de hoogte van de vorderingen.

Maar eerst het belangrijkste: waar oh waar was ik toch al die maanden? Da's niet in een zin uit te leggen. Ook niet in een blogpost. Ik dacht aan een reeksje. Ultieme deadline: voor de volgende vakantie van start gaat. Da's over zes weken. Ik moet nog opschieten.

Ik presenteer: 

Zomerse OTN avonturen 2016- deel 1

Laat ik beginnen met de inzichten. Da's lekker overzichtelijk.

- Verander nooit een winnend concept-

-Ga nooit meer meteen na de start van de schoolvakantie weg-

Om bij het tweede punt te beginnen: Dan moet je namelijk in die laatste ellendige schoolweken die al idioot druk zijn, ook nog eens twee keer zo hard werken als normaal aan een to do lijst van ongekende proporties. Zoals daar op staan: kat ontvlooien, vooruit werken zodat je drie weken geen dringende mails ontvangt, een flatterende bikini zoeken, de moestuin onkruidvrij achterlaten, een kattenoppas zoeken, en nog een en nog een, een vouwwagen zoeken, de ene vouwwagen in de andere overpakken, een opvouwbare keuken kopen, drie paar kindersandalen halen, en campingbeddengoed, het huis smetteloos achterlaten voor eventuele logees, een immense medicijnen en EHBO kit samenstellen, tientallen potten pindakaas, pakken hagelslag en kilo's kaas inslaan, de out of office reply werkend krijgen, de auto door de APK krijgen, een leenauto zoeken wegens afkeuring van de APK en o ja, een vakantiebestemming uitkiezen. Dit alles in willekeurige volgorde van belangrijkheid. Een mens zou van minder over de kook kunnen raken. 

Wie zegt dat op vakantie gaan pure ontspanning is, is gek. Vakantie vieren is keihard werken. Dat dat duidelijk is. Maar goed, als je dan eenmaal in de auto zit, vijf uur rijdt en je kampement hebt opgeslagen, dan héb je ook wat. Als je inzicht 1 aanhoudt tenminste: we kozen dus gewoon voor dezelfde eerste bestemming als vorig jaar! En wederom was dit een grandioos succes. Binnen een minuut had iedereen vriendjes, zaten er kippen in de tent, zagen we adembenemende zonsondergangen en uitzichten en waren we in een klap volmaakt gelukkig. Zo makkelijk gaat dat. 

Het is zo wonderlijk hoe sommige plekken op deze aardbol in elkaar zitten. Er zijn er bij waar ik me totaal ontheemd voel, maar er zijn er ook waar ik meteen nooit meer weg wil. Deze camping behoort tot de tweede categorie. Serieus, als je ooit een boek wilt lezen op vakantie, dan moet je hierheen. Er is een trampo, een verkleedtent en dus allemaal razend leuke Nederlandse kinderen die elkaars entertainmentteam vormen. Met zelfverzonnen speurtochten. Zie je ze nooit meer terug. Of incognito als drie schattige heksjes. Nou ja. De lofzang op deze camping is hetzelfde als vorig jaar, en da's bijzonder, want je loopt het risico natuurlijk ook bij een herhaling dat de tweede keer alles ineens vies tegenvalt. Een goede plek dus om nog tot een nieuw inzicht te komen:

-Een beetje saai is juist goed-

Die is vooral voor mijn manische ik die altijd maar iets moet en vindt en op zoek is naar avontuur en daardoor niet een uur op haar gat kan zitten om te genieten. En was daar nou niet precies die vakantie voor? Juist. Saai. Heerlijk. 

~Volgende keer in de serie Zomerse OTN avonturen: Hoe we, zoals het rasechte Hollanders betaamd, zonder gene gratis dingen grabbelen bij de Tour de France en koopjesjagen in de Franse kringloop. Dat wilt u niet missen! ~