Negen x click

Zoals een enkeling misschien wel is opgevallen, maakte ik deze zomer nogal veel foto's. Dat kwam natuurlijk omdat we extreem veel leuke dingen deden. Maar ook omdat dat van Maud moest. Die gaf me namelijk de opdracht om negen perfecte zomerfoto's te maken voor een collage. Het zomerproject voor mijn fotografiecursus dus. Negen foto's, dat klinkt als een eitje. Nou, ga het maar eens doen. Je hebt er minstens 1500 foto's voor nodig. Heel veel geduld ook. En ideeën, en discipline om ze uit te voeren. Plus enige securiteit bij het uploaden op je computer en ten slotte dan ook nog oneindig doorzettingsvermogen bij het bewerken van al die plaatjes. Dan blijkt dat die negen mooiste foto's natuurlijk voor geen meter bij elkaar passen. Dus het aller, allermoeilijkste van negen perfecte foto's maken, is kiezen. 

Zo kwam het, precies zoals altijd alles bij mij gaat, dat ik drie uur voordat ik mijn eindproject moest presenteren nog geen collage had. Ik had namelijk zeven collages. Heel verschillende. Een heerlijk strand samenraapsel, een zwart-wit portretten verzamelingetje, een mengelmoes van staande en liggende vakantiefoto's, en dan ook nog de collage die ik uitkoos: negen staande boerderijfoto's. Waarom werd het deze? Niet omdat ik staande foto's wilde (juist niet), niet omdat de allermooiste foto's erin staan (die waren liggend of pasten niet in het kleurpallet) maar wel omdat ik voor het eerst van mijn leven een fotografieplan had gemaakt, en dat ook nog uit had gevoerd. Ik vond dus dat ik er trots op moest zijn. Dus mag ik presenteren..... MIJN ZOMERPROJECT:

Goed. Zomer-in-de-regen-project kan ie ook wel heten. Of man-die-foto's-kennen-we-al-lang. Maar toch ga ik even vertellen wat het idee is. Dat zien jullie natuurlijk meteen, maar toch. Kijk, ik kom mijn leven lang al op een boerderij waar we magische avonturen beleven. En als ik magisch zeg, dan is dat ook echt magisch. Paleizen op een kerstboomberg, geheime tempels in een donker woud, ronddwalende rode lichtjes en gekleurde geingeesten, die dingen. Het is een sprookje, maar dan echt. Op een boerderij. Een doodgewone Hollandse boerderij. Mijn foto's moesten allemaal dat magische sprankje hebben, zonder dat het er bovenop lag. De kinderwereld, de fantasie, de vrijheid dat alles kan en mag, een plek waar je jezelf mag zijn. Ik sloeg aan het Pinteresten om voor mezelf te bepalen welke sfeer ik wilde hebben. Dat werd dit: 

Geinig, paarden, tutu-tjes, mooi licht, een kip, een trekker. Moest te doen zijn. Maar het reeeeeeeeegende. De godganse week. De mooie strijklichtplaatjes maakte ik later in Frankrijk. Maar ja, die pasten dus niet meer in de sfeer van de zompige Hollandse klei die op de andere foto's stonden. Kortom, ik worstelde en puzzelde, werd nooit tevreden en maakte er iets van, een collage die warempel nog een roze themakleur bleek te hebben ook. Bij elkaar werd het toch iets wat ik voor ogen had: de ultieme vrijheid van het buiten zijn.Verwilderd en smerig, maar dan wel met je balletpak aan. Precies zoals mijn kinderen zijn.

Dank je wel Maud voor maanden van inspiratie, het inspreken van moed om me op moeilijke technische terreinen en in nabewerkingsprogramma's  te begeven en al je lieve woorden! Ik heb er van genoten! Met nog een hoogtepuntje; de fotoshoot voor een webshop op het Noordwijkse strand. Het licht, de modellen en de styling, alles klopte. Ik wil dat wel elke donderdagavond doen!

En dan mijn valsspeeltroef, wat extra collages. Die wel zomers zijn. Met andere mooie foto's. Ik weet het, ik ben een ramp. Vol twijfels, keuzestress en grootheidsdrang. Negen foto's, het is precies goed. Maar voor mij niet genoeg vrees ik. Negen collages daarentegen...

Tot slot: Walhalla in het water- Zomerse OTN-avonturen deel #7

De laatste restjes zomer zijn deze week verdwenen. Al staan er nog velden vol bloemen te stralen, het ís gewoon ineens herfst. Het ruikt ernaar, het licht is zo, de ochtenden ineens weer koud en vochtig. En weet je? Ik heb er wel zin in ook. Dat hele zomerse gedoe met zwemmen, zonnen, ijsjes eten voelt als een eeuwigheid geleden. Zo gaat dat dus, een maand na de zomervakantie is alle opgedane uitgerustheid verdwenen, zit je weer volledig in de doordraaimodus en denk je al niet eens meer aan Zuid Franse taferelen op het strand. Daarom hoog tijd voor het laatste deel van de Zomerse avonturen waarin we de groene oase in Limoges verruilden voor zand en hysterische kustplaatsen. En warmte en zon. 

- Maakt allen uw borst maar nat: ik plemp hier in een keer alle vakantierestanten op uw bord. En ik hou van volle borden.-

Nou ja, wíj gingen naar Zuid- Frankrijk en dan weet je het wel. Ook daar ontstaat meteen noodweer van ongekende proporties. Wat u hier ziet is het resultaat van een buitje dat een half uur duurde. De rest van de dag bleef het op deze manier wateren en zo hielden we onszelf bezig met het bouwen van dammen rond de tent, aangezien het bed van Otto dreigde weg te drijven. Hele afwateringssystemen verzonnen we, hé je bent een Hollander of niet. 

Maar gelukkig komt na regen altijd zonneschijn. En daar brak zowaar de meest relaxte tijd van onze vakantie aan. We hoefden niet meer te verkassen (na een klapband met de vouwwagen waren we wel weer even klaar met ons avontuurlijke leven, bovendien bleef het in de rest van Frankrijk regenen en bij ons niet.), er waren een zwembad, strand en een rivier om de hoek, de kinderen hoefden we een week lang niet meer aan te kleden want één zomerjurk voldeed en ze haalden zelf croissantjes voor het ontbijt bij de alleraardigste Zweedse camping eigenaresse. Na drie dagen kwam er zelfs een heus animatieteam voor de freules bij, in de vorm van zes allerschattigste Belgische meisjes. Drie blond, drie donker, vol spellen, liedjes, toneelstukjes, zwemwedstrijdjes en energie. Kortom deze laatste week werd een gevalletje 'Nooit meer naar huis'!

Zo ziet de perfecte vakantie eruit. Je zou zeggen: niks meer aan doen, zeven dagen strand en iedereen gaat krokant gebakken en uitgerust naar huis. Maar we moesten ook nog de rivier in de buurt ontdekken. En dat was maar goed ook, want het was me daar toch een partijtje adembenemend mooi en fijn en leuk! 

En daar gebeurde het. De grote freule overtrof zichzelf weer eens. Kijk, dat ze uitgerust is met een grote portie zelfvertrouwen, moed, wil en overtuigingskracht, dat wisten we al. Maar dat ze alles durft, dat wisten we nog niet. Het begon er al mee dat ze zonder spoor van twijfel deze stromende rivier overzwom. Ze had maar liefst twee zwemlessen gehad, dus natúúrlijk kon ze dat. (Dat ze de rest van de vakantie het liefst zonder bandjes het zwembad overzwom is weer een ander verhaal. Maar ze deed het, ik zweer het.) Zie hier haar 'ik kan de wereld aan en dat zal ik eens even laten zien' pose. Want dit is was ze ging doen: 

Nu denken jullie natuurlijk: ach wat knap. Dat kind is een enorm hoge rots opgeklommen. Knap hoor. Ja. Maar dat klimmen had een reden. Ze ging er namelijk afspringen. Van deze rots. Ja. Ik deed het zelf ook en ik kan een ding zeggen: H O O G.  Oke, twee dingen; D O O D E N G! Als een gillende keukenmeid stortte ik naar beneden. Dit is was Savine deed: 

(Met haar vader. We vonden het toch wel een beetje gek om haar alleen aan te moedigen zichzelf vijf meter naar beneden te laten vallen en daarbij dan lachend toe te kijken. Ik weet niet, ik denk dat daar een zweem verantwoordelijkheidsgevoel opspeelde.) 

Zo. Dat was het dan. Onze magische zomerse avonturen. Ik heb me ingehouden, dat u het even weet. Ja. Zeven delen, ik weet het, geen kattenpis. Maar toch. Er was méér.

En omdat u er vast geen genoeg van krijgt (muhahahaha), hier de laatste zomerse stuipen:  

 Het was me een genoegen. Dag lieve zomer, tot volgend jaar! 

De groene oase- Zomerse OTN-Avonturen deel #6

Had ik al wel eens verteld dat ik mijn kinderen niet normaal opvoed? Goh, hoor ik u denken, echt? Niet opgevallen hoor... Ja, nee. Oke, ze zijn óók best een beetje normaal. Willen gewoon televisie kijken op zondagochtend, maar geloven tegelijkertijd heilig in kabouters. En heksen, en trollen. Dat komt omdat ik ze een soort Bolderburenjeugd probeer te geven. Waarin ze avonturen beleven  die ze zelf verzinnen. En dat als het warm is, ze hun kleren uittrekken en dan poedelnaakt in een idyllisch meer springen. Maar meren zijn er niet zoveel in het centrum van Utrecht. Dus daar loop ik dan een beetje vast met mijn pedagogische idealen. In plaats daarvan zet ik dus heel vaak de film van Bolderburen aan, en Ronja de Roversdochter. In het Zweeds. Dat is ultieme slowtelevisie, waar ze dan ook nog eens niks van verstaan.  (Dit heb ik overigens vast al een keer verteld, maar ik heb moederschapsdementie, dus pech voor jullie, hier nog een keer...) En geloof het of niet, ze vinden het leuker dan Anna's en Elsa's Frozen. Er zitten tenminste ook niet van die akelig zielige verhaallijnen in. 

Maar goed, als we het Utrechtse centrum verlaten voor vakantie, moet de bestemming heel erg Bolderbuurderig zijn. Zo kwamen we in Limoges terecht op camping Les Pourettes . Daar lijkt het helemaal niet op Zweden, maar het was een bijzonder goede plek om in prachtige ongerepte natuur je in een vennetje te storten. Dus dat deden we een week lang. Vissen en kikkers vangen, stenen verzamelen, verstoppertje in het bos spelen en zwemmen met de waterslang (een echte, waar ik stiekem toch wel de bibbers van kreeg). En 's avonds aanschuiven bij de overvloedige table d'Hotes van campingbaas Adriek (die vroeger mijn ponymeisje was, maar nu een fantastische Franse natuurcamping is begonnen) met de rest van de campinggasten. 

Het ging natuurlijk ook regenen, want dat gebeurt nou eenmaal overal waar wij ons kampement opslaan. Zelfs dat hielden we twee dagen vol: met vijf personen in een tent, vijf uur lang kwartetten en croissantjes eten. Enig vonden ze het. Toen we ten einde raad maar in onze regenpakken gingen wandelen, bleek dat ook helemaal niet erg. We vonden bramen en een kasteel. Nou, wat wil een mens nog meer?  

Zie? Dolle pret. En croissants. Wat we ook in de regen deden, was dorpjes bezoeken. Allemaal even sprookjesachtig met kastelen enzo. En groots aangekondigde vide greniers. Laat ik nou dol zijn op Franse rommelmarkten waar je voor een appel en een ei antieke nachtkastjes kunt vinden die je dan in je volgeladen achterbak probeert te proppen omdat ie zo ontzettend woonblad-waardig is. Dus daar gingen we, anderhalf uur rijden, iedereen sliep, de regen tikte gezellig tegen de ramen. We volgden gespannen de bordjes, vroegen ons bezorgd af of al die schattige Franse tafelkleedjes niet te nat zouden worden en toen waren we er. 

Er stond een partytent. Waar tien Franse mannetjes met t-shirts, waar dingen als 'organisation' opstonden, worst aten. En er waren zes ZES stalletjes. Met trekkeronderdelen. Ja. In de regen. Jammer genoeg was er net niet genoeg ruimte in de achterbak voor een antieke ploeg ... 

Gelukkig werd het ook weer droog. En kwamen we ook aan een ander traditioneel onderdeel van onze vakantie toe, naast eindeloze regen; het ziekenhuisbezoek. We zagen al eens een huisarts in Bordeaux, die zich gevestigd had in een monumentaal pand, ingericht als museum. Als u eens in de buurt bent, zeker de moeite van het bezoeken waard. Gewoon wat eigenaardig kuchen, is meestal wel genoeg voor een afspraakje. We vergeten ook nooit meer de bergdokter waarop we een uur of vijf in de wachtkamer moesten wachten en van wie we vervolgens een tas vol spullen per ski in een volgend dorp moesten gaan halen. En nu brachten we dat magere scharminkel van een Otto maar eens naar de eerste hulp, omdat we na een week die twaalf dunne luiers per dag zat waren. Ze plakten een zak om zijn piemel en vonden toen dat hij daarin moest gaan plassen. Dat deed ie na een uur nog niet, maar krijsen des te harder. Toen de plakzak er af mocht, kregen we wel een boodschappenlijst aan medicijnen mee, want zo zijn die Fransen. Van schrik, nog zonder enige pil te hebben gekregen, stopte Otto toen maar met ziek zijn en begon weer met eten. En terecht. 

** Volgende keer in het laatste deel van de serie 'Zomerse OTN-avonturen'; Hoe we verhuizen naar het warme Zuiden en hoe de oudste freule zich van een vijf meter hoge rots de rivier in stort. ** Dat wil je niet missen!

Als een God in Frankrijk- Zomerse OTN-avonturen deel #5

Dat schiet dus niet op hè, zo'n zomervakantie uitrekken tot een eindeloze reeks blogs. Dan ben ik straks in de herfstvakantie nog bezig. Zodat iedereen écht denkt dat ik alleen nog maar op vakantie ga. Dat is niet zo mensen, heus niet. Maar op vakantie schiet ik nu eenmaal wel de meest fotogenieke plaatjes. Dat volgeregende dakterras van mij spreekt net iets minder tot de verbeelding dan, nou ehm laat ik eens wat noemen dit:

Of dit bijvoorbeeld:

 En als ik dan toch bezig ben, dit ook:

Mijn hémel, wat waren wij ineens op een magisch Frans plekje beland. Zo sta je met je laarzen in de zompige Hollandse klei, zo dartel je over gele grasvelden naar een bibliotheekhuisje. Of verkleedtent. En zoals dat altijd bij ons gaat, was het een wonderlijk toeval dat we hier terecht kwamen. Kijk, andere mensen plannen hun vakanties. Tenminste, dat denk ik. Gezellig in de winter, haardvuur aan, wijn erbij, met de atlas op schoot een bestemming prikken, of op internet (wie heeft er nou nog serieus een atlas, ouwe taart dat je er bent) wat prachtplekken bij elkaar googelen en dat dan boeken. Wij niet. Dat is geen keuze, of overtuiging, dat lukt ons gewoon niet. Iets planmatig aanpakken. Nee, het ging zo: 

'Zeg, ik heb een paar weken vrij genomen, waar gaan we eigenlijk naartoe?' 'Geen idee? Wanneer heb je vrij?' 'Over twee weken.' 'Oh ja. Zullen we kamperen? Met die bejaarde vouwwagen van mijn ouders?' 'Prima. Frankrijk? Bij die boerencamping waar je altijd je lyrische jeugdverhalen over vertelt?' 'Ja! Ja! Ja! Goed idee. Haal jij de dag voor vertrek dat vouwding op, ga ik nog even een week alleen met de kinderen op pad en pak ik gewoon even voor vier weken wat tassen in.'

Nou, geregeld. Verhuizen is er niks bij, maar er was een plan en een bestemming. Meer heb je niet nodig toch? Toch wel. Namelijk de camping. Die was er niet meer. Hoorden we de dag voor vertrek. De boer en de boerin waren te bejaard geworden (niet zo gek, in mijn herinnering waren ze al bejaard toen ik daar als driejarige rond dartelde.) en hadden de camping gesloten. *aanzwellende dramatische muziek- ineenstortende wereld van ondergetekende*

Even nog wat plaatjes van waar we wel terecht kwamen hoor, anders wordt het zo'n akelig verhaal: 

Dus. Mijn allerlievelingste plekje om vakantie te vieren, bestond niet meer. Poef! Dat hakt er in hoor mensen. Maar goed, gelukkig is daar Sociale Media. Die bestaan niet alleen uit kattenfilmpjes of petities, maar ook gewoon uit hulpvaardige mensen die met alle liefde campingtips delen. En zo kwamen we in Picardië, bij atelier de la Charité  terecht. (Geertje bedankt, Geertje bedankt, Geertje, Geertje, Geertje bedankt!)

(Dat ging ook niet zonder slag of stoot trouwens. Eerst wilden we in Nederland even testen of die tent eigenlijk na 32 jaar nog wel waterdicht was, maar toen we de camping opreden, bleek ie vol. Toen dropen we af naar huis, verzonnen deze bestemming, stouwden de kinderen in de auto, belden voor de zekerheid toch maar even en... Vol. Maar toen gebeurde er een wondertje, we werden teruggebeld dat er een annulering was. Phiew!)

Deze plek, oh man! Die is me toch adembenemend mooi. Al bij het eerste verkenningsrondje vervielen we in diepe verliefdheid. Door het hoge gras liepen paadjes naar een allerliefst bibliotheekhuisje, (een glazen huisje met het mooiste uitzicht en een piepklein boekenkastje erin, voor instant Zen-ness) een heerlijke tent met een verkleedkist en een prachtig podium achter een trekker. Bonte avond was meteen aaaan, met een avondvullend programma van de freules. Dansjes, liedjes en modeshow. Serieus, waarom we de oudste freule ooit kleren uit een winkel hebben gegeven is me een raadsel. De jurk op bovenstaande foto maakte ze namelijk zelf. Van een lap stof. Ze vond er wel tien verschillende kledingstukken mee uit en was me toch een partij in haar nopjes!  

En wat doe je dan zoal op een fantastische camping? Eten natuurlijk. Met de hele camping  aan de in de houtoven gebakken pizza's door de campingeigenaren. Met koud bier en avondvullende goede gesprekken. Spelen bijvoorbeeld. Op de 'trampo' of in een vuurtorentent, pippowagen of in de schommelstoel met hun vrienden. En nou ja, af en toe een kip uit je bed jagen. Beter wordt het niet hoor, zo'n vakantie. Of toch wel? Nog twee zomerse OTN-avonturen te gaan! 

** Volgende keer in de serie 'Zomerse OTN-avonturen'; Hoe we zwemmen met waterslangen en maar liefst zes verregende stalletjes met trekkeronderdelen vinden op de vide grenier waar we anderhalf uur voor in de auto zitten. ** Dat wil je niet missen!