Het eerste kinderfeestje in huize op ten Noort is een feit.
Daar waar ik me voor werk
een paar weken geleden een slag in de rondte organiseerde
voor een te gek feestje met woest boogschietende jongens
en lieflijk knutselende meisjes
(morgen in de Kidsweek, joehoe!)
was het nu aan de grote freule om het feestvarken te zijn.
De lat lag hoog, zoals je begrijpt...
Mijn lat kon niet meer zo hoog,
laten we het daar maar op houden.
Maar vierjarige wezens zijn heel snel tevree
met wat roze tule en massa's suiker.
Wie had dat gedacht...
Het eerste kado bestond uit een balletpak
en rozenkroon.
De dag was geslaagd,
de rest van het feest hoefde eigenlijk al niet meer door te gaan.
Een roze prinses was geboren.
Maar ja, zo gaat dat niet
als je lichtelijk manische ouders hebt
als het om feestjes gaat.
Dus na het cake versieren
kregen we ineens heel bijzondere post.
Van een kabouter wel te verstaan.
Hij was zijn schatkist kwijt
en had absoluut onze hulp nodig bij het zoeken.
In een kaboutertasje had hij speciale spulletjes gestopt om ons daar bij te helpen.
En zo trok er ineens een volkje kabouters door onze straat,
van wel het allerliefste soort.
Vol enthousiasme volgenden ze het lintenspoor
(Ik snap ook niet hoe die kabouter wel een spoor kan achterlaten
maar niet zijn schat meer kan vinden. Raadsels mensen, raadsels)
en achter de klimop in het buurthofje
vond het volkje een heuse kist met brandend lichtje erop.
Die kist ging natuurlijk alleen maar open met een speciale steen
die we gelukkig in het kaboutertasje hadden zitten.
En wat bleek?
Er zaten allemaal steentjes in de schatkist!
Ruststenen voor kabouters die hard voor de plantjes aan het werk waren geweest,
maar ook magische kaboutersteentjes.
Die kinderen op konden eten,
als ze tenminste wel een goede toverspreuk hadden gezegd.
Voor de grote mensen was dat wel jammer,
de steentjes bleven voor ons oneetbaar...
Nou ja goed,
buurtkinderen sloten zich aan bij ons kabouterfestijn
en het werd een heel lieflijk tafereel
zo onder die bloeiende bloesem en brandende zon.
Toen deden we ook nog iets met Oudhollandse spelletjes
Koek- en snoephappen enzo
en waren zelf ook wel heel content met hoe leuk zo'n feestje
bleek uit te pakken.
Thuis was er nog meer kabouternieuws:
of het volkje ook nog even wat kabouterhuisjes kon maken
van wat houten paddenstoelen.
Gelukzalig werden er deuren en ramen geschilderd en stippen geplakt.
Ondertussen bakte de opperkabouter poffers
en toen was het feest wel compleet.
Met een zakje vol bloemzaadjes, ruststeentjes
en een kabouterknutselpagina
(die de geweldige
Ocatavie maakte voor de Kabouterfabriek
die helaas inmiddels gesloten is,
maar die nog wel rondzwierf op mijn computer)
vertrok het hooggeëerde bezoek weer naar huis.
Man.
Wat was dat leuk.
Ik zou haast vaker feestjes willen geven.
Dacht ik toen nog,
en toen stonden de volgende dag ineens een hele troep
volwassenen op de stoep.
En die brachten geen kabouterhulptroepen mee.
Toch andere koek hoor....
Al was dit toch ook heel leuk:
