Van de dagen die voorbij gaan

Wat wij deden op vakantie?
Oh gewoon. Niet veel.
We aten wat.
We lagen wat.
We lazen wat.
We zagen wat.
Van die dagen die gewoon heerlijk voorbij gaan.

Het knutselhalfuurtje van Joke

 

Vakantie al lang en breed voorbij
het nawerk nog lang niet.
Ik overdrijf niet als ik zeg dat nog steeds niet alle vakantiezooi
terug op z'n plek is.
De laatste vakantiewas draaide ik gister. GISTER!
Daaruit kun je meerdere conclusies trekken
waaronder dat ik een ronduit waardeloze huisvrouw ben
ofwel dat ik de vakantierelaxheid er nog een tijdje in heb weten te houden.

Maar goed. Vakantiefoto's zijn er ook nog in grote stapels.
Waaronder deze van Joke's knutselclubje.
Toch wel een van de hoogtepunten van de vakantie
als elke ochtend om half 11
de meisjes elkaars hand pakten
naar ons zwaaiden
de berg op klommen
en nog een keer uitbundig riepen:
'Wij gaan naar Joke! Knutselen!'

Om even later met medaille,
beplakt doosje, een masker of een heuse zonneklep
weer uitgelaten naar beneden te huppelen.
Die Joke, een ware tovenares, naast campingeignares.
Want naast uitstekende knutselkunsten
beschikt ze ook over uitmuntende kookkunsten.
Zo kregen wij een heerlijk driegangendiner voorgeschoteld, midden tussen haar schuren.
Het was de laatste keer van het seizoen dat ze voor al haar gasten kookte.
Pech voor ons, de laatkomers.
Want wat had ik graag vaker aangeschoven voor al dit heerlijks!

Paradijs

We zaten dus als een God in Frankrijk op Texel.
Maar daar moesten we weg.
Dus togen we maar daadwerkelijk naar Frankrijk.
Al jaren wil ik daar maar naar een bestemming: de boer.
Een verlaten akkertje bij twee bejaarde onverstaanbare boeren,
een scheef schuurtje met een zelf geknutselde douche en wc.
Mijn paradijs, al sinds ik twee jaar ben.
Gewoon omdat er helemaal niks is
behalve veel ruimte en stilte
en dat vind ik fijn op vakantie.
Maar verandering van spijs doet eten, of zoiets.
Daarom gingen we niet naar de boer maar naar de Morvan.
Dat kwam zo.

Op Instagram verlekker ik me elke dag aan andermans levens,
van mooie kopjes koffie, tot hippe woonkamers,
van schattige kinderenmomenten, tot fantastische vakantiebestemmingen.
Let wel: van mensen die ik over het algemeen helemaal niet ken.
Maar wel blind vertrouw op hun smaak, en in dit geval vakantiegevoel.
Want toen ik het ene na het andere prachtige plaatje van Larie (klik) zag langskomen,
(Van wie ik wel eens een mooi telefoonhoesje heb gekocht,
maar die ik nog nooit heb gezien)
vroeg ik haar maar waar ze uithing.
Het bleek camping La Foret (klik) te zijn.
We tikten het adres in de Tomtom in
vermaakten de uiterst brave freules met gemak tien uur op de achterbank
en kwamen om 20.15 uur de camping oprijden.
Of we nog wilden aanschuiven, vroeg Jan, de campingeigenaar.

En zo zaten we ineens aan de lasagna in een oude schuur in Frankrijk,
zochten we een prachtig plekje op de camping uit
(dezelfde als van Larie, dat spreekt voor zich)
en zetten we in het pikkedonker met zaklampen de vouwwagen op.

De volgende morgen ritsten we de tent open
en zagen pas echt goed op wat voor adembenemende plek we terecht waren gekomen.
Een beter verjaardagsuitzicht kon ik me niet wensen!
En toen Joke, de campingeigenaresse ook nog lucht kreeg van mijn verjaardag
werd er 's middags ook nog een verse chocoladetaart bij de tent afgeleverd!
Echt Larie (of Alja, want zo heet je), dank, dank, dank voor je foto's!
Een nieuw paradijs mag bijgeschreven worden op mijn lijstje!

Die mooie zomer is alweer...

... voorbij

Gelukkig maakt het brandende kacheltje naast me veel goed.
Maar toch, een week geleden vierden wij nog onze zomervakantie.
Dan valt die herfst wel rauw op je dak hoor.

'Laten we de vakantie fijn afsluiten op Texel,' zei ik een half jaar geleden opgetogen.
Goed idee, vond Timmerlief.
Maar ja, toen kwamen er nieuwe banen, grote klussen en was het ineens half augustus.
Dus begonnen we de vakantie maar eens op het eiland.
Met echte Texelse stranddagen,
heel veel ijsjes eten,
wandelen met Marieke de pony
en niksen in de tuin
(en stiekem wat knutselopdrachten doen, maar ach.
Dat is alleen maar leuk).

Eigenlijk was het zo fijn,
dat we nooit meer weg wilden.
Maar ja, dan hadden we die hele vouwwagen voor niets meegezeuld.
Beetje zonde van het werk.
Dus zwaaiden we met een beetje pijn in ons hart
het mooie Manoek maar weer uit
om ons op wat kampeerontberingen voor te bereiden...