'Handje gegeven'

Bij elk plaatje van de Sint
dat we tegenkomen tijdens een fietstochtje in de stad
zegt Ianthe eerbiedig
'Sinterklaas! Handje gegeven...'
En zo is het.
Zijne heiligheid
troffen we na zijn intocht
tussen de Pietendixi en zijn brave paard.
Kortom, de aller-, allerbeste plek voor een indrukwekkende rendez- vous
met ferme handdruk.

Zie ginds....

... komt de stoomboot weer aan!
We keken een hele week met ernstige gezichten
het Sinterklaasjournaal,
versierden het huis
en haalden de stapels Sintboeken weer uit de kast.
Kortom, zielsgelukkig was ik met twee rondhuppelende pietjes.
En dan gister de grote dag.
De staf weer gevonden,
de stoomboot weer in Nederland.
`Ik ben heel erg blij,´ verzuchtte de grote freule.
Nou ja, je snapt, ik hield het al lang niet meer droog.
Daar heb ik niet eens een stapel kinderen op schoot voor nodig.
De aanblik van de goedheiligman en al die kinderen op de kade is genoeg.
Of gewoon een Piet
die alles net niet in het honderd laat lopen.
En als we dan ook nog met z´n allen
liedjes in de schoorsteen brullen (weet je nog vorig jaar)
én kado´s krijgen,
is de gelukkigste tijd van het jaar weer aangebroken...

Als tijd vliegt...

Een week geen tijd
en er lijkt een eeuwigheid voorbij...
Een weekend zonder freules hadden we vorige week.
En konden we eens doen waar wij zin in hadden.
Dat bleek opruimen te zijn (echt?! Nee natuurlijk niet, maar laten we doen alsof')
De zolder ging ´leeg´
en Ianthe´s kamer kreeg de drie jaar geleden voorgenomen opknapbeurt.
Er stond nog een pot verf klaar
En toen was er ineens een muur donkerpaars.
De heerlijk eerlijke reactie bij thuiskomst:
´Neeeeheee! Ikke boos, ikke niet mooi, ikke wille niet.´
Nou ja.

En toen was het de volgende dag ook al Sint Maarten.
Savine had heel goed geoefend
op een liedje.
Maar alle peuters uit de straat hadden een compleet repertoire
en daar kwam het simpele
´sinte sinte Maarten, de koeien hebben staarten´
niet in voor.
Niet getreurd.
Ze playbackte keurig mee
en haalde een jaarvoorraad suiker en E stoffen op.
De bio snoepjes die ze bij onze deur kregen zullen
wel vies zijn tegengevallen!
En vraagje aan ervaren Sint Maarten vierders:
mogen jullie kinderen echt al dat snoep opeten?
Ik heb stiekem de helft achterover gedrukt...

Perfectionisme

Tot slot hoort bij jarig zijn ook trakteren.
Vol goede moed ging ik met de dames aan het bakken.
Brownie mixen, so far, so good.
Maar toen moest ik ingewikkelde manoeuvres uitvoeren
(kleverig beslag in een spuitzak lepelen)
en moesten de freules zichzelf niet onder smeren.
En moest het ongelofelijke roze 'tostiapparaat' mooie ronde balletjes van de brownies maken.
Nou ja, dat lukte dus allemaal niet.
Want beslag dat naar chocopasta smaakt,
komt natuurlijk overal aan.
En als je zo'n apparaat niet invet,
krijg je verkoolde, verbrokkelde stukken oneetbare cake.
'Weet je,' zuchtte ik tegen Ianthe, 'anders gaan we zo wel rozijntjes kopen..'
'Joepie joepie joepie!'was haar eerlijke maar toch wel confronterende antwoord.
Rozijntjes kopen? Wat dacht ik wel niet.
Mijn eer te na.
Of ze nou wil of niet, 'we' trakteren iets dat zelf gemaakt is.

Dus, ik beken, ik stuurde de meisjes de keuken uit.
Bakte uiteindelijk toch nog wat ronde, niet aangebrande bollen
smolt chocola
rolde fondant
dipte het een en ander
en riep de meisjes weer binnen.
Ze mochten toekijken hoe ik de spookjes in elkaar zette
en uiteindelijk, sámen met mij, de oogjes op de spookjes tekenen.
Missie geslaagd.

En toch voel ik me nu dus schuldig.
Want hoezo moeten die spookjes eruit zien zoals ik dat wil?
Die peuters die ze krijgen verscheuren ze meteen.
Bovendien zijn ze net zo blij, zo niet blijer met rozijntjes...
Wanneer kan ik mijn eigen perfectionisme loslaten
en de meisjes zelf laten kliederen met cake, chocola en al die andere rotzooi?
Is het feest dan niet nog groter?
Nou ja, voor je het weet heb ik drie verjaardagen per jaar te vieren.
Eens kijken wat er dan nog van mijn dadendrang en ploetermoedergedrag overblijft!

(overigens ging Ianthe vanochtend in een drafje naar de crèche
om iedereen zo snel mogelijk de spookjes te laten zien.
Ze vond ze dus wel leuk. Phiew!)

Twee jaar #2

Word je twee, dan heb je ook minstens twee feestjes.
Eentje met bezoek en kado's en taart
en eentje met z'n viertjes.
Zolang nog niemand naar school hoeft,
proberen we van een doordeweekse verjaardag
ook een feestje te maken.
En dat doe je natuurlijk in een doorweekte
kleddernatte dierentuin.
'Mamma regen stampen?' vroeg de kleine freule dan ook dolblij.
Dus echt, naar de dierentuin in de regen is het einde!
Er is geen mens,
je wordt in je regenpak gekatapulteerd van elke glijbaan
je mag oneindig in plassen stampen
en als bonus vergaapten we ons aan de slurfworstelende olifanten.
Dat ze niet lief aan het knuffelen waren
maar een onstuimige dominantiestrijd aan het voeren waren
vertelde een aardige verzorger.
Wie zijn slurf op het ander zijn hoofd kon leggen, had gewonnen.
Dan gaat die dominantiestrijd er bij ons thuis er een stuk luidruchtiger aan toe.
Met gegil, getrek, slaag en gehuil...
Al hielp het ook wel dat er een hekje tussen deze twee reuzen stond...

Zóóóóó jarig!

Ik heb wel talent om een feestvarken te zijn.
Dat zeg ik vol overtuiging, aangezien ik mezelf wel eens als
knalroze varken heb uitgedost op mijn verjaardagsfeestje.
Dat verhoogde de feestvreugde enorm.
Maar mijn talent is gisteren keihard overtroffen.
Zelden zag ik een verjaardagsprinses zó hard genieten.
Wakker gezongen worden? Stralend...
Op het grote bed het kado van je zus uitpakken?
(die zelfs haar eigen verjaardagsmuts afstond)
Meteen keten onder de roze paraplu
(die overigens ook meteen weer afgepakt werd...)
Nou ja, enzovoorts...
Elk bezoek, elk kado, elk hapje taart
werd zo jarig, zo blij, zo stralend ontvangen
dat ze bijna opsteeg van geluk.
Denk ik.
En ik vrees dat ik mijn compleet hysterische hang
naar verkleden/ je kado's meteen willen aantrekken
ook heb doorgegeven.
Want zodra de kleine freule een schitterde badpak uitpakte
kon haar verjaardagsjurk het wel vergeten.
(en ook de rest van haar kleren denk ik
'badpak aan' riep ze zodra ze wakker werd)

Grootste verrassing van het feest was Fay,
die zo maar met opa en oma voor de deur stond.
Hun buurmeisje, en groot idool/vriendin van Savine.
Haast verliefd trots zat ze naast haar taart te eten.
Alles deed ze na, en giechelend liet ze haar kamer zien.
Eindelijk kregen we een inkijkje in hoe haar maandagmiddagen
er bij opa en oma en Fay uitzien.
Dolletjes dus.

De jarige pufte aan het eind van het feestje nog wat uit
en rolde zeer gelukkig haar bedje in.
Daar bak ik met alle liefde elk jaar roze taarten voor!

(o ja, die geweldige maskers kreeg ik van Kleine Sam,
de webwinkel waar ik voor blog (vorige week weer een nieuwe)
bij mijn kadootjes- bestelling.
Lief! En ze vallen héél goed in de smaak.)